We are Orthodox Christian Greeks.
Because we are Orthodox Christians, we love our country, our people and all the peoples of the earth; this of course includes our African brothers and sisters.
Στη Μαδαγασκάρη, μέσα σε μια απλή αίθουσα, κορίτσια που γνώρισαν την απώλεια κρατούν σήμερα στα χέρια τους κλωστή, ύφασμα και ελπίδα.
Δεν ζητούν ελεημοσύνη.
Ζητούν μια ευκαιρία.
Οι σχολές ραπτικής που ίδρυσε ο σεβασμιώτατος μητροπολίτης μας κ. Ιγνάτιος, προσφέρουν δωρεάν εκπαίδευση σε ορφανά κορίτσια, δίνοντάς τους τη δυνατότητα να αποκτήσουν επάγγελμα και αξιοπρέπεια.
Όμως οι ραπτομηχανές δεν επαρκούν.
ΘΕΤΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΣΤΟΧΟ:
Μέχρι το Πάσχα να συγκεντρώσουμε όσες περισσότερες ραπτομηχανές μπορούμε.
Αν έχεις μια παλιά ραπτομηχανή που δεν χρησιμοποιείς,
αν μπορείς να προσφέρεις μια καινούργια,
αν μπορείς να βοηθήσεις στη μεταφορά ή έστω να κοινοποιήσεις αυτή την ανάρτηση —
κάν’ το σήμερα.
Μην το αναβάλεις.
Κάθε μέρα που περνά είναι μια χαμένη ευκαιρία για ένα κορίτσι που περιμένει να μάθει.
Κοινοποίησε τώρα.
Επικοινώνησε μαζί μας άμεσα.
Γίνε κρίκος σε αυτή την αλυσίδα αγάπης.
Μια ραπτομηχανή σημαίνει γνώση.
Η γνώση σημαίνει εργασία.
Η εργασία σημαίνει αξιοπρέπεια και ελευθερία.
Ας κάνουμε αυτό το Πάσχα αληθινή Ανάσταση ελπίδας για αυτά τα παιδιά.
Μεγάλη Τετάρτη. Η
ακολουθία του Ιερού Ευχελαίου είχε ολοκληρωθεί. Τα χέρια μου
ευλογούσαν, οι προσευχές των ανθρώπων ανέβαιναν σιωπηλά προς τον ουρανό,
και ο ναός, ταπεινός και μικρός, μύριζε λάδι και προσευχή. Και τότε μέσα στη γαλήνη αυτή έτρεξε κοντά μου ένα μικρό παιδί. Λαχανιασμένο, με μάτια μεγάλα και καρδιά αθώα, στάθηκε μπροστά μου. Με φωνή σχεδόν ψιθυριστή, μα γεμάτη λαχτάρα, μου είπε: «Πατέρα, σταύρωσέ με κι εμένα…» Έσκυψα όσο πιο χαμηλά μπορούσα — να βρεθώ στο ύψος του Ουρανού που κατεβαίνει ταπεινά στα μάτια των μικρών παιδιών. Κι εκείνος, με σεβασμό άγιο, έσκυψε κι αυτός. Και τότε... σαν να άνοιξε για μια στιγμή ο ίδιος ο ουρανός Το φως του ήλιου που γλίστρησε μέσα απ' το μικρό παράθυρο, έσμιξε μπροστά μας και άφησε στο έδαφος έναν Σταυρό. Έναν Σταυρό φτιαγμένο όχι από πέτρα, ούτε από χέρια ανθρώπων — αλλά από φως. Από το ίδιο το άγγιγμα του Θεού. Σταυρώνω το παιδί με το Άγιον Έλαιον. Το δάχτυλό μου αγγίζει το μέτωπό του, και σαν να χαράζω με το λάδι μια υπόσχεση. Πως όσο υπάρχει αγνή πίστη στη γη, θα κατεβαίνει το Φως. Πως όσο θα υπάρχουν ψυχές που διψούν για την ευλογία, ο Ουρανός δεν θα σιωπήσει. Εκείνη τη στιγμή, δεν ήμασταν απλώς ένας Επίσκοπος κι ένα παιδί. Ήμασταν δύο ψυχές σταυρωμένες μέσα στο Άγιο Φως. Δύο καρδιές ενωμένες από μια αόρατη γέφυρα Αγάπης, που μόνο ο Χριστός μπορεί να υφάνει. Κι εγώ... Μέσα στην άφατη αυτή ευλογία, δεν είχα άλλη δύναμη παρά μόνο να κλείσω τα μάτια και να πω σιωπηλά: Σε ευχαριστώ, Κύριε, που άγγιξες τη στιγμή, που κατέβηκες τόσο χαμηλά για να συναντήσεις ένα παιδί και έναν αμαρτωλό δούλο Σου. Σε ευχαριστώ που ζωγράφισες ανάμεσά μας τον Σταυρό Σου με το ίδιο Σου το Φως. Μη μας αφήσεις ποτέ. Γέμισε
τις ψυχές μας με την παρηγοριά Σου, και χάρισέ μας να Σε αναγνωρίζουμε
πάντοτε στα μικρά, ταπεινά θαύματα της καθημερινής ζωής.
Όταν πριν από δύο χρόνια πορεύτηκα για πρώτη φορά στην άγνωστη και
μακρινή Πέμπτη Ήπειρο, την Αυστραλία, με την ευλογία του Πατρός και
Πατριάρχη Αλεξανδρείας κ.κ. Θεοδώρου, ένιωθα ανήσυχος, ίσως και κάπως
φοβισμένος, μπροστά στο άγνωστο και στη διαφορετική νοοτροπία των
ανθρώπων. Όλα έμοιαζαν καινούργια, και τα μεγέθη ασύλληπτα σε σύγκριση
με την Ελλάδα, και ακόμη πιο ασύλληπτα όταν τα συνέκρινα με τη φτωχική Νότια Μαδαγασκάρη, όπου διακονώ ταπεινά. Όμως, ο Θεός πάντα παρηγορεί
και ανοίγει δρόμους. Και τότε ξαφνικά ήρθε στην καρδιά μου η ιστορία του
Αβραάμ και η φωνή του Θεού που έλεγε: «Πήγαινε εκεί που θα σου δείξω».
Όταν ακολουθήσεις τη φωνή του Θεού, ποτέ δεν θα το μετανιώσεις. Το
ταξίδι αυτό υπήρξε πραγματικά ένα θαύμα. Η ευχή του Σεβασμιωτάτου
Αρχιεπισκόπου Αυστραλίας κ.κ. Μακαρίου και το έμπρακτο πατρικό του
ενδιαφέρον για τις ανάγκες της Ιεραποστολής, η αρωγή των Επισκόπων του, η
συμπαράσταση του κλήρου και του λαού, υπήρξαν κάτι παραπάνω από
συγκινητικά. Ήταν σαν να ζούσα στα πρώτα αποστολικά χρόνια, όταν οι
εύρωστες Κοινότητες στήριζαν τις φτωχότερες, και έτσι άρχισε να
γεννιέται το θαύμα.
Στην καρδιά της Νότιας Μαδαγασκάρης, εκεί όπου η παιδεία δεν είναι
αυτονόητο δικαίωμα αλλά προνόμιο για λίγους, το θαύμα έλαβε σάρκα και
οστά. Ένα σχολείο – Δημοτικό, Γυμνάσιο και Λύκειο – στέκει τώρα ως φάρος
γνώσης και ελπίδας για 510 παιδιά, φωτίζοντας το μέλλον τους με την
αλήθεια της μάθησης.
Αυτό το θαύμα γεννήθηκε από μια ανιδιοτελή αγάπη. Η Αρχιεπισκοπή
Αυστραλίας, υπό την καθοδήγηση του πολυσεβάστου Αρχιεπισκόπου Μακαρίου,
ενός εμπνευσμένου Ιεράρχη και ανθρώπου ανοικτών οριζόντων, έσκυψε με
πατρική στοργή πάνω από τις ανάγκες της Ιεραποστολής στην Τολιάρα. Με
μια κίνηση αγάπης και φιλαδελφίας, χάρισε στην Ιερά Επισκοπή Τολιάρας
και Νοτίου Μαδαγασκάρης ένα ολόκληρο σχολικό συγκρότημα, προσφέροντας
στα παιδιά αυτό που τόσο απεγνωσμένα ζητούσαν: μια ευκαιρία να μάθουν,
να εξελιχθούν, να ονειρευτούν ένα καλύτερο μέλλον κι έναν καλύτερο
κόσμο.
Η δωρεά αυτή δεν είναι απλώς ένα κτίριο. Είναι μια ζωντανή μαρτυρία
χριστιανικής αδελφοσύνης και αλληλεγγύης, ένα έργο που αποδεικνύει ότι η
αγάπη δεν γνωρίζει αποστάσεις, σύνορα, λαούς και φυλές. Από την
Αυστραλία ως τη Μαδαγασκάρη, η γέφυρα της προσφοράς χτίστηκε με
προσευχές, θυσίες και αληθινή φροντίδα για τον πάσχοντα αδελφό, για το
ορφανό παιδί, για τον ίδιο τον Χριστό τελικά. Διότι η προσφορά σε έναν
από τους ελάχιστους αδελφούς μας είναι προσφορά στον Χριστό.
Σήμερα, μέσα στις αίθουσες αυτού του σχολείου, του σχολείου με την
επωνυμία «Αρχιεπίσκοπος Μακάριος», 510 παιδιά γελούν, γράφουν,
διαβάζουν, ονειρεύονται. Παιδιά που κάποτε δεν είχαν πρόσβαση στη γνώση,
κρατούν στα χέρια τους βιβλία, σχηματίζουν τα πρώτα τους γράμματα,
αποκτούν ελπίδα. Η φλόγα της μάθησης ανάβει σε κάθε βλέμμα, σε κάθε φωνή
που απαγγέλλει με περηφάνια μια λέξη που έμαθε.
Η Ιερά Επισκοπή Τολιάρας και Νοτίου Μαδαγασκάρης, με συγκίνηση και
ευγνωμοσύνη, υψώνει δοξολογία στον Θεό και εκφράζει την πιο βαθιά της
ευχαριστία προς την Ιερά Αρχιεπισκοπή Αυστραλίας και τον Σεβασμιώτατο
Αρχιεπίσκοπο κ.κ. Μακάριο. Αυτή η δωρεά δεν είναι απλώς μια κίνηση
φιλανθρωπίας· είναι μια επένδυση στις ψυχές των παιδιών, ένας σπόρος που
θα καρποφορήσει σε μια κοινωνία φωτισμένη από τη γνώση και την πίστη.
Είθε η χάρη του Θεού να ευλογεί πάντοτε αυτούς που ανοίγουν δρόμους
για τα παιδιά του κόσμου. Στην Ιερά Αρχιεπισκοπή Αυστραλίας και στον
Σεβασμιώτατο Αρχιεπίσκοπο κ.κ. Μακάριο, η Εκκλησία της Ν. Μαδαγασκάρης
απευθύνει ένα ταπεινό αλλά εκ βάθους καρδίας «ευχαριστώ». Μέσα από την
αγάπη τους δεν χτίστηκε απλώς ένα σχολείο· χτίστηκε ένα μέλλον γεμάτο
ελπίδα.
Αυτό το ταπεινό «ευχαριστώ» των παιδιών της Ν. Μαδαγασκάρης και το
δικό μου ήλθα για να κομίσω αυτές τις ημέρες στον σεβάσμιο και
πρεσβύτερο αδελφό Αρχιεπίσκοπο Μακάριο και σε όλο τον ευλογημένο κλήρο
και λαό της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αυστραλίας, και να εκζητήσω και πάλι το
έλεος της ευρύχωρης καρδιάς τους.
Αναχωρώ από την Αυστραλία με την καρδιά πλημμυρισμένη από αγάπη και
ευγνωμοσύνη, και με τη νοσταλγία ήδη να με κυριεύει για τα όσα όμορφα
και πνευματικά που μου χάρισε η Αυστραλία.
Σας περιμένουμε, Σεβασμιώτατε Άγιε Αυστραλίας, στην Τολιάρα, να δείτε
τα καλά έργα των χειρών σας και να ακούσετε το «ευχαριστώ» των παιδιών
μας. Αυτό μόνο έχει αξία και όχι τα δικά μου άτεχνα λόγια… Αείποτε
ευγνώμονες!
«Ο λαός σου δεν μπορεί άλλο, Κύριε, Αντί πετρελαίου και αερίου Πουλάνε τη χώρα μας» Azagaia, “Vendem o Pais,” («Πουλάνε τη χώρα μας»)
Σε προηγούμενο άρθρο αναφερθήκαμε
στην περίπτωση της Μαδαγασκάρης, μιας πάμφτωχης πρώην αποικίας της
Γαλλίας, που τώρα, δίπλα στα άλλα τεράστια προβλήματά της έχει να
αντιμετωπίσει και την κλιματική αλλαγή – και στην οποία η ελληνική
κυβέρνηση εξήγαγε, για λογαριασμό του Ισραήλ, το κακόβουλο
λογισμικό Predator.
Η Μαδαγασκάρη νίκησε τους Γάλλους στρατιωτικά τον 19ο αιώνα,
όταν πρωτοπήγαν να την κατακτήσουν, αλλά το Παρίσι τους πήρε πίσω την
ανεξαρτησία τους με οικονομικά μέσα, υποχρεώνοντάς τους μάλιστα να
καταβάλλουν πολεμικές αποζημιώσεις. Μια ιστορία κάπως παρόμοια,
τηρουμένων των αναλογιών, με την ημι-ακύρωση της Ελληνικής Επανάστασης,
μέσω των «δανείων της Ανεξαρτησίας» (που μάλλον της εξάρτησης θά ’πρεπε
να ονομάζονται) και που η οργάνωσή τους έχει κατά καιρούς αποδοθεί στους
Ρότσιλντ, χωρίς όμως να αποδειχθεί αυτό.
Κάποια στιγμή οι Γάλλοι έκαναν τη Μαδαγασκάρη και επίσημα αποικία
τους, οι ντόπιοι όμως μάλλον δεν το βρήκαν αυτό πολύ του γούστου τους
και όλο και ξεσηκώνονταν. Η καταστολή των εξεγέρσεων αυτών προκάλεσε,
ανάλογα με τις πηγές, από εκατό έως επτακόσιες χιλιάδες νεκρούς. Η
τελευταία μεγάλη σφαγή που έκαναν οι Γάλλοι στο νησί ήταν το 1947, με
40.000 νεκρούς.
Νεοαποικιοκρατία
Το νησί κέρδισε τελικά την ανεξαρτησία του, αλλά, όπως και σε πολλές
άλλες αφρικανικές και ασιατικές χώρες, η αποικιοκρατία αντικαταστάθηκε
απλώς από τη νεοαποικιοκρατία, με τους δυτικούς και ιδίως τους Γάλλους
να εκμεταλλεύονται ανελέητα μέχρι και σήμερα τον πλούτο της χώρας και τη
δουλειά των ανθρώπων της, όπως συμβαίνει σχεδόν σε όλη την Αφρική.
Σε πολλές μάλιστα χώρες, τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα που έδωσαν
πολύχρονες, άφθαστου ηρωισμού μάχες κατά των ξένων, εκφυλίστηκαν, ενίοτε
φτάνοντας μέχρι του σημείου να γίνουν τα ίδια φορείς της
νέο-αποικιοκρατίας.
Θυμάμαι τον Μιχάλη Ράπτη-Pablo, κύριο, και για μια ολόκληρη περίοδο μοναδικό διεθνώς, υποστηρικτή, ως ηγέτη τότε της 4ης Διεθνούς, με κάθε δυνατό μέσο, περιλαμβανομένου του εφοδιασμού και της κατασκευής ακόμα όπλων, της Αλγερινής Επανάστασης,
να μου λέει πόση έκπληξη ένοιωσε όταν είδε μπαρουτοκαπνισμένους
καπετάνιους του αλγερινού FLN (ΕΑΜ) να κυκλοφορούν επιδεικτικά
μεταμορφωμένοι έξι μήνες αργότερα με τις πολυτελείς κούρσες τους και να
διάγουν βίο προυχόντων. Την ίδια έκπληξη που ένοιωσα και εγώ όταν ο
θυρωρός του κρατικού θεάτρου του Ζάγκρεμπ, περήφανος αυτός, με οδήγησε
στο ειδικό θεωρείο που κρατούσε, όπως οι βασιλιάδες του παλιού καιρού, ο
Τίτο, αρχηγός ενός από τα μεγαλύτερα επαναστατικά κινήματα της Ευρώπης,
των παρτιζάνων της Γιουγκοσλαβίας.
Μερικές φορές οι ξένες υπηρεσίες έβαλαν και το χεράκι τους βέβαια να
ευνοήσουν αυτή τη μετάλλαξη των ηγεσιών των εθνικοαπελευθερωτικών
κινημάτων. Ενδεχομένως τον ρόλο αυτό έπαιξαν στην Αλγερία, σύμφωνα με
ορισμένες φήμες, που δεν γνωρίζω όμως αν ευσταθούν, οι υπηρεσίες της
Δυτικής Γερμανίας στο πραξικόπημα με το οποίο αντικαταστάθηκε ο πρώτος
πρόεδρος Μπεν Μπέλα από τον αρχηγό του στρατού Μπουμεντιέν.
Μοζαμβίκη
Ο τυφώνας Freddy έπληξε άγρια και τη Μοζαμβίκη, όπου μάλιστα, κατά
μία σατανική σύμπτωση, όλα αυτά συνέπεσαν με τον θάνατο του μεγάλου hip
hop καλλιτέχνη Azagaia, ειδώλου στη χώρα του, αλλά και σε όλες τις χώρες
που μιλούν τα πορτογαλικά. Αυτός ήταν που τραγουδούσε
Ο λαός σου δεν μπορεί άλλο, Κύριε Αντί πετρελαίου και αερίου πουλάνε τη χώρα μας
στίχους στο εμβληματικό τραγούδι του «Vendem o Pais», («Πουλάνε τη
χώρα»). Πολύ δημοφιλής στη χώρα του, τόσο στη νεολαία όσο και στους πιο
ηλικιωμένους, ο Azagaia έμπηγε το μαχαίρι στις μεγάλες πληγές των
αποτελεσμάτων της κλιματικής αλλαγής, αλλά και της κοινωνικής και
πολιτικής πραγματικότητας της χώρας του και της Αφρικής. Ο θάνατός του
έβγαλε εκατομμύρια στους δρόμους και η κυβέρνηση της Μοζαμβίκης απάντησε
με σκληρή καταστολή.
Αμερική, Ρωσία, Κίνα και παναφρικανισμός
Δώσαμε παραπάνω μια εκλεκτική και πολύ περιορισμένη ασφαλώς, αλλά
χαρακτηριστική εικόνα μερικών από τα πολλά και τεράστια προβλήματα που
ταλανίζουν τη Μαύρη Ήπειρο, που τόσο συχνά το άφθονο αίμα των λαών της
από Μαύρη την έβαψε Κόκκινη. Ο τεράστιος πλούτος της έγινε πλούτος της
Δύσης και δική της τραγωδία.
Φυσικό είναι, σε αυτές τις συνθήκες, και τα λαϊκά κινήματα της
ηπείρου, αλλά και πολλές κυβερνήσεις να βλέπουν με ευνοϊκό μάτι την
είσοδο της Κίνας στην περιοχή και την επάνοδο της Ρωσίας, ενώ κερδίζει
όλο και περισσότερο έδαφος η ιδέα περιφερειακών συσπειρώσεων και το
ευρύτερο όραμα του παναφρικανισμού.
Η απάντηση των Αμερικανών στην πρόκληση αυτή είναι κυρίως η γενίκευση
των επεμβάσεων της CIA και της ιδιαίτερα δραστήριας και επιθετικής, σε
όλη την ήπειρο, AFRICOM, της διοίκησης των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων
για την Αφρική, επεμβάσεις στις οποίες σπανιότατα αναφέρεται ο δυτικός
τύπος. Και το να δίνουν μαθήματα στους Αφρικάνους πώς να αποφεύγουν τις
συνεργασίες με τους Κινέζους και τους Ρώσους.
Μόνο που οι καιροί έχουν αλλάξει. Της τά ’παν έξω από τα δόντια της
Αμερικανίδας αντιπροέδρου Κάμαλα Χάρις οι ηγέτες των χωρών που
επισκέφθηκε πρόσφατα. Όσο για τον πρόεδρο της Αφρικανικής Ένωσης,
εξήγησε με τα ακόλουθα λόγια τη θέση των Αφρικανών: «Όταν μιλάμε, συχνά
δε μας ακούνε ή πάντως δεν ενδιαφέρονται για το τι λέμε. Αυτό είναι που
θέλουμε να αλλάξουμε. Και να μη μας λέει κανένας: μη δουλεύετε με τον
ένα ή με τον άλλο. Θέλουμε να δουλεύουμε και να εμπορευόμαστε με όλους» (Why Africa Chose China | Defend Democracy Press).
Αν η ανάκτηση ή η απώλεια της αξιοπρέπειας είναι επίσης και ένας
δείκτης για το ποιος έχει ή δεν έχει μέλλον, η Αφρική και ο μη δυτικός
κόσμος ανεβαίνουν, η Ευρώπη (και η Ελλάδα μαζί της) πέφτει. Έστω και αν
ξεκινάνε από πολύ διαφορετικά, προς το παρόν, επίπεδα.
Μακάρι να είχαμε και εμείς καναν πολιτικό σαν αυτούς που εμφανίζονται τώρα στη Μαύρη Ήπειρο. Πού τέτοια τύχη όμως;
Υ.Γ.: Στο άρθρο μας
για τις κυρώσεις στη Ρωσία και στη Λευκορωσία, παραλείψαμε κάτι
ουσιώδες. Τα ευρωπαϊκά κράτη έχουν μπλοκάρει 350.000 τόνους λιπάσματα
που προορίζονται για φτωχές αφρικανικές χώρες, παρά το γεγονός ότι η
Ρωσία έχει δηλώσει ότι τα χαρίζει και, επομένως δεν θα έχει εισοδήματα
από αυτά. Ταυτόχρονα όμως οι Ευρωπαίοι έχουν άρει τις κυρώσεις για
εισαγωγές ρωσικών λιπασμάτων προς τις ίδιες, παρά το ότι από αυτές
κερδίζει η Ρωσία, γιατί χρειάζονται τα λιπάσματα. Τι κι αν πεθάνουν
μερικοί ακόμα Αφρικάνοι; Μαύροι είναι άλλωστε, όχι άνθρωποι.
Αμηχανία. Πρωινή
εξόρμηση στο κέντρο της χώρας. Φορτηγό γεμάτο σακιά ρύζι. Κούραση,
ζεστή, λακκούβες, ζαλάδα και οι παράγκες ξεπροβάλλουν. Κόσμο τρέχει κατά
πάνω μας. Γνώριμη αίσθηση. Αγωνία για να μοιράσουμε δίκαια, μη φύγει
κανείς δίχως να πάρει μην υπάρξουν εντάσεις για ένα κιλό ρύζι. Η πείνα
κάνει τον άνθρωπο να σβήνει πολλά από αυτά που μυρίζουν ευγένεια.
Κατεβήκαμε από το όχημα, ανοίξαμε την πόρτα και εμφανίστηκε το φορτίο.
Παγωμένη ατμόσφαιρα. Ούτε φωνές, ούτε σπρώξιμο, ούτε τίποτα.
Σάστισα.
Ρωτώ τον πρόεδρο τι συμβαίνει. "Τίποτα!", απάντησε. "Και τότε γιατί δεν
πλησιάζει κανείς;", Συνεχίζω εγώ. "Διότι, εδώ και μήνες το ρύζι είναι
άχρηστο τρόφιμο, δεν υπάρχει νερό για να βράσει!". Αμήχανη σιωπή.
Τηλεφώνημα στην υδροφόρα να σπεύσει στην περιοχή. Το άχρηστο φορτίο
μπήκε στην αποθήκη. Ζήτησα από όλους συγγνώμη. Δεν περίμενα στη ζωή μου
ότι για κάποιους αδελφούς υπάρχει χειρότερο βιοτικό πρόβλημα από την
έλλειψη φαγητού.
Ειλικρινώς κάθε φορά που συντάσσω ένα κείμενο για το έντυπό σας,
εύχομαι και προσεύχομαι να είναι η τελευταία φορά κατά την οποία θα
γεμίσω τη σελίδα με ανθρώπινο πόνο. Έπειτα από μια πρωτοφανώς άνυδρη
τετραετία, για το σύνολο της έκτασης της Νοτίου Μαδαγασκάρης, η
πλειοψηφία των γηγενών έρχεται αντιμέτωπη με τις τραγικές συνέπειες
αυτού που μέχρι τώρα σκιωδώς ακούγαμε και ουδέποτε πιστεύαμε ότι θα
ζήσουμε, της Κλιματικής Αλλαγής.
Εκατομμύρια ανθρώπων ήδη έχουν
περιορίσει την ημερήσια πρόσληψη θερμίδων στο ένα τρίτο του
φυσιολογικού, καταναλώνοντας κατ’ αποκλειστικότητα έντομα (κυρίως
ακρίδες), ποώδη φυτά σχεδόν μη βρώσιμα και αποφλοιωμένους κάκτους. Η
έλλειψη πόσιμου νερού αναγκάζει σε μετανάστευση ή, στην καλύτερη των
περιπτώσεων, καθημερινή πολύωρη μετακίνηση χιλιάδες αδελφούς μας, οι
οποίοι σχεδόν με μάτια θολά και αμφίβολο μέλλον ψάχνουν για την γη της
υδάτινης επαγγελίας.
Προσωπικώς έχω υπάρξει μάρτυρας σκηνών τις οποίες θα περίμενα
τυπωμένες αποκλειστικά και μόνο στις σελίδες κάποιου μεσαιωνικού
διηγήματος. Νέοι κλέβουν τομάρια ζώων από τα βυρσοδεψία –δέρματα που
προορίζονται για την υποδηματοποιία των δυτικών χωρών– τα βράζουν επί
ώρες σε λασπόνερα, ούτως ώστε μόλις μαλακώσουν να αποτελέσουν το
ημερήσιο γεύμα τους. Παιδιά χώνονται ανάμεσα στις σωληνώσεις της
υδροφόρας της Ιεράς Επισκοπής μας, γλείφοντας κυριολεκτικά τις σταγόνες
του νερού οι οποίες σχηματίζονται στις ενώσεις. Τετρακόσιες χιλιάδες
άνθρωποι, σύμφωνα με επίσημες μετρήσεις διεθνών οργανισμών, βρίσκονται
επί μήνες όχι απλώς κάτω του ορίου της φτώχειας παρά κάτω του ορίου της
επιβίωσης.
Περιοδεύω κάθε σπιθαμή του τόπου και το μόνο θέαμα που αντικρίζω στις
Εκκλησίες μας είναι ανθρώπους να πίνουν το νερό των βαπτίσεων, παιδιά
στο ιερό να καταναλώνουν ένοχα το ζέον, και ψάλτες με σκασμένα χείλη να
αινούν τον Θεό πέραν κάθε απόγνωσης.
Για όλα αυτά, ως πατέρας και επίσκοπος, δεν θα ντραπώ ακόμα μια φορά
να ζητήσω ευθαρσώς τη συνδρομή σας, το πολύ και το ελάχιστο, ούτως ώστε
να συνεχίσουμε το πρόγραμμα κατασκευής πηγαδιών και υδρευτικών μέσων.
Αυτή τη στιγμή τα επτά από τα δώδεκα πηγάδια είναι έργο και προσφορά της
Αδελφότητας Ορθοδόξου Εξωτερικής Ιεραποστολής. Ούτως ώστε να
επεκτείνουμε, συν Θεώ, σε κάθε ενορία μας τα συσσίτια, διπλασιάζοντας
τους αδελφούς που ζουν από αυτά και απαλύνοντας τον πόνο της τοπικής
κοινωνίας. Ούτως ώστε να συνεχίσουμε την απρόσκοπτη λειτουργία του νέου
αγροτικού ιατρείου, αυτού του έργου πνοής το οποίο η δική σας αγάπη
θεμελίωσε. Ούτως ώστε να σηκώσουμε όλοι μαζί τον σταυρό του Αφρικανού
αδελφού, ο οποίος κάθε μέρα σταυρώνεται, κάθε μέρα πεθαίνει και κάθε
μέρα, παρά ταύτα, δοξολογεί τον Θεό.
Ικέτης της αγάπης σας και επαίτης της συνδρομής σας † Ο Τολιάρας Πρόδρομος
Η Μαδαγασκάρη εκπέμπει SOS… Οι Ορθόδοξοι Ιεραποστολικοί σύλλογοι [& κάθε συνάνθρωπός μας] ας βοηθήσουν τις 2 Ορθόδοξες Επισκοπές Νοτίου και Βορείου Μαδαγασκάρης, να σώσουν ζωές!…
Για χιλιάδες Μαδαγάσιους, οι ακρίδες είναι το μόνο που έχει απομείνει (WFP / Tsiory Andriantsoarana)
«Έπειτα από
μια τετραετία χωρίς βροχοπτώσεις, πολλοί κάτοικοι της νότιας
Μαδαγασκάρης τρέφονται εδώ και μήνες μόνο με ακρίδες και τη λιγοστή
βλάστηση που έχει απομείνει.
Η χώρα βρίσκεται στα πρόθυρα του «πρώτου λιμού λόγω κλιματικής αλλαγής» προειδοποιεί ο ΟΗΕ, καθώς 30.000 άνθρωποι ζουν σήμερα στο μέγιστο επίπεδο διατροφικής ανασφάλειας, το επίπεδο πέντε, και ο αριθμός αναμένεται να αυξηθεί δραματικά.
«Πρόκειται για συνθήκες που παραπέμπουν σε λιμό και οφείλονται στην κλιματική αλλαγή, όχι σε συγκρούσεις» δήλωσε σύμφωνα με το BBC η Σέλι Τάκραλ του Παγκόσμιου Προγράμματος Σίτισης του ΟΗΕ (WFP).
«Είναι
πρωτοφανές. Οι άνθρωποι αυτοί δεν έχουν κάνει τίποτα που επιδεινώνει την
κλίματική αλλαγή. Δεν καίνε ορυκτά καύσιμα […] κι όμως δέχονται το
μεγαλύτερο πλήγμα» είπε.
Στο απομονωμένο χωριό του Φαντιόβα, στην επαρχία του Αμποασάρι, οικογένειες έδειξαν σε κλιμάκιο του WFP τις ακρίδες που καταναλώνουν.
«Καθαρίζω τα έντομα όσο καλύτερα μπορώ αν και δεν υπάρχει σχεδόν καθόλου νερό» είπε η Ταμάρια, μητέρα τεσσάρων παιδιών.
«Εγώ και τα παιδιά μου τρώμε ακρίδες κάθε μέρα εδώ και οκτώ μήνες επειδή δεν έχουμε τίποτα άλλο και δεν έχει βρέξει για να θερίσουμε ό,τι σπείραμε.
Στην ίδια κατάσταση βρίσκεται και η
Μπόλε, μητέρα τριών παιδιών που έχασε τον σύζυγό της από ασιτία.
Ανέλαβε επίσης τα δύο παιδιά μιας γειτόνισσας που επίσης πέθανε από
πείνα.
«Σήμερα δεν έχουμε τίποτα να φάμε εκτός από φύλλα κάκτου. Τι να πω; Όλη η ζωή μας είναι η αναζήτηση φύλλων κάκτου, ξανά και ξανά» είπε.
Η
Μαδαγασκάρη πλήττεται συχνά από ξηρασίες και συχνά επηρεάζεται από το
κλιματικό φαινόμενο Ελ Νίνιο. Όμως πολλοί ειδικοί πιστεύουν ότι η
σημερινή κατάσταση είναι άμεσο αποτέλεσμα της παγκόσμιας θέρμανσης.
«Στην
τελευταία έκθεση της Διακυβερνητικής Επιτροπής του ΟΗΕ για το Κλίμα
είδαμε ότι στην Μαδαγασκάρη καταγράφεται επιδείνωση της ξηρασίας. Και
αυτό αναμένεται να ενταθεί αν η κλιματική αλλαγή συνεχιστεί» δήλωσε ο
Ρόντρο Μπαριμαλάλα, μαδαγάσιος επιστήμονας που εργάζεται στο
Πανεπιστήμιο του Κέιπ Τάουν στη Νότια Αφρική.
Η ξηρασία στη Μαδαγασκάρη συνδέεται με τη θέρμανση της ατμόσφαιρας, συμφώνησε ο Κρις Φανκ του Πανεπιστημίου της Σάντα Μπάρμπαρα στην Καλιφόρνια, διευθυντής του Κέντρου Κλιματικών Κινδύνων.
Στο έλεος της πείνας δεν βρίσκονται μόνο
οι αγροτικές κοινότητες, αλλά και πολλοί κάτοικοι των πόλεων στα νότια
της Μαδαγασκάρης. Πολλά παιδιά ζητιανεύουν στο δρόμο για λίγο φαγητό,
αναφέρει το BBC.
«Οι τιμές στην αγορά όλο και ανεβαίνουν – τρεις και τέσσερις φορές πάνω» δήλωσε η Τίσνα Έντορ, η οποία εργάζεται στη φιλανθρωπική οργάνωση Seed στην πόλη του Τολανάρο.
«Ο κόσμος πουλάει τη γη του για να βρει χρήματα για φαγητό» είπε.
• Heavy rainfall and flooding caused by a tropical disturbance have
affected nearly 107,000 people, including more than 16,000 displaced,
and caused at least 31 deaths in Madagascar over the last week. • At least seven regions in the north of the country have been affected, with Boeny, Sofia and Alaotra Mangoro hardest hit. • The Government declared a State of Emergency on 24 January and is leading the humanitarian response. • Access is still a challenge, especially for Alaotra Mangoro region and some isolated districts.
SITUATION OVERVIEW
A weather system that formed in the Mozambique Channel on 17 January
2020 hit the north-west of Madagascar on 22 January, causing widespread
rains and floods. At least 106,846 people have been affected in seven
regions, with Boeny, Sofia and Alaotra Mangoro regions the worst-hit,
according to the Government’s National Disaster and Risk Management
Office (BNGRC). The flooding has displaced over 16,000 people and left
at least 31 dead, according to BNGRC. The death toll may rise in the
days ahead, as several people remain missing. Destruction and damage of key infrastructure–including roads, houses
and schools–has been reported in multiple locations. More than 10,600
houses are still flooded and 146 have been destroyed. Across the seven
regions, around 6,600 students are out of school due to damage (85
damaged classrooms) or the use the schools as temporary displacement
sites (18 schools to date). Areas of the national roads 4 and 6, which
connect north-western Madagascar to the rest of the country, have been
washed away by the floods. Flooding has affected rice plains and lowlands used to grow crops and
may therefore impact food security in the period ahead. In Tanambe
Commune, Amparafaravola District, Alaotra Mangoro Region, a dam has
reportedly overflowed, flooding hundreds of hectares of rice fields and
villages. The population has been urgently evacuated by the BNGRC. The current rainy and cyclone season (October-April) has brought
heavy rainfall to Madagascar since the beginning of December, when
Tropical Cyclone Belna made landfall in Amparafa village, Soalala
District of Boeny region. The cyclone season ordinarily peaks in
February-March.
HUMANITARIAN RESPONSE
The Government declared a State of Emergency on 24 January and
activated the humanitarian response, led by the National Committee for
Disaster Risk Reduction (DRR). The BNGRC has called for the mobilization
of stocks to meet the immediate needs of those affected, and the
Humanitarian Country Team—comprised of UN and NGOs—has mobilized its
pre-positioned stocks in support of the Government-led response. The
main target is currently people displaced in temporary sites. The Government deployed two helicopters to conduct aerial
surveillance of the flooded areas and support the evacuation of people
at risk. The Ministry in charge of Public Works has started to repair
damaged roads, reopening the national 4 and 6. However, access remains a
challenge, particularly to Alaotra Mangoro Region and other isolated
areas.
Efa
tany amin'ny taon-jato faha-19 tany ho any no tonga teto Madagasikara
ny finoana ortôdôksa. Tamin'izany anefa, mbola tsy nisy Malagasy
ortôdôksa fa ireo Grika sy Bolgara ary Rosiana no mpino ortôdôksa teto.
Tsara ho marihina anefa fa tsy nisy pretra tamin'izy ireo fa samy kristianina tsotra avokoa.
Ondry tsy misy mpiahy
Ny taona 1928, natsangana ho archidiocèse i Johannesburg (Afrika Atsimo)
ary nampidirina tao anatin'izany i Madakasikara. Araka izany, naniraka
pretra ho aty Madagasikara ny archevêché tao Johannesburg mba hanentana
sy hanome vatsim-panahy ny Kristianina ortôdôksa. Tsy naharitra anefa ny
fitsidihana nataony teto.
Ny taona 1930 dia nanangana fiangonana ireo Kristianina ortôdôksa tao Antananarivo
(Behoririka) ary natao eo ambany fiarovan'ny "Dormition de la Mère de
Dieu". Na vita aza ny fiangonana dia mbola tsy nahazo pretra ihany ny
Kristianina ortodoksa malagasy.
Ny taona 1948 dia nandefa pretra hipetraka maharitra eto Madakasikara ny archevêché any Johannesburg.
Pretra iray ihany anefa no nalefany hisahana sy hitantana ny fiangonana
ortôdôksa manerana an'i Madagasikara izay efa nisy fiangonana roa
nitsangana, satria ny taona 1955 dia vita ny fiangonana tany Mahajanga arovan'i Md Nicolas. Taona vitsy taorian'izay dia tsy nisy pretra indray i Madagasikara rehefa niverina any Afrika Atsimo ny pretra niasa teto, noho ny antony maro.
Ny taona 1966 dia nandefa pretra iray tompon-toerana teto
Madagasikara ny archevêché any Johannesburg. Roa taona monja anefa no
niasan'io pretra io dia nody izy. Nanomboka ny taona 1968 dia tsy nanana
pretra ny Kristianina ortôdôksa teto Madagasikara. Taona vitsy
taorian'io anefa dia natsangana ho archevêché i Zimbabwe (miray amin'ny
Patriarkata tany Aleksandria) ary nafindra tao indray i Madagasikara. Na
dia nitambatra tao amin'ny archevêché-n'ny Zimbabwe aza i Madagasikara
dia mbola tsy nahazo pretra ihany.
Ny mazava atsinanana
Ny
taona 1994, pretra aostralianina iray tonga handany
fotoam-pialan-tsasatra eto Madagasikara no nahita ny fiangonana tao
Behoririka (Antananarivo) sy ny kristianina nivavaka tsy nisy pretra.
Vokatr'izany, nalahelo mafy ity pretra aostralianina ity ka naniry ny ho
misiônera aty Madagasikara. Ny volana Jolay 1994, nivaly ny faniriany.
Iray volana monja taorian'io anefa dia efa nisy kristianina ortodoksa
malagasy telo lahy niroso hatao batemy
tao amin'ny fiangonana "la Dormition de la Mère de Dieu" tamin'ny 31
Aogositra 1994. Izy telo lahy ireo kosa no tonga pretra malagasy
ortodoksa voalohany ary nohamasinina ny volana Martsa 1995 tany Zimbabwe.
Ny 23 Semptembra 1997 no nohamasinina ho evekan'i
Madagasikara ilay pretra aostralianina misiônera.
Ankehitriny
dia efa miisa 54 eo ireo paroasy ortôdôksa izay mitsinjara amin'ny
vicariats telo eto Madagasikara dia vicariat Toliara, vicariat
Fianarantsoa ary vicariat Antananarivo. Misy 12 ireo pretra malagasy,
"sous-diacre" iray ary seminarista 7 izay samy any ivelan'i Madagasikara
avokoa.
Amin'izao fotoana izao dia efa misy masera malagasy iray
ôrtôdôksa sy regardantes roa, samy mbola mipetraka any andafy avokoa
ireo. Tsy ho ela anefa dia hanana monastera eto Madagasikara (ao
Mantasoa) ireto masera ireto.
Ny asa pastôraly sy sôsialy
Raha
amin'ny fanabeazana dia mandray anjara feno ny fiangonana ôrtôdôksa eto
Madagasikara. Manana sekoly fanabeazana fototra 9 sy sekoly fiofanana
amin'ny asa (technique) iray any Toliara ny fiangonana. Tsiahivina koa
fa manana hôpitaly iray eto Madagasikara ny fiangonana ôrtôdôksa.
Ankehitriny dia efa lasa archevêché i Madagasikara ary miaraka
aminy ny Nosy La Réunion sy Maurice. Samy mivondrona ao amin'ny
patriarcat-n'ny Aleksandria ireo, izay tantanan'ny patriarche Théodore.
ΘΕΤΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΣΤΟΧΟ:
Κοινοποίησε τώρα.
.jpg)
