Μια παγκόσμια διατροφική κρίση (& η "κουλτούρα του κρέατος")

 

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 16.6.2002 (δυστυχώς, δε νομίζουμε να έχει αλλάξει κάτι 20 χρόνια μετά). Φωτο από το διαδίκτυο.

Στη διάσκεψη του Παγκόσμιου Οργανισμού Τροφίμων αυτή την εβδομάδα στη Ρώμη, το μενού των επίσημων γευμάτων ήταν πιο ενδιαφέρον από το ίδιο το περιεχόμενο των συνεδριάσεων. Στα διαλείμματα των συζητήσεων περί πείνας και υποσιτισμού, οι υπουργοί Γεωργίας απόλαυσαν το κρέας τους, που σε πολλές περιπτώσεις ήταν βοδινό. Κι εδώ βρίσκεται το παράδοξο.

Καθημερινά, εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο πεινούν διότι όλο και μεγαλύτερο τμήμα της καλλιεργήσιμης γης φυτεύεται με σπόρους που χρησιμοποιούνται ως ζωοτροφές, όχι για τη διατροφή ανθρώπων. Και βέβαια, τα ζώα που τρέφονται με αυτές τις καλλιέργειες καταναλώνονται από τους πλουσιότερους κατοίκους του πλανήτη, ενώ οι υπόλοιποι υποσιτίζονται ή πεθαίνουν της πείνας. Η μετάβαση της παγκόσμιας γεωργίας από την καλλιέργεια τροφής στην καλλιέργεια ζωοτροφής είναι μία νέα διεστραμμένη πρακτική, με συνέπειες που θα μπορούσαν να είναι σοβαρότερες από οποιοδήποτε άλλο κακό έχει κάνει ποτέ άνθρωπος σε άνθρωπο.

Αυτή τη στιγμή, πάνω από το 70% της αγροτικής παραγωγής των ΗΠΑ προορίζεται για τη διατροφή ζώων, κυρίως βοοειδών. Τα βοοειδή είναι τα πλέον αδηφάγα, οι «Κάντιλακ» των ζώων. Για να κερδίσει ένα μοσχάρι μισό κιλό βάρος, χρειάζεται να καταναλώσει πάνω από τέσσερα κιλά τροφής, εκ των οποίων τα 2,7 πρέπει να είναι δημητριακά ή υποκατάστατα δημητριακών. Συνολικά, μόνο το 11% της τροφής των βοοειδών γίνεται κρέας, ενώ τα υπόλοιπα χάνονται στη μετατροπή, χρησιμοποιούνται για τις φυσιολογικές λειτουργίες του οργανισμού τους, συντηρούν μέρη του ζώου που δεν τρώγονται, ή αποβάλλονται ως περιττώματα.

Τεχνητή διατροφική αλυσίδα

Το γεγονός ότι τα ζώα που καταλήγουν στο πιάτο μας καταναλώνουν μεγάλο μέρος των δημητριακών του πλανήτη είναι ένα εξαιρετικά πρόσφατο φαινόμενο στην παγκόσμια γεωργία. Η σταδιακή μετάβαση στο μοντέλο αυτό τα τελευταία πενήντα χρόνια έγινε χωρίς συζήτηση -παρ’ όλ’ αυτά έχει πολύ μεγαλύτερη επίδραση στην κατανομή των τροφίμων από οποιοδήποτε άλλο παράγοντα της σύγχρονης ιστορίας. Είναι μια τεχνητή διατροφική αλυσίδα, η πλέον άνιση τής ιστορίας.

Στις αναπτυσσόμενες χώρες, ο αγροτικός πληθυσμός εξεγείρεται κατά καιρούς, ζητώντας αναδασμό της γης. Ετσι, το ζήτημα της ιδιοκτησίας της γης αποτελεί αντικείμενο πολιτικής αντιπαράθεσης, όμως το θέμα των χρήσεων τής καλλιεργήσιμης γης παραμένει εκτός συζήτησης.

Παραδεχόμαστε σχεδόν αξιωματικά ότι για να θρέψουμε τον κόσμο με περισσότερες πρωτεΐνες πρέπει να τον ταΐσουμε περισσότερο κρέας. Όμως, ένα εκτάριο φυτεμένο με δημητριακά παράγει πέντε φορές περισσότερες πρωτεΐνες από ένα εκτάριο που προορίζεται για τη διατροφή ζώων. Αν μάλιστα φυτέψουμε την ίδια έκταση με όσπρια (φασόλια, αρακά, φακές) παράγουμε δέκα φορές περισσότερες πρωτεΐνες, ενώ αν τη φυτέψουμε λαχανικά, η πρωτεϊνική παραγωγή μπορεί ως και να δεκαπενταπλασιαστεί.

Οι εταιρείες, που παράγουν τους σπόρους και τα χημικά λιπάσματα, εκτρέφουν τα ζώα και ελέγχουν τα σφαγεία και τη διανομή του κρέατος προσπαθούν να μας πείσουν ότι το καλύτερο κρέας προέρχεται από ζώα που έχουν τραφεί με δημητριακά. Αυτό είναι «το ανώτατο σκαλί της κλίμακας των πρωτεϊνών» και, σύμφωνα με τη λογική αυτή, το κύρος μιας χώρας αυξάνεται όσο πλησιάζει σ’ αυτό το στάδιο. Το αμερικανικό περιοδικό Farm Journal απηχεί τις προκαταλήψεις αυτές. «Οι αναπτυσσόμενες χώρες πρέπει να παράγουν περισσότερο κρέας (…) Αρχίζουν προωθώντας την παραγωγή αυγών και πουλερικών, γιατί αυτή είναι η γρηγορότερη και φθηνότερη πηγή μη φυτικών πρωτεϊνών. Μετά, αν η οικονομία τους το επιτρέπει, ανεβαίνουν την κλίμακα των πρωτεϊνών και φθάνουν στο χοιρινό, στο γάλα, στα βοοειδή ελευθέρας βοσκής και, τελικά, αν μπορούν, στα βοοειδή που τρέφονται με δημητριακά». Προτρέποντας άλλες χώρες να «ανεβούν την κλίμακα», οι Αμερικανοί αγρότες εξυπηρετούν τα συμφέροντά τους. Πάνω από τα δύο τρίτα των δημητριακών που εξάγουν οι ΗΠΑ προορίζονται για τη διατροφή ζώων.

Το παράδειγμα της Αιθιοπίας

Πολλές χώρες ακολούθησαν αυτή τη συμβουλή. Ένα από τα χαρακτηριστικότερα και πλέον τραγικά παραδείγματα είναι αυτό της Αιθιοπίας.

Την περίοδο του μεγάλου λιμού του 1984, καθώς χιλιάδες άτομα πέθαιναν καθημερινά από την πείνα, η Αιθιοπία καλλιεργούσε λιναρόσπορο και ελαιοκράμβη, που εξάγονταν ως ζωοτροφές στη Βρετανία και άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Είναι τρομερό το ότι το 80% των παιδιών που υποσιτίζονται ζουν σε χώρες που έχουν πλεόνασμα γεωργικών προϊόντων, το οποίο συχνά αποτελείται από ζωοτροφές. Στις αναπτυσσόμενες χώρες, η παραγωγή δημητριακών για τη διατροφή ζώων έχει τριπλασιαστεί από το 1950 και σήμερα ξεπερνά το 21% της συνολικής παραγωγής δημητριακών. Στο Μεξικό, το ποσοστό της παραγωγής δημητριακών που καταναλώνεται από ζώα αυξήθηκε από το 5% το 1960 στο 45% σήμερα, στην Ταϊλάνδη από το 1% στο 30% σήμερα και στην Αίγυπτο από το 3% στο 31% σήμερα. Συνολικά στον πλανήτη το 36% της παραγωγής δημητριακών προορίζεται για τη διατροφή ζώων.

Τα τελευταία 50 χρόνια, η παγκόσμια παραγωγή κρέατος έχει πενταπλασιαστεί. Έτσι, ενώ ένα δισεκατομμύριο άτομα υποσιτίζονται, στο δυτικό κόσμο οι άνθρωποι πεθαίνουν από ασθένειες, που σχετίζονται με την υπερβολική κατανάλωση λιπαρών κρεάτων (πχ καρδιαγγειακά νοσήματα).

Παρ’ όλ’ αυτά, πολλοί θεωρούν ότι η κατανάλωση μεγάλων ποσοτήτων βοδινού και άλλων κρεάτων, που έχουν τραφεί με δημητριακά, είναι βασικό δικαίωμα. Το γεγονός ότι για τον υποσιτισμό ενός τμήματος της ανθρωπότητας ευθύνεται η κουλτούρα του κρέατος δεν απασχολεί καθόλου την κοινή γνώμη. Μήπως είναι καιρός να το συζητήσουμε;

Διαβάστε και:

Η υπερκατανάλωση κρέατος απειλεί το οικοσύστημα

 

Ο Κόσμος Ακόμη Δεν Έχει Κατανοήσει Τη Σύνδεση Μεταξύ Κατανάλωσης Κρέατος Και Κλιματικής Αλλαγής

 

Κρέας: Τι παθαίνουμε από την υπερκατανάλωση

Η υπερκατανάλωση κρέατος και οι περιβαλλοντικές της επιπτώσεις

Υπογονιμότητα; ίσως φταίει η υπερκατανάλωση κρέατος

 
Οι αιτίες των λιμών  

Ενώ ζούμε στον 21ο αιώνα, χιλιάδες παιδιά δυσκολεύονται να έχουν τα άκρως απαραίτητα!... 

Κάθε μέρα πεθαίνουν 15.000 παιδιά κάτω των 5 ετών αλλά η πείνα δεν είναι μεταδοτική και έτσι δεν μας αφορά... 

Μαδαγασκάρη: Ο επίγειος παράδεισος που δεν μπορεί να θρέψει τα παιδιά του 

Μαδαγασκάρη: "Το ρύζι είναι άχρηστο τρόφιμο, δεν υπάρχει νερό για να βράσει!"

Η Φιλοθέη και το σχοινί (της αυτοκτονίας)

COP26 – Το ήμισυ των εδαφών των αυτοχθόνων πληθυσμών δεν ανήκει σε αυτούς

Οι αιτίες των λιμών

(χορός της βροχής - πηγή φωτογραφιών: Africa Focus)

 

Λεωνίδας Μανιάτης

oikologos.gr (οικολογική επιθεώρηση)

Κάθε φορά που ακούμε ότι ένας ακόμη λιμός ξέσπασε σε κάποια περιοχή του Τρίτου Κόσμου, η πρώτη αιτία που μας έρχεται στο μυαλό είναι η "ξηρασία".

Στην "ξηρασία" αποδίδουν πολλά μέσα ενημέρωσης και την επικείμενη λιμοκτονία στη νοτιότερη Αφρική, ενώ στην πρόσφατη Σύνοδο Κορυφής του Παγκόσμιου Οργανισμού Τροφίμων και Γεωργίας (FAO) που πραγματοποιήθηκε στη Ρώμη από την 10η μέχρι τη 13η Ιουνίου, οι ΗΠΑ πρότειναν, ως μόνη σωτηρία για τους φτωχούς επί της γης, την εξάπλωση των καλλιεργειών μεταλλαγμένων τροφίμων, ανθεκτικών (μεταξύ άλλων και) στην ξηρασία.

Η ερμηνεία αυτή αποτελεί φυσικά μια απλούστευση, που συχνά υποκρύπτει άπληστα συμφέροντα. Και στον πλούσιο Βορρά έρχονται συχνά φοβερές φυσικές καταστροφές, συμφορές που καταστρέφουν τη σοδειά ενός ή δύο χρόνων, αλλά δεν προκαλούν λιμούς. Τα τρόφιμα εισάγονται από κάπου αλλού, οι παραγωγοί διεκδικούν κάποιες αποζημιώσεις, και αυτό είναι όλο.

Το πρώτο συμπέρασμα επομένως είναι ότι οι λιμοί δεν οφείλονται στις ξηρασίες, αλλά (όπως περιμέναμε) στη φτώχεια. Ούτε οι κυβερνήσεις, ούτε βέβαια οι αγρότες των φτωχών χωρών διαθέτουν τα κεφάλαια να ξεπεράσουν μια φυσική καταστροφή, αγοράζοντας τρόφιμα και βρίσκοντας τα μέσα να τα μεταφέρουν εκεί όπου υπάρχει ανάγκη.

Ούτε άλλωστε λείπουν τα τρόφιμα ή οι εκτάσεις για καλλιέργεια. Πρόσφατη είναι η εμπειρία στη χώρα μας από τις χωματερές τροφίμων, ενώ είναι γνωστό ότι οι (απέραντες) εκτάσεις που αποδίδονται στην κτηνοτροφία αποδίδουν το ένα δέκατο των πρωτεϊνών που παράγουν εκτάσεις φυτεμένες με φυτικά τρόφιμα.

Από που θα βρεθούν όμως τα απαραίτητα κεφάλαια; Αναγκαστικά από τις εξαγωγές των γεωργικών προϊόντων που ζητά ο πλούσιος Βορράς, όπως τσάι, κακάο, καφέ, βαμβάκι, ζάχαρη, κτηνοτροφές, τροπικά φρούτα, καπνό, ναρκωτικά, δηλαδή αγαθά με μικρή ή αρνητική συμβολή στη διατροφή ενός πληθυσμού.

Για να είναι αποδοτική οικονομικά μια τέτοια καλλιέργεια πρέπει να γίνεται με τη μέθοδο της φυτείας, δηλαδή της απέραντης μονοκαλλιέργειας, με ιδιοκτήτη συνήθως δυτικοευρωπαίο ή κάποια εταιρεία. Εκεί λοιπόν που κάποτε αραιοί πληθυσμοί γεωργών και κτηνοτρόφων ζούσαν σε αυτάρκεια με ότι παράγει η γη, τώρα ακτήμονες εργάτες δουλεύουν στις φυτείες για (ελάχιστα) χρήματα, με τα οποία αγοράζουν την τροφή τους που έρχεται από μακριά, ακόμη και από τον αναπτυγμένο Βορρά (αλεύρι, ρύζι και φτηνά προϊόντα της βιομηχανίας τροφίμων όπως μαργαρίνη, γάλα σκόνη, γαριδάκια, ζαχαρωτά κλπ).

Όσο υπάρχει δουλειά (και επομένως λεφτά για αγορά τροφής), ο πληθυσμός πολλαπλασιάζεται ανεξέλεγκτα. Όταν έρθει η κρίση, λόγω της μείωσης των εξαγωγών ή κάποιας φυσικής καταστροφής, οι άνθρωποι πεθαίνουν κατά εκατομμύρια, μια και τα όποια μικρά χωράφια τους έχουν τυχόν απομείνει δεν επαρκούν για να θρέψουν όλο τον πληθυσμό (χωράφια τα οποία από την υπερεκμετάλλευση έχουν άλλωστε μείνει γυμνά και άγονα).

Αυτό το φαύλο μοντέλο "ανάπτυξης" επιβλήθηκε φυσικά δια της βίας, σε εποχές που στα ιστορικά βιβλία περιγράφονται ως "εκπολιτισμός" των ιθαγενών στην Αφρική, την Αμερική και την Αυστραλία. Περιλάμβανε κατάσχεση της γης, σφαγές και κλοπές κοπαδιών, κεφαλικό φόρο σε χρήμα, υποχρεωτικό εκχρηματισμό των ανταλλαγών, στρατόπεδα εργασίας, ακόμη και θρησκευτική προπαγάνδα για τα καλά της (έμμισθης) εργασίας.

Ποτέ όμως δεν τους επιτράπηκε μια αυτοδύναμη ανάπτυξη δυτικού τύπου, πέρα από το μοντέλο: μας πουλάτε φτηνά γεωργικά προϊόντα και πρώτες ύλες και αγοράζετε από εμάς ακριβά βιομηχανικά αγαθά. Έτσι στάθηκε αδύνατη η ανάπτυξη εναλλακτικών πηγών πλούτου, πέρα από τις μονοκαλλιέργειες, καθώς ακόμη και τα πλούσια ορυκτά κοιτάσματα αρπάχτηκαν από πολυεθνικές εταιρείες (οι οποίες και σήμερα δεν διστάζουν να εξοπλίσουν και να χρηματοδοτήσουν μια ομάδα αντικυβερνητικών μισθοφόρων, αν η κυβέρνηση δείξει "σοσιαλιστικές" διαθέσεις).

Τελευταίο παράδειγμα αυτής της στάσης, ο βομβαρδισμός ενός εργοστασίου φαρμάκων στο Σουδάν από τις ΗΠΑ, σε συνδυασμό με τη σθεναρή υπεράσπιση του δικαιώματος της πατέντας από τις μεγάλες φαρμακοβιομηχανίες, τακτική που εμποδίζει τις φτωχές χώρες να παράγουν μόνες τους φτηνά τα φάρμακα που τόσο χρειάζονται.

Στο κλίμα αυτό, οι αφρικανοί ηγέτες ζήτησαν, στη Σύνοδο Κορυφής, να απελευθερωθούν οι αγορές για να ανταγωνιστούν οι καλλιεργητές των φτωχών χωρών τις επιδοτούμενες καλλιέργειες των πλουσίων. Ζητούν δηλαδή απλά να τηρηθεί ο διεθνής παραγωγικός καταμερισμός που η ίδια η Δύση επέβαλε. Μερικοί τολμηροί, όπως ο Μουγκάμπε στη Ζιμπάμπουε, τολμούν να μιλούν ακόμη και για αναδασμό της γης, ρισκάροντας μια διεθνή καταδίκη.

Δεν θα εισακουστούν στο παραμικρό, όσο δεν έχουν κάποιο μέσο για να απειλήσουν. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι από τη Σύνοδο Κορυφής του FAO οι περισσότερες πλούσιες χώρες απουσίασαν, με την εξαίρεση της (διοργανώτριας) Ιταλίας και της Ισπανίας.

Έτσι, η Ευρώπη θα συνεχίσει να επιδοτεί τα τρόφιμά της τα γεμάτα χημικά, ενώ οι ΗΠΑ θα συνεχίσουν την προσπάθεια για μονοπώληση της τεχνογνωσίας των μονοκαλλιεργειών, μέσω (και) των μεταλλαγμένων. Όσο για τις εκατοντάδες τα εκατομμύρια των απελπισμένων ανθρώπων αυτού του κόσμου, ήδη αρχίσαμε να χτίζουμε τα τείχη που θα τους κρατήσουν απέξω.

Εν τούτοις, πολλές περιβαλλοντικές και αναπτυξιακές οργανώσεις πιστεύουν ότι υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις, και καταγγέλλουν ότι ο μονόπλευρος νεο-φιλελευθερισμός αλλά και ο αυταρχισμός των αναπτυγμένων χωρών, δημιουργούν ένα ασταθές διεθνές σύστημα που δεν μπορεί να διαρκέσει. Προτείνουν να ενισχυθούν οι φτωχές χώρες ώστε να αναπτύξουν πολλές διαφορετικές οικονομικές δραστηριότητες, αντί για την αποκλειστική ενασχόληση με τις εξαγωγές πρώτων υλών, και παράλληλα να τους επιτραπεί κάποιος βαθμός ελέγχου της εθνικής τους οικονομίας, αντί να υποχρεώνονται να ανοίξουν διάπλατα τις πόρτες τους στο συντριπτικό διεθνές εμπόριο.

Ας σημειώσουμε επίσης ότι σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες ο καταναλωτής έχει σήμερα τη δυνατότητα να αγοράσει προϊόντα "δίκαιου εμπορίου", που προέρχονται είτε κατευθείαν από τον παραγωγό, είτε από κάποια εταιρεία που έχει αναλάβει την υποχρέωση να αμείβει ικανοποιητικά τους εργάτες της. Πρέπει να θυμόμαστε πως η καταναλωτική μας συμπεριφορά επηρεάζει τις ζωές πολλών ανθρώπων. Ο καθένας μπορεί να τηρεί κάποιες απλές αρχές, όπως να καταναλώνει λιγότερο κρέας ή να μην αγοράζει προϊόντα διαβόητων για την απανθρωπιά τους πολυεθνικών όπως Νεστλέ, Μοσάντο (μεταλλαγμένα), Σελλ (πετρελαιοειδή) κλπ.

Ακόμη θα πρέπει να θυμηθούμε ότι η Ελλάδα, χώρα σχετικά πλούσια, και κατεξοχήν αποδέκτης οικονομικών ενισχύσεων, δεν φημίζεται για τη βοήθεια που προσφέρει σε φτωχές χώρες. Τέλος, κάποτε πρέπει να γίνει συνείδηση ότι η συνεχιζόμενη επιδότηση των βιομηχανικών μονοκαλλιεργειών στην Ελλάδα δεν οδηγεί πουθενά, και ότι η χώρα μας πρέπει να στραφεί προς τις ποιοτικές καλλιέργειες (επώνυμα προϊόντα) και τη βιολογική γεωργία μάλλον, παρά να επιδιώκει να ανταγωνιστεί, υπό την κάλυψη των ενισχύσεων της Ε.Ε., χώρες με πολύ μεγαλύτερες πεδινές εκτάσεις, πολύ φθηνότερα εργατικά χέρια, οι οποίες έχουν πολύ περισσότερο ανάγκη αυτό το εισόδημα.

Υ.Γ. Διαβάστε ακόμη το άρθρο της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ "Mια παγκόσμια διατροφική κρίση" (16/6), όπου η "κουλτούρα του κρέατος" του αναπτυγμένου κόσμου, αποδεικνύεται ως μία από τις βασικές αιτίες για την πείνα των φτωχών.

Μεταξύ άλλων μαθαίνουμε ότι την περίοδο του μεγάλου λιμού του 1984, καθώς χιλιάδες άτομα πέθαιναν καθημερινά από την πείνα, η Αιθιοπία καλλιεργούσε λιναρόσπορο και ελαιοκράμβη, που εξάγονταν ως ζωοτροφές στη Βρετανία και άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Tο 80% των παιδιών που υποσιτίζονται ζουν σε χώρες που έχουν πλεόνασμα γεωργικών προϊόντων, το οποίο συχνά αποτελείται από ζωοτροφές (αυτή είναι και μία από τις βασικές απαντήσεις στα φληναφήματα περί μεταλλαγμένων προϊόντων εναντίον της πείνας).

Feast Of The Holy Transfiguration And Blessing Of The Fruits According To Byzantine Rite Tradition

Blessing of the Fruits at the Chirundu Orthodox Church in Zambia, feast of Transfiguration of the Lord, August 2020 (photos from here)

From here

(Related: Letter To A Roman Catholic Friend)

FEAST OF THE HOLY TRANSFIGURATION

On the sixth of August we celebrate the solemn feast of the Holy Transfiguration in commemoration of the glorious change in appearance of our Lord Jesus Christ on a “high mountain” (Mt. 17:1), which, since the fourth century, Christian tradition identifies with Mt. Tabor. The Fathers refer to Christ’s transfiguration as to His “second epiphany” or the second manifestation of His divinity. For this reason the Fathers during the Christological disputes adduced the transfiguration of Christ as a certain proof of His divinity. The establishment of the feast then followed.

1. The glorious transfiguration of our Lord Jesus Christ is described in detail by the three Evangelists (Mt. 17:1-8; Mk. 9:1-7; Lk. 9:28-36). St. Peter also vividly recalled the event in his Epistle, saying: “We have seen His majesty for ourselves. He was honored and glorified by God the Father, when He spoke to Him and said: ‘This is my beloved Son, in Whom I am well pleased.’ We heard this ourselves ‘spoken from heaven, when we were with Him on the Holy Mountain.” (II Pet. 1 :16-18)

The Holy Mountain in biblical sense is the mountain of the manifestation of God’s glory. We are told that in the Old Testament God ” called Moses to the top of the mountain” (Ex. 19 :20), and there manifested Himself to him. It was the holy mountain of Sinai. Then again, before appearing to the Prophet Elijah, God summoned him to “Horeb, the mountain of God.” (I Kgs. 19:8) And in the New Testament Jesus took three of His disciples to a “high mountain” (Mt. 17:1), and there He was transfigured before them, manifesting to them His divine glory. As we can see in the Bible a mountain is a favored place of God’s manifestation to people, for which reason the mountain becomes the holy mountain. At the same time, a mountain (a high place) properly symbolizes the exalted dwelling place of God ” on high.” (Is. 33 :5)

Neither St. Peter nor the Evangelists have given us the name of the mountain on the top of which the transfiguration has taken place. But the Christian tradition since the fourth century designates the place as Mt. Tabor, an imposing elevation near Nazareth, surging almost 2,000 feet high into the blue sky of the lush Plain of Esdraelon. There, on the top of Mt. Tabor, St. Helen (d. about 330) built the church of the Holy Transfiguration, which shortly afterwards became a favored place of Christian pilgrimage.

The authentic witness of tradition, St. Cyril of Jerusalem (d. 386), did not hesitate to indicate Mt. Tabor as the place of Christ’s glorious transfiguration . (cf. P.G., 33, 743) The famous inhabitant of Bethlehem, St. Jerome (d. 420), agreed with him in his description of the Palestinian itinerary of his friend, St. Paula. (cf. P.L., 22, 889).

After them, st. Proclus of Constantinople (d. 447) also testified : ” Mt. Tabor is the mountain on the top of which Christ willed to be transfigured.” (cf. P.G., 65, 770)

The modern church of the Holy Transfiguration built on the top of Mt. Tabor over the ancient ruins in 1924, was designed by a famous Italian architect, Professor A. Barluzzi.

The holy icon of the Transfiguration of the Lord in the Orthodox Church of Iringa, Tanzania (from here & here)

2. The importance of the feast of the Holy Transfiguration is indicated by its high rank in the Byzantine liturgical calendar. The feast belongs among the twelve Major Feasts and, usually, is represented by one of the festive icons of the iconostasis. In the East the feast has been celebrated since the fourth century. Its liturgical solemnity was enhanced by the Christological disputes, since the transfiguration was considered as an irrefutable argument for the divinity of Jesus Christ by the Fathers of the Church. At the same time the commemoration of the glorious event was to sustain the hope of the faithful in their participation in Christ’s glory in heaven. The oldest homily for the feast is ascribed to st. Proclus of Constantinople, who died in 447 A.D. This would indicate that in Constantinople the feast was already celebrated in the first half of the fifth century, passing there from the Church of Jerusalem. Then the feast gradually was extended to other regions of the Byzantine Church.

The most famous homilies for the feast of the Holy Transfiguration are those delivered by St. Andrew of Crete (cf. P.G., 97, 931-958) and St. John of Damascus (cf. P.G., 96, 545-576). The oldest work of art representing the glorious transfiguration of Christ is a mosaic in the church of the noted Greek monastery on Mt. Sinai from the sixth century.

The liturgical formation of the festal services took its final shape during the eighth century, when the beautiful hymns and canons were composed by the celebrated hymnographers, St. John of Damascus (d. 749) and St. Cosmas of Maiuma (d. 760) . In the Byzantine Rite the feast of the Holy Transfiguration was traditionally celebrated on August 6, since on that day the first church on Mt. Tabor was solemnly dedicated. During the eighth century the celebration of the feast penetrated into the West, where it was observed by the local Churches at various dates. It was only in 1457, that Pope Callistus III extended the solemn celebration of the feast to the entire Latin Rite Church and introduced the traditional date of August 6. Thus the feast of the Holy Transfiguration became a universal holyday and was solemnly celebrated by both Eastern and Western Churches on August 6.

 

"After the feast of Holy Transfiguration we did the blessings of the first fruit of harvest" Kenya, from here

3. Since the Gospels describe Christ’s transfiguration in detail, it was not hard for hymnographers to compose liturgical hymns and sticheras. It requi red only some appl ication of the scriptural text to Christian life in poetic form . Making such ” spiritual application” of the text, at the same time the hymnographers explained the deep spiritual and liturgical meaning of the feast in order to help the faithful in their spiritual growth. Thus the liturgical compositions of the Byzantine Rite have also an educational value.

Some sticheras for the feast describe the entire event of Christ’s glorious transfiguration as it was recorded by the Evangelists. Thus, for example, at Matins we sing: “Christ, taking with Him aside Peter, James and John to a high mountain, was transfigured in their presence-His face shining like a sun, and His clothes becoming as white as the light. Then Moses and Elijah appeared and talked to Him. Suddenly a bright cloud covered them with shadow and from the cloud there came a voice, saying : 'This is my beloved Son, in Whom I am well pleased. Listen to Him!' ”

This stichera, besides repeating almost wordfor- word the Matthean description of the event, also presents to us the theological meaning of the transfiguration, namely: the manifestation of the divinity of Jesus Christ. Christ’s glorified body, the testimony of Moses and Elijah, and the Father’s voice from heaven are incontestable witnesses to the truth of the previous confession of St. Peter about Jesus, saying: “You are Christ, the Son of the living God!” (Mt. 16:16)

The second theme recurring in the festive sticheras is the encouragement of the Apostles to trust Jesus as they were about to face the humiliating passion of their Master. This point is emphasized by St. Luke, who reports that Moses and Elijah “were speaking of His passing (death), which He was to accomplish in Jerusalem.” (Lk. 9:31 ) So at Vespers we sing : “As You were transfigured before Your crucifiixion, 0 Lord, . .. Peter, James and John were present, the very same Apostles who were to be with You at the time of Your betrayal ; so that having seen You in glory, they would not be dismayed at the time of Your sufferings.” This stichera is also a reminder to the fai thful-to recognize in the sufferings and death of Christ the infinite mercy of God.

The third meaning of the festivity is the assurance of our own participation in Christ’s glory. Thus at Vespers we are professing : “Through Your transfiguration, O Lord, You renewed Adam’s fallen nature to its original beauty, restoring it to the glory and splendor of Your divinity.” And again at Matins: “As You were transfigured on Mt. Tabor, O Savior, You manifested the transformation of mankind by Your glory, which will take place at Your awesome second coming.” Thus, the enti re liturgy of the Holy Transfiguration is filled with a joyful assurance, encouragement and hope of our own glorification with Jesus as we “grow brighter and brighter into His image.” (II Cor. 3:18).

Chirundu, Zambia

4. The feast of the Holy Transfiguration is celebrated late in summer, at the time of the first fruits, which remind us of God’s great goodness and His infinite bounty. To express our recognition and gratitude to God for His generosity we bring some of these first fruits to the church for blessing. The custom to bless the first fruits passed to us from the Old Testament, since the Jews at the very beginning of their exodus were ordered by Almighty God : “You must bring the best of the first-fruits of your soil to the house of the Lord, your God.” (Ex. 23:19) St. Gregory of Nazianz (d. 389) calls the practice to bless the fruits in church a “just and holy” custom. (cf. P.G., 37, 119)

The Christian practice to bless the fruits in church can be traced back to Apostolic times. The oldest prayer for the blessing of fruits is registered by the Apostolic Constitutions in the fourth century. But there is also an older Prayer of Thanksgiving for the new fruits in the work of St. Hyppolytus, the Apostolic Tradition, composed about 220 A.D. St. Hippolytus mentions the following fruits usually blessed: grapes, figs, pomegranates, pears, mulberries, peaches, and almonds.

The sixth Ecumenical Council, celebrated in Constantinople (680-681), prescribed that the new “wheat and grapes” were to be blessed in church on the feast of the Holy Transfiguration (canon 28). For this reason some older books of blessings, called Euchologia, forbid the faithful to eat new fruits of the season before they have been blessed in church.

In the land of our ancestors, in Subcarpathia, the fruits of the season were apples, plums, and pears. These usually were brought to the church and blessed. In the United States grapes are also added. [Note of our blog: grapes are blessed on this day in Greece and other orthodox countries. You can see photos here]

TROPARION (Tone 7)

At the time of Your transfiguration on the mountain, O Christ our God, You showed Your disciples as much of Your glory as they could stand ; let Your everlasting light shine also upon us sinners through the prayers of the Mother of God, 0 Giver of light, glory be to You.

THE BLESSING OF THE FRUITS

O Lord our God Jesus Christ, You said to Your disciples : ” Whatever you ask for in prayer, believe that you shall receive, and it will come to you ,” we humbly beseech You, bless (tl and sanctify (tl the fruits which your faithful servants have brought today to Your church. May these fruits when eaten preserve the life and health of all those present here, as well as of those absent. May these blessed fruits be an effective medicine for those who are sick and ailing, and may they be a protection against the assaults of enemy for those who keep them in their homes; and may those who partake of them enjoy the fulness of Your goodness and blessing. For You are the God of peace, love and mercy, O Lover of mankind, and we render glory to You, Father, Son, and Holy Spirit, now and ever, and forever. Amen.

Το «Πράσινο Τείχος» της Αφρικής. Φιλοδοξεί να ενώσει τις δύο άκρες της Ηπείρου και να «σταματήσει» την ερημοποίηση και την Σαχάρα...

 

Η ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

Δημιουργήθηκε για να ανακόψει την ερημοποίηση της γης νότια της Σαχάρα, εκτείνεται από τη μία άκρη της Αφρικανικής ηπείρου στην άλλη και όταν ολοκληρωθεί θα αποτελεί το μεγαλύτερο οικοσύστημα χλωρίδας στον πλανήτη. Ο λόγος για το Μεγάλο Πράσινο Τείχος της Αφρικής. 

Πώς γεννήθηκε η ιδέα του Πράσινου Τείχους;

Τη δεκαετία του 1970, η στεπική λωρίδα γης νότια της ερήμου Σαχάρα στην Αφρική, το Σαχέλ, όπως ονομάζεται, άρχισε να απειλείται από την ξηρασία. Η κάποτε καταπράσινη και πλούσια σε βλάστηση περιοχή, που για χρόνια αποτελούσε τον «πνεύμονα» της Δυτικής Αφρικής και έπαιζε καθοριστικό ρόλο στη γεωργία και τις καλλιέργειες ολόκληρης της ηπείρου, ξεκίνησε να μετατρέπεται σε άγονη ζώνη. 

Το πράσινο τείχος της Αφρικής, όπως φαίνεται την περίοδο της άνοιξης (Πηγή: Great Green Wall - ιστοσελίδα για το Μεγάλο Πράσινο Τείχος)

Τόσο η κλιματική αλλαγή όσο η δραματική αύξηση του πληθυσμού και οι κακές πρακτικές διαχείρισης του εδάφους, οδήγησαν σταδιακά σ’ αυτή την επικίνδυνη «μεταμόρφωση». Χωρίς επαρκή εύφορη γη για την καλλιέργεια τροφής και με διαρκή έλλειψη νερού, η επιβίωση του ντόπιου πληθυσμού κλονίστηκε. Η πείνα θέριζε, αφήνοντας ανά περιόδους εκατοντάδες νεκρούς, η ανεργία και η οικονομική ύφεση έγιναν καθημερινότητα και η μετανάστευση μονόδρομος. 

Έτσι, τις επόμενες δεκαετίες, γεννήθηκε η ιδέα του «Μεγάλου Πράσινου Τείχους» από μια ομάδα ηγετών της Αφρικανικής ηπείρου, στην προσπάθειά τους να βρουν μια μακροπρόθεσμη λύση στο πρόβλημα. Ενός τείχους ζωντανού, που θα εκτείνεται από τη μία άκρη της Αφρικής στην άλλη και, σε αντίθεση με τα προηγούμενα τείχη που γνώρισε η ανθρωπότητα, θα πρόσφερε ειρήνη και ζωή. 

Το «Μεγάλο Πράσινο Τείχος» 

Το «Μεγάλο Πράσινο Τείχος» θα αποτελούσαν εκατοντάδες χιλιάδες δέντρα ανθεκτικά στην ξηρασία, που θα εκτείνονταν από τις δυτικές παραλίες της Σενεγάλης στο ανατολικό Τζιμπουτί, σε μία γραμμή μήκους σχεδόν 8.000 χιλιομέτρων και πλάτους 15 χιλιομέτρων. Η φιλόδοξη πρωτοβουλία περιβαλλοντικής αποκατάστασης ξεκίνησε να παίρνει σάρκα και οστά το 2008, υπό την αιγίδα της Αφρικανικής Ένωσης, όταν υπογράφηκε και η αντίστοιχη συμφωνία μεταξύ 11 χωρών. 

Το Πράσινο Τείχος αναμένεται να ολοκληρωθεί το 2030, ωστόσο από τα πρώτα χρόνια δημιουργίας του, άρχισε να αποδίδει καρπούς. Στη Νιγηρία, 5 εκατομμύρια εκτάρια γης έχουν ήδη αποκατασταθεί και βρίθουν από πλούσια βλάστηση, ενώ στη Σενεγάλη, μία από τις φτωχότερες χώρες της Αφρικής, τα 120 εκατομμύρια στρέμματα δενδρυλλίων που φυτεύτηκαν, προσφέρουν πλέον γόνιμο έδαφος στην περιοχή. Στην Αιθιοπία αποκαταστάθηκαν 15 εκατ. εκτάρια γης. Η δενδροφύτευση και η συντήρηση δένδρων άνοιξαν χιλιάδες νέες θέσεις εργασίας, που βοήθησαν τους φτωχούς κατοίκους της έρημης περιοχής να βελτιώσουν το βιοτικό τους επίπεδο. Στον Νίγηρα, τα 5 εκατ. εκτάρια γης που αποκαταστάθηκαν, βοήθησαν στην καλλιέργεια πεντακοσίων χιλιάδων τόνων σιτηρών το χρόνο, ποσότητα ικανή να θρέψει τουλάχιστον 2,5 εκατομμύρια κόσμο. 

Μέχρι την ολοκλήρωσή του, το πρόγραμμα αναμένεται να κοστίσει γύρω στα 8 δισεκατομμύρια δολάρια. Για τη χρηματοδότησή του έχουν συνεισφέρει η Παγκόσμια Τράπεζα, η Αφρικανική Ένωση, τα Ηνωμένα Έθνη και οι Βοτανικοί Κήποι του Ηνωμένου Βασιλείου. Από τις αρχικές 11 χώρες που υπέγραψαν την πρωτοβουλία, σήμερα υπάρχει μια συνεχώς διευρυνόμενη ομάδα περισσότερων από 20 χωρών σε ολόκληρη την Αφρική που έχουν ενταχθεί σε αυτό το παναφρικανικό όραμα. 

Αρχική φωτογραφία: To «Μεγάλο Πράσινο Τείχος» της Αφρικής (Πηγή: Great Green Wall)

In English: The Great Green Wall in Africa – Growing a world wonder

Δημιουργήθηκε για να ανακόψει την ερημοποίηση της γης νότια της Σαχάρα, εκτείνεται από τη μία άκρη της Αφρικανικής ηπείρου στην άλλη και όταν ολοκληρωθεί θα αποτελεί το μεγαλύτερο οικοσύστημα χλωρίδας στον πλανήτη. powered by Rubicon Project Ο λόγος για το Μεγάλο Πράσινο Τείχος της Αφρικής. Πως γεννήθηκε η ιδέα του Πράσινου Τείχους Τη δεκαετία του 1970, η στεπική λωρίδα γης νότια της ερήμου Σαχάρα στην Αφρική, το Σαχέλ, όπως ονομάζεται, άρχισε να απειλείται από την ξηρασία. Η κάποτε καταπράσινη και πλούσια σε βλάστηση περιοχή, που για χρόνια αποτελούσε τον «πνεύμονα» της Δυτικής Αφρικής και έπαιζε καθοριστικό ρόλο στη γεωργία και τις καλλιέργειες ολόκληρης της ηπείρου, ξεκίνησε να μετατρέπεται σε άγονη ζώνη. Το πράσινο τείχος της Αφρικής, όπως φαίνεται την περίοδο της άνοιξης (Πηγή: GreatGreenWall) Τόσο η κλιματική αλλαγή όσο η δραματική αύξηση του πληθυσμού και οι κακές πρακτικές διαχείρισης του εδάφους, οδήγησαν σταδιακά σ’ αυτή την επικίνδυνη «μεταμόρφωση». Χωρίς επαρκή εύφορη γη για την καλλιέργεια τροφής και με διαρκή έλλειψη νερού, η επιβίωση του ντόπιου πληθυσμού κλονίστηκε. Η πείνα θέριζε, αφήνοντας ανά περιόδους εκατοντάδες νεκρούς, η ανεργία και η οικονομική ύφεση έγιναν καθημερινότητα και η μετανάστευση μονόδρομος. Διαβάστε ακόμα: Τα εκατομμύρια σκλάβων που πέθαναν κατά τη διάρκεια της μεταφοράς τους. Τους απήγαγαν από τα χωριά τους για να καλλιεργήσουν τις τεράστιες εκτάσεις των θεοσεβούμενων Ευρωπαίων αποικιοκρατών Έτσι, τις επόμενες δεκαετίες, γεννήθηκε η ιδέα του «Μεγάλου Πράσινου Τείχους» από μια ομάδα ηγετών της Αφρικανικής ηπείρου, στην προσπάθειά τους να βρουν μια μακροπρόθεσμη λύση στο πρόβλημα. Ενός τείχους ζωντανού, που θα εκτείνεται από τη μία άκρη της Αφρικής στην άλλη και, σε αντίθεση με τα προηγούμενα τείχη που γνώρισε η ανθρωπότητα, θα πρόσφερε ειρήνη και ζωή. Το «Μεγάλο Πράσινο Τείχος» Το «Μεγάλο Πράσινο Τείχος» θα αποτελούσαν εκατοντάδες χιλιάδες δέντρα ανθεκτικά στην ξηρασία, που θα εκτείνονταν από τις δυτικές παραλίες της Σενεγάλης στο ανατολικό Τζιμπουτί, σε μία γραμμή μήκους σχεδόν 8.000 χιλιομέτρων και πλάτους 15 χιλιομέτρων. Η φιλόδοξη πρωτοβουλία περιβαλλοντικής αποκατάστασης ξεκίνησε να παίρνει σάρκα και οστά το 2008, υπό την αιγίδα της Αφρικανικής Ένωσης, όταν υπογράφηκε και η αντίστοιχη συμφωνία μεταξύ 11 χωρών. Το Πράσινο Τείχος αναμένεται να ολοκληρωθεί το 2030, ωστόσο από τα πρώτα χρόνια δημιουργίας του, άρχισε να αποδίδει καρπούς. Στη Νιγηρία, 5 εκατομμύρια εκτάρια γης έχουν ήδη αποκατασταθεί και βρίθουν από πλούσια βλάστηση, ενώ στη Σενεγάλη, μία από τις φτωχότερες χώρες της Αφρικής, τα 120 εκατομμύρια στρέμματα δενδρυλλίων που φυτεύτηκαν, προσφέρουν πλέον γόνιμο έδαφος στην περιοχή. Στην Αιθιοπία αποκαταστάθηκαν 15 εκατ. εκτάρια γης. Η δενδροφύτευση και η συντήρηση δένδρων άνοιξαν χιλιάδες νέες θέσεις εργασίας, που βοήθησαν τους φτωχούς κατοίκους της έρημης περιοχής να βελτιώσουν το βιοτικό τους επίπεδο. Στον Νίγηρα, τα 5 εκατ. εκτάρια γης που αποκαταστάθηκαν, βοήθησαν στην καλλιέργεια πεντακοσίων χιλιάδων τόνων σιτηρών το χρόνο, ποσότητα ικανή να θρέψει τουλάχιστον 2,5 εκατομμύρια κόσμο. Μέχρι την ολοκλήρωσή του, το πρόγραμμα αναμένεται να κοστίσει γύρω στα 8 δισεκατομμύρια δολάρια. Για τη χρηματοδότησή του έχουν συνεισφέρει η Παγκόσμια Τράπεζα, η Αφρικανική Ένωση, τα Ηνωμένα Έθνη και οι Βοτανικοί Κήποι του Ηνωμένου Βασιλείου. Από τις αρχικές 11 χώρες που υπέγραψαν την πρωτοβουλία, σήμερα υπάρχει μια συνεχώς διευρυνόμενη ομάδα περισσότερων από 20 χωρών σε ολόκληρη την Αφρική που έχουν ενταχθεί σε αυτό το παναφρικανικό όραμα. Αρχική φωτογραφία: To «Μεγάλο Πράσινο Τείχος» της Αφρικής (Πηγή: GraetGreenWall)...

Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.mixanitouxronou.gr/to-quot-prasino-teichos-quot-tis-afrikis/

Δημιουργήθηκε για να ανακόψει την ερημοποίηση της γης νότια της Σαχάρα, εκτείνεται από τη μία άκρη της Αφρικανικής ηπείρου στην άλλη και όταν ολοκληρωθεί θα αποτελεί το μεγαλύτερο οικοσύστημα χλωρίδας στον πλανήτη. powered by Rubicon Project Ο λόγος για το Μεγάλο Πράσινο Τείχος της Αφρικής. Πως γεννήθηκε η ιδέα του Πράσινου Τείχους Τη δεκαετία του 1970, η στεπική λωρίδα γης νότια της ερήμου Σαχάρα στην Αφρική, το Σαχέλ, όπως ονομάζεται, άρχισε να απειλείται από την ξηρασία. Η κάποτε καταπράσινη και πλούσια σε βλάστηση περιοχή, που για χρόνια αποτελούσε τον «πνεύμονα» της Δυτικής Αφρικής και έπαιζε καθοριστικό ρόλο στη γεωργία και τις καλλιέργειες ολόκληρης της ηπείρου, ξεκίνησε να μετατρέπεται σε άγονη ζώνη. Το πράσινο τείχος της Αφρικής, όπως φαίνεται την περίοδο της άνοιξης (Πηγή: GreatGreenWall) Τόσο η κλιματική αλλαγή όσο η δραματική αύξηση του πληθυσμού και οι κακές πρακτικές διαχείρισης του εδάφους, οδήγησαν σταδιακά σ’ αυτή την επικίνδυνη «μεταμόρφωση». Χωρίς επαρκή εύφορη γη για την καλλιέργεια τροφής και με διαρκή έλλειψη νερού, η επιβίωση του ντόπιου πληθυσμού κλονίστηκε. Η πείνα θέριζε, αφήνοντας ανά περιόδους εκατοντάδες νεκρούς, η ανεργία και η οικονομική ύφεση έγιναν καθημερινότητα και η μετανάστευση μονόδρομος. Διαβάστε ακόμα: Τα εκατομμύρια σκλάβων που πέθαναν κατά τη διάρκεια της μεταφοράς τους. Τους απήγαγαν από τα χωριά τους για να καλλιεργήσουν τις τεράστιες εκτάσεις των θεοσεβούμενων Ευρωπαίων αποικιοκρατών Έτσι, τις επόμενες δεκαετίες, γεννήθηκε η ιδέα του «Μεγάλου Πράσινου Τείχους» από μια ομάδα ηγετών της Αφρικανικής ηπείρου, στην προσπάθειά τους να βρουν μια μακροπρόθεσμη λύση στο πρόβλημα. Ενός τείχους ζωντανού, που θα εκτείνεται από τη μία άκρη της Αφρικής στην άλλη και, σε αντίθεση με τα προηγούμενα τείχη που γνώρισε η ανθρωπότητα, θα πρόσφερε ειρήνη και ζωή. Το «Μεγάλο Πράσινο Τείχος» Το «Μεγάλο Πράσινο Τείχος» θα αποτελούσαν εκατοντάδες χιλιάδες δέντρα ανθεκτικά στην ξηρασία, που θα εκτείνονταν από τις δυτικές παραλίες της Σενεγάλης στο ανατολικό Τζιμπουτί, σε μία γραμμή μήκους σχεδόν 8.000 χιλιομέτρων και πλάτους 15 χιλιομέτρων. Η φιλόδοξη πρωτοβουλία περιβαλλοντικής αποκατάστασης ξεκίνησε να παίρνει σάρκα και οστά το 2008, υπό την αιγίδα της Αφρικανικής Ένωσης, όταν υπογράφηκε και η αντίστοιχη συμφωνία μεταξύ 11 χωρών. Το Πράσινο Τείχος αναμένεται να ολοκληρωθεί το 2030, ωστόσο από τα πρώτα χρόνια δημιουργίας του, άρχισε να αποδίδει καρπούς. Στη Νιγηρία, 5 εκατομμύρια εκτάρια γης έχουν ήδη αποκατασταθεί και βρίθουν από πλούσια βλάστηση, ενώ στη Σενεγάλη, μία από τις φτωχότερες χώρες της Αφρικής, τα 120 εκατομμύρια στρέμματα δενδρυλλίων που φυτεύτηκαν, προσφέρουν πλέον γόνιμο έδαφος στην περιοχή. Στην Αιθιοπία αποκαταστάθηκαν 15 εκατ. εκτάρια γης. Η δενδροφύτευση και η συντήρηση δένδρων άνοιξαν χιλιάδες νέες θέσεις εργασίας, που βοήθησαν τους φτωχούς κατοίκους της έρημης περιοχής να βελτιώσουν το βιοτικό τους επίπεδο. Στον Νίγηρα, τα 5 εκατ. εκτάρια γης που αποκαταστάθηκαν, βοήθησαν στην καλλιέργεια πεντακοσίων χιλιάδων τόνων σιτηρών το χρόνο, ποσότητα ικανή να θρέψει τουλάχιστον 2,5 εκατομμύρια κόσμο. Μέχρι την ολοκλήρωσή του, το πρόγραμμα αναμένεται να κοστίσει γύρω στα 8 δισεκατομμύρια δολάρια. Για τη χρηματοδότησή του έχουν συνεισφέρει η Παγκόσμια Τράπεζα, η Αφρικανική Ένωση, τα Ηνωμένα Έθνη και οι Βοτανικοί Κήποι του Ηνωμένου Βασιλείου. Από τις αρχικές 11 χώρες που υπέγραψαν την πρωτοβουλία, σήμερα υπάρχει μια συνεχώς διευρυνόμενη ομάδα περισσότερων από 20 χωρών σε ολόκληρη την Αφρική που έχουν ενταχθεί σε αυτό το παναφρικανικό όραμα. Αρχική φωτογραφία: To «Μεγάλο Πράσινο Τείχος» της Αφρικής (Πηγή: GraetGreenWall)...

Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.mixanitouxronou.gr/to-quot-prasino-teichos-quot-tis-afrikis/

The Great Green Wall in Africa – Growing a world wonder

 

Great Green Wall

The Great Green Wall is an African-led movement with an epic ambition to grow an 8,000km natural wonder of the world across the entire width of Africa.
A decade in and roughly 15% underway, the initiative is already bringing life back to Africa’s degraded landscapes at an unprecedented scale, providing food security, jobs and a reason to stay for the millions who live along its path.
The Wall promises to be a compelling solution to the many urgent threats not only facing the African Continent, but the global community as a whole – notably climate change, drought, famine, conflict and migration.
Once complete, the Great Green Wall will be the largest living structure on the planet, 3 times the size of the Great Barrier Reef.

Improving millions of lives

The Great Green Wall is taking root in Africa's Sahel region, at the southern edge of the Sahara desert - one of the poorest places on the planet.
More than anywhere else on Earth, the Sahel is on the frontline of climate change and millions of locals are already facing its devastating impact. Persistent droughts, lack of food, conflicts over dwindling natural resources, and mass migration to Europe are just some of the many consequences.
Yet, communities from Senegal in the West to Djibouti in the East are fighting back.
Since the birth of the initiative in 2007, life has started coming back to the land, bringing improved food security, jobs and stability to people’s lives.

A global symbol

The Great Green Wall isn’t just for the Sahel. It is a global symbol for humanity overcoming its biggest threat – our rapidly degrading environment. It shows that if we can work with nature, even in challenging places like the Sahel, we can overcome adversity, and build a better world for generations to come.
More than just growing trees and plants, the Great Green Wall is transforming the lives of millions of people in the Sahel region.

Learn More

 

By 2030, the Wall aims to restore 100 million hectares of currently degraded land, sequester 250 million tonnes of carbon and create 10 million jobs in rural areas.
The Great Green Wall contributes directly to the 2030 UN Sustainable Development Goals. These 17 Goals adopted by world leaders aim to end poverty, promote prosperity and well-being for all, and protect the planet.
In 2015, world leaders agreed to 17 goals for a better world by 2030. These goals have the power to end poverty, fight inequality and stop climate change. Guided by these goals, it is now up to all of us, governments, businesses, civil society and the general public to work together to build a better future for everyone.
The Great Green Wall strikes right at the heart of the fight against poverty and contributes directly to the 2030 global agenda of the UN Sustainable Development Goals.
The Great Green Wall supports an astonishing 15 of the 17 Sustainable Development Goals. Growing a green wall across the Sahel does much more than just restore degraded land. This extraordinary initiative fights poverty and hunger, builds local resilience to climate change, improves health and well-being, creates jobs, boosts economic opportunities and much much more.
It’s up to us all to become leaders and support communities along the Wall in achieving this urgent and epic dream. Join a growing movement of people around the world who are working to help grow the Great Green Wall.
 

TAKE ACTION 

 

Ελληνικά: Το «Πράσινο Τείχος» της Αφρικής φιλοδοξεί να ενώσει τις δύο άκρες της ηπείρου και να «σταματήσει» την ερημοποίηση (από εδώ)

 

Το «Πράσινο Τείχος» της Αφρικής. Φιλοδοξεί να ενώσει τις δύο άκρες της Ηπείρου και να «σταματήσει» την ερημοποίηση και την Σαχάρα...

Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.mixanitouxronou.gr/to-quot-prasino-teichos-quot-tis-afrikis/

Το «Πράσινο Τείχος» της Αφρικής. Φιλοδοξεί να ενώσει τις δύο άκρες της Ηπείρου και να «σταματήσει» την ερημοποίηση και την Σαχάρα...

Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.mixanitouxronou.gr/to-quot-prasino-teichos-quot-tis-afrikis/

“Agriculture is our wisest pursuit, because it will in the end contribute most to real wealth, good morals & happiness." Kenya

"Agriculture is our wisest pursuit, because it will in the end contribute most to real wealth, good morals & happiness." [1] "The farmer has to be an optimist or he wouldn't still be a farmer." [2] "A good farmer is nothing more nor less than a handy man with a sense of humus." [3]

Neofitos Kong'ai (Orthodox Bishop of Nyeri & Mt Kenya)

[1] Thomas Jefferson

[2] Will Rodgers

[3] E. B. White

In the Orthodox Vineyard of Africa (& here)

 Photos from here

Tchad, bénédiction de nouveaux récolte dans l'Église orthodoxe // Chad, blessing of new harvest in the Orthodox Church

La Mission Orthodoxe du Cameroun

Dimanche 13 janvier 2019 Fête de la récolte (Action de grâce pour la nouvelle récolte) dans le village de Goala, Mayo-Kebbi, au sud du Tchad.
 
Sunday, January 13, 2019. Harvest Festival (Thanksgiving for the new crop) in the village of Goala, Mayo-Kebbi, in southern Chad.
 

“Seigneur, quand est-ce que nous t’avions vu un étranger et que nous t’avions secouru? «Et le Roi leur répondra: “Amen, je vous le dis, chaque fois que vous l’avez fait à l’un de ces petits qui sont mes frères, c’est à moi que vous l’avez fait.” (L’Evangile du dernier Jugement, d'ici)

Voir aussi

The Orthodox Church in Cameroon, Chad, Central African Republic, Equatorial Guinea, and the Islands of St. Thomas and Principe // A Igreja Ortodoxa nos Camarões, Chade, República Centro-Africana, Guiné Equatorial e as Ilhas de São Tomé e Príncipe 
Photographies de la paroisse orthodoxe de la résurrection du Christ dans la ville de Fiangka, dans le sud du Tchad // Photos from the Orthodox Parish of the Resurrection of Christ in the city of Fiangka in southern Chad...
Tchad / Chad  

Historique de l’accueil de la tradition de l’Église orthodoxe dans les pays d’Afrique subsaharienne au début du XXe siècle
Patriarcat grec Orthodoxe d’Alexandrie et de toute l’Afrique 

Gregorios, Métropolite du Cameroun: «Dans deux ou trois siècles, le foi orthodoxe en Afrique aura sûrement sa propre identité», «Les tribus locales ont constaté que nous n’étions pas simplement une Église de colons»