14 Αφρικανικές χώρες υποχρεώνονται από τη "δημοκρατική" Γαλλία να καταβάλουν Φόρο Αποικίας...

 

 

AΠΟ ΤΟ "PRESS-GR"
Σχολιάζει ο Νίκος Κλειτσίκας
ΔΗΜΟΦΑΝΤΗΣ

 

Προχθές... περί τους 100 άνθρωποι πνίγηκαν μετά το ναυάγιο σκάφους που

μετέφερε παράνομους μετανάστες ανοικτά των δυτικών ακτών της Λιβύης...

Δεν πνίγηκαν γιατί κανένας δεν τους διέσωσε...

Δολοφονήθηκαν γιατί τους εξώθησαν να ξεκινήσουν...

Δολοφονήθηκαν γιατί οι επαγγελματίες "αντιρατσιστές"

εργάζονται για φθηνό κρέας στις αναπτυγμένες χώρες...

Δολοφονήθηκαν από τους "αντιεθνικιστές" του Σόρος...

Δολοφονήθηκαν από την "πολιτισμένη" δύση

και πρωτίστως τη νεοαποικιοκρατική Γαλλία!

Πόσοι άραγε γνωρίζουν πως η "δημοκρατική" Γαλλία διαχειρίζεται περισσότερα από  500 δισεκατομμύρια δολάρια Αφρικανικών χρημάτων από το Γαλλικό Υπουργείο Οικονομικών και κανείς δεν μιλάει ή αναδεικνύει -ούτε η σε διατεταγμένη υπηρεσία "αντιρατσιστική" δημοσιογραφία και τα ΜΜΕ- αυτή τη σκοτεινή πλευρά της πάλαι ποτέ Γαλλικής αυτοκρατορίας;

Αυτή η Γαλλική "διαχείριση" επιτρέπει στα αφρικανικά κράτη να έχουν πρόσβαση μόνον στο 15% των δικών τους χρημάτων τους κάθε χρόνο. Εάν χρειάζονται περισσότερο ξένο νόμισμα, συνάλλαγμα, πρέπει να δανείζονται με τιμές και τόκους ελεύθερης αγοράς στο 65% των δικών τους χρημάτων που κρατούνται και χρησιμοποιούνται από το Γαλλικό Δημόσιο Ταμείο, το Γαλλικό Υπουργείο Οικονομικών.

Στη "μεγάλη ευρωπαϊκή δημοκρατική οικογένεια" του 21ου αιώνα υπάρχει μια χώρα, η Γαλλία του "πνεύματος και του φωτός", της Μασσαλιώτιδας, που συνεχίζει ανεπιφύλακτα να εκμεταλλεύεται πολλούς αφρικανικούς λαούς, με αποκλειστικό σκοπό το χρηματοπιστωτικό σύστημα με πλήρη παραβίαση του ίδιου του"φιλελεύθερου και δημοκρατικού" Γαλλικού Συντάγματος αλλά και των...

κανόνων του διεθνούς ελεύθερου εμπορίου.

Αυτό το διεστραμμένο σύστημα στην υπηρεσία του υπερεθνικού κεφαλαίου καταγγέλλεται και από την Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά η Γαλλία δεν είναι διατεθειμένη να θέσει τέρμα σε αυτό το αποικιακό σύστημα που προσφέρει κάθε χρόνο ένα θησαυροφυλάκιο περίπου 500 δισεκατομμυρίων δολαρίων που προέρχεται από την Αφρική.

Jaques Chirac: «Οφείλουμε να είμαστε έντιμοι και ν' αναγνωρίσουμε ότι μεγάλο μέρος του χρήματος των δικών μας τραπεζών προέρχεται από την λειτουργία της οικονομίας στην αφρικανική ήπειρο».

 

 

Σήμερα υπάρχουν 14 Αφρικανικές χώρες που εξακολουθούν να υποχρεώνονται από τη "δημοκρατική" Γαλλία να καταβάλουν τον Φόρο Αποικίας.

Σήμερα υπάρχουν 14 Αφρικανικές χώρες που εξακολουθούν να υποχρεώνονται από τη "δημοκρατική" Γαλλία να καταθέτουν το το 85% των συναλλαγματικών διαθεσίμων τους στη Γαλλική Κεντρική Τράπεζα που ελέγχεται από το Υπουργείο Οικονομικών στο Παρίσι κι ανήκει στους Ρότσιλντ.

Το Τόγκο (Δημοκρατία του Τόγκο) κι άλλες 13 Αφρικανικές χώρες υποχρεώνονται να πληρώνουν Αποικιακό Φόρο στη Γαλλία (είδος "χρέους" για την "αποπληρωμή της ανάπτυξής" τους από την εποχή της αποικιοκρατίας).

Οι Αφρικανοί ηγέτες που αρνούνται δολοφονούνται ή ανατρέπονται με γαλλικά πραξικοπήματα.

Η Γαλλία του "πνεύματος και του φωτός" διατηρεί την πλήρη κυριαρχία των εθνικών αποθεμάτων δεκατεσσάρων (14) αφρικανικών χωρών από το 1961:  Μπενίν (πρώην Βασίλειο της Δαχομέης), Μπουρκίνα Φάσο, Γουινέα Μπισσάου, Ακτή Ελεφαντοστού, Μάλι (πρώην Γαλλικό Σουδάν), Νίγηρας, Σενεγάλη, Τόγκο, Καμερούν, Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, Τσαντ, Κονγκό-Μπραζαβίλ, Ισημερινή Γουινέα και Γκαμπόν.

Οι υπάκουες στη Γαλλία κυβερνήσεις αυτών των 14 Αφρικανικών χωρών υποστηρίζονται με πλουσιοπάροχη ζωή φαραωνικού στυλ, ενώ οι λαοί ζουν την απόλυτη φτώχεια, εξαθλίωση κι απελπισία.

 

 

Μιλάμε για χώρες που ο πλουτοπαραγωγικός τους πλούτος, οι πρώτες ύλες που απομυζεί η "πολιτισμένη" δύση ξεπερνάει τον παγκόσμιο πλούτο. Και φυσικά, όπως εμείς στην "δημοκρατική" Ευρωπαϊκή Ένωση απολαμβάνουμε τα οφέλη του ευρώ, σ' αυτές τις χώρες το νόμισμα που όποιος το κατέχει έχει και την πλήρη υποταγή των χωρών που το χρησιμοποιούν -Αν θες να καταστρέψεις μια χώρα, κατέστρεψε το εθνικό της νόμισμα... Λένιν-, είναι το Γαλλικό Φράγκο (CFA franc), το

Φράγκο Δυτικής Αφρικής και το Φράγκο Κεντρικής Αφρικής.

Μια κοινή νομισματική πολιτική πλήρους εξάρτησης αυτών των χωρών από το Γαλλικό Υπουργείο Οικονομικών, χωρίς καμία αναφορά ή σχέση σε Κεντρικές Φορολογικές Αρχές όπως η UEMOA - Union Economique et Monétaire Ouest Africaine (Αφρικανική Οικονομική και Νομισματική Ένωση) ή η CEMAC - Economic and Monetary Community of Central Africa (Οικονομική και Νομισματική Κοινότητα της Κεντρικής Αφρικής).

Όλα τα είπε το Μάρτη του 2008 ο Jacques Chirac: «Η Γαλλία χωρίς την Αφρική θα ολίσθεναι στα επίπεδα μιας χώρας του τρίτου κόσμου».

 

Sécou Touré: «Προτιμούμε την ελευθερία στη φτώχεια, από την πολυτέλεια στη δουλεία» 

 

Όλα ξεκινούν όταν ο Sékou Touré, ηγέτης της Γουινέας και πρώτος εκλεγμένος πρόεδρος της χώρας, αποφάσισε το 1958 να εξέλθει από την κατοχή της γαλλικής αποικιοκρατίας και να θέσει το θέμα της Εθνικής Ανεξαρτησίας της πατρίδας του.

Το Παρίσι καλεί τη Γαλλική Διοίκηση της Γουινέας να καταστρέψει σ' ολόκληρη τη χώρα οτιδήποτε εξέφραζε τα πλεονεκτήματα -σύμφωνα με τους Γάλλους αποικιοκράτες- που αποκτήθηκαν από τη γαλλική κυριαρχία.

Τρεις χιλιάδες Γάλλοι εγκαταλείπουν τη Γουινέα παίρνοντας μαζί τους καθετί που μπορούσε να μεταφερθεί.

Τα σχολεία, οι παιδικοί σταθμοί, τα δημόσια κτίρια, τα νοσοκομεία ισοπεδώθηκαν.

Τα βιβλία, τα φάρμακα, τα αυτοκίνητα, εργαλεία υποδομών κι έρευνας, τα τρακτέρ καταστράφηκαν ή τους αφαίρεσαν τμήματα που ουσιαστικά αχρηστεύτηκαν.

Τα άλογα, τα μουλάρια, οι γελάδες, τα κατσίκια, οι κότες σκοτώθηκαν στα αγροκτήματα.

Τα αποθέματα τροφίμων, όπως στάρι και καλαμπόκι, δώθηκαν στη φωτιά ή δηλητηριάστηκαν.

Εκατομμύρια άνθρωποι δολοφονήθηκαν.

Ο σκοπός αυτής της γαλλικής γενοκτονίας, αυτού του ολοκαυτώματος στη Γουινέα, που κρύβει ή αποσιωπά η ιστοριογραφία, ήταν ένα σαφές μήνυμα προς τις ολιγαρχίες των άλλων αφρικανικών γαλλικών αποικιών να μην διανοηθούν να βαδίσουν στο δρόμο της Ανεξαρτησίας του Sékou Touré.

Πραγματικά καμία άλλη χώρα δεν βρήκε ποτέ το κουράγιο ν' ακολουθήσει το παράδειγμα του μεγάλου Αφρικανού ηγέτη. Για τις νέες χώρες που θα αποκτούσαν "ανεξαρτησία" ήταν πλέον αναγκαίοι οι συμβιβασμοί και διαπραγματεύσεις με τη Γαλλία του "πολιτισμού", τη χώρα της "ελευθερίας και του φωτός".

 

Sylvanus Epiphanio Olympio, ο πρώτος εκλεγμένος πρόεδρος της Δημοκρατίας του Τόγκο βρήκε τον τρόπο να ηρεμήσει τη γαλλική οργή.

Ο Olympio αρνήθηκε να υπογράψει το Σύμφωνο αποικιοκρατίας που πρότεινε ο Ντε Γκολ, αλλά για να αποφύγει σφαγή και καταστροφές ανάλογες με αυτές στη Γουινέα συμφώνησε ως αντιστάθμισμα να πληρώνει ετήσιο Αποικιακό Φόρο στη Γαλλία, για τα οφέλη που απέκτησε η χώρα τους από τους Γάλλους αποικιοκράτες.

Ο Αποικιακός Φόρος που επέβαλαν οι Γάλλοι το 1963 ισοδυναμούσε με το 40% του προϋπολογισμού της χώρας.

Αυτοί ήταν οι "όροι" της Γαλλίας για να μην καταστρέψει, να μην αφήσει μια χώρα στάχτες πριν "αποχωρήσει".

Έτσι το "ανεξάρτητο" Τόγκο ζούσε τον εφιάλτη της οικονομικής αστάθειας μέχρι ν' αποφασίσει ο Olympio να εξέλθει από τη νομισματική φυλακή της Γαλλίας, το γαλλικό Φράγκο και να δημιουργήσει το Εθνικό Νόμισμα της χώρας, μοναδική προοπτική να σωθεί ο λαός από τη δυστυχία.

13 Γενάρη 1963, τρείς ημέρες μετά την κυκλοφορία του Εθνικού Νομίσματος του Τόγκο, μια ομάδα στρατιωτικών με την υποστήριξη της Γαλλίας απαγάγει τον εκλεγμένο πρόεδρο της χώρας και τον δολοφονεί.

Ο λαοπρόβλητος κι εκλεγμένος Αφρικανός ηγέτης πρόεδρος Olympio δολοφονείται από τον λοχία Etienne Gnassingbé, Γάλλο Λεγεωνάριο, που λαμβάνει την αμοιβή των 612 δολαρίων από τη γαλλική πρεσβεία στο Τόγκο.

Το όνειρο του προέδρου Olympio να οικοδομήσει μια χώρα ανεξάρτητη δεν ανταποκρινόταν στη θέληση της Γαλλίας, της "πατρίδας του φωτός και του πολιτισμού".

 

Στις 30 Ιούνη 1962 ο Modiba Keita, ο πρώτος εκλεγμένος πρόεδρος στο Μάλι (πρώην Γαλλικό Σουδάν) αποφασίζει νε εξέλθει από τη νομισματική φυλακή της Γαλλίας, το γαλλικό Φράγκο που έχει επιβληθεί στις οικονομίες των Αφρικανικών χωρών με την παραχώρηση "ανεξαρτησίας".

Ουσιαστικά ο ηγέτης του Μάλι ήταν προσανατολισμένος σε μια οικονομία με σοσιαλιστικά χαρακτηριστικά, που ήταν σε πλήρη διάσταση με τη πρώην κτήτορα "δημοκρατική" Γαλλία, αλλά παρά τον Αποικιακό Φόρο και τη γαλλική παγίδα του Φράγκο έδινε μια ανάσα ζωής στη χώρα και το λαό της.

Στις 19 Νοέμβρη 1968 κι ο Keita, όπως ο Olympio, ανατρέπεται από τον πραξικοπηματία υπολοχαγό της Λεγεώνας των Ξένων Moussa Traoré.

 

Η περίοδος της δήθεν αποχώρησης των Γάλλων κι Ευρωπαίων αποικιοκρατών και της "ανεξαρτησίας" των Αφρικανικών χωρών, η Γαλλία χρησιμοποίησε όλους τους φονιάδες της Λεγεώνας των Ξένων για δολοφονικές επιχειρήσεις και πραξικοπήματα εναντίον των νεοεκλεγέντων πρόέδρων στις χώρες που αποκτούσαν μια κάποια "ανεξαρτησία".

Την 1η Γενάρη του 1966 ο Jean-Bedel Bokassa, πρώην Γάλλος Λεγεωνάριος πραγματοποιεί πραξικόπημα εναντίον του David Dacko, του πρώτου προέδρου της Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας.

Στις 3 Γενάρη 1966 ο Maurice Yaméogo, ο πρώτος πρόεδρος της "ανεξάρτητης" Άνω Βόλτα, τη σημερινή Μπουρκίνα Φάσο, είναι το νέο θύμα ενός πραξικοπήματος από τον Γάλλο Λεγεωνάριο Avboucar Sangoulé Lamizana, που είχε μια σημαντική πολεμική εμπειρία με τις γαλλικές δυνάμεις στην Ινδονησία και την Αλγερία, όταν αυτές οι χώρες πολεμούσαν για την ανεξαρτησία τους.

 

Στις 26 Οκτώβρη 1972 ο Mathieu Kérékou, στην ασφάλεια του προέδρου Hubert Maga, του πρώτου προέδρου της Δαχομέης (σημερινού Μπενίν) κάνει πραξικόπημα στη χώρα.

Ο Mathieu Kérékou, συμπτωματικά είχε θητεύσει στις Γαλλικές στρατιωτικές ακαδημίες από το 1968 μέχρι το 1970.

 

Τα τελευταία 50 χρόνια είχαμε 67 πραξικοπήματα σε 26 Αφρικανικές χώρες. Από αυτές τις χώρες οι 16 ήταν πρώην γαλλικές αποικίες. Αυτό σημαίνει πως το 61% των πραξικοπημάτων στην Αφρική έγιναν σε πρώην γαλλικές αποικίες.

 

 

Σήμερα ο πλασιέ εμπόρων όπλων, πρώην υπάλληλος των Ρότσιλντ πρόεδρος Μακρόν παραδίδει μαθήματα "ανθρωπισμού" και "αντιρατσισμού" απέναντι στο φαινόμενο της λαθραίας μετανάστευσης, κυρίως από τις χώρες που καταβάλουν Φόρο Αποικίας στη Γαλλία και γαλλικές στρατιωτικές δυνάμεις στην Αφρική διευκολύνουν τη μετακίνηση των εξαθλιωμένων προς την Ευρώπη.

Βεβαίως ο "αντιρατσιστής" Μακρόν έχει κλειστά τα σύνορα της Γαλλίας προς τους λαθρομετανάστες και θέλει να αποθηκεύονται σε άλλες χώρες, ώστε να μπορεί να διαλέγει τις ειδικότητες που είναι αναγκαίες για τη δική του οικονομία, να μειώσει τις απολαβές των Γάλλων εργαζομένων και τις κοινωνικές κατακτήσεις.

Ο Μακρόν με περίσσιο θράσος έκανε μάλιστα έκκληση «να καταπολεμηθεί ο λαϊκισμός* κι ο εθνικοκυριαρχισμός** που διαδίδεται σαν τη "λέπρα"».

 

* Για τη μομφή του "λαϊκισμού", δηλαδή την υποχρέωση της πολιτικής ηγεσίας να ακούει τι θέλει ο λαός, τι ανάγκες έχει ο λαός, η απάντηση βρίσκεται στον Φιόντορ Μιχάηλοβιτς Ντοστογιέφσκι και χρησιμοποιήθηκε από τον καθηγητή Κόντε προσφάτως στην Ιταλική Γερουσία.
Στην ομιλία του ο Φιόντορ Μιχάηλοβιτς Ντοστογιέφσκι προς τιμήν του Αλεξάντρ Σεργκέγεβιτς Πούσκιν, του φιλέλληνα και μεγαλύτερου ποιητή της Ρωσίας στις 8 Ιούνη 1880 στη Μόσχα, στην επίσημη σύνοδο της «Εταιρείας Φίλων της Ρωσικής Λογοτεχνίας», με την ευκαιρία των εγκαινίων του μνημείου του Ρώσου θεατρικού συγγραφέα... για τις «Παλαιές και νέες πολιτικές κατηγορίες»... «Αν ο "λαϊκισμός" είναι η στάση της άρχουσας τάξης να ακούει τις ανάγκες των ανθρώπων αν το "αντι-σύστημα" σημαίνει να επιδιώξει να εισαγάγει ένα νέο σύστημα, το οποίο απομακρύνει τα παλιά προνόμια και τα αγκαλιάσματα εξουσίας, τότε αυτές οι πολιτικές δυνάμεις αξίζουν και τα δύο αυτά προσόντα».

 

** Εθνικοκυριαρχισμός είναι η νέα μομφή της ευρωπαϊκής "αριστεράς" και δεξιάς σε όσα κόμματα παραμένουν προσηλωμένα στις "παλαιολιθικές" αρχές της Εθνικής Ανεξαρτησίας και Κυριαρχίας, και δεν κατανοούν τη "νέα εποχή" του "Ευρωπαϊκού Πατριωτισμού".  

 

 

Βέβαια υπάρχει κι ο αντίλογος. Τον "ευρωπαϊκό πατριωτισμό", την αντιμετώπιση του "ρατσισμού" και της "ξενοφοβίας", το "Μαύρο Μέτωπο" (εσχάτως εφεύραν πάρα πολλοί στην Ελλάδα του "αντιεθνικισμού") μπορεί κάλλιστα ν' αντιμετωπιστεί από το αριστερό, σοσιαλιστικό "Προοδευτικό Μέτωπο" των "ανθρωπίνων δικαιωμάτων", του "αντιρατσισμού" που ήδη σχηματίστηκε από τους πρωθυπουργούς της Ελλάδας, της Ισπανίας και της καγκελαρίου της Γερμανίας (η Άνγκελα Μέρκελ συγκυβερνάει με τους σοσιαλιστές), που συναντήθηκαν στις Βρυξέλλες, στο περιθώριο της συνόδου κορυφής της Ε.Ε. και κατέληξαν σε ένα πλαίσιο συμφωνίας για την αντιμετώπιση της μεταναστευτικής και προσφυγικής κρίσης, ώστε ν' απομονωθεί η "ακροδεξιά και ξενόφοβη" ιταλική κυβέρνηση που την χαρακτηρίζει η "εθνικοκυριαρχία".

 

 

Κωμικοτραγικό; Το άκρον άωτον του κυνισμού, της αναλγησίας και του σουρεαλισμού...

Ο "αντιεθνικιστής", ο "αντιρατσιστής" υπάλληλος των Ρότσιλντ, ο πλασιέ εμπόρων όπλων και πολυεθνικών ξεπλένεται στην Πνύκα... με τη βοήθεια των ΜΜΕ και της "δημοσιογραφίας", όπου μιλώντας και ελληνικά μας έκανε "περήφανους" ως υπηκόους αποικιών του λέγοντας: "Εδώ, οι Αθηναίοι επινόησαν την Δημοκρατία...".

Η σημερινή Γαλλία, ότι πιο χυδαίο και απάνθρωπο στον αιώνα μας που ξεπερνάει σε κυνισμό όλους τους ιμπεριαλιστές με "Φόρο Αποικίας" λόγω της προσφοράς της στον εκπολιτισμό απολίτιστων λαών...

Ο "πολιτισμένος" μακελάρης νομίζει πως με τον έλεγχο των ΜΜΕ και της δημοσιογραφίας μπορεί ν' αλλάξει την ιστορία. Να ξεχάσουν οι λαοί τη Γαλλία κτήτορα της Συρίας -που νομίζει ότι θα επανέλθει στη χώρα των Σελευκιδών του Μεγάλου Αλεξάνδρου, τα δεκάδες εκατομμύρια νεκρούς που έσπειρε σε κάθε γωνιά του πλανήτη, το Εγιαλέτι του Αλγερίου με τις πυρηνικές δοκιμές σε πειραματόζωα "απολίτιστους" Αλγερινούς...

Ε... ΟΧΙ! Δεν έχουμε υποστεί όλοι τη λοβοτομή...

«Ο Χίτλερ επέστρεψε. Χωρίς σβάστικες και μουστακάκι...

Ομιλεί τη γαλλική, την αγγλική, τη γερμανική... αγγλική κι επαναλαμβάνει πως “μας το ζητεί η Ευρώπη”.

Καταδικάζει τις τραγωδίες του παρελθόντος,

για να νομιμοποιήσει τις οικονομικές γενοκτονίες που επιτελεί,

πάντα στο όνομα της αγοράς και της ελεύθερης μετακίνησης...»

 

Η διαχρονική πληρωμένη απάντηση στους επαγγελματίες "αντιρατσιστές" είναι του Samora Machel... επαναστάτης, κομμουνιστής κι αντιιμπεριαλιστής... και σήμερα με το λατρεία υπέρ της "μετανάστευσης" από μέρους της ιμπεριαλιστικής "αριστεράς", επίκαιρος όσο ποτέ:
«Το φαινόμενο της μετανάστευσης, στη διάρκεια των αιώνων, πάντα χρησίμευσε στους ισχυρούς για να αποδυναμώσουν τους καταπιεσμένους, με ενθάρρυνση της πειθούς ή με πράξεις βίας.
Δεν είναι Διεθνιστική Αλληλεγγύη η προσέλκυση των λαών μας αλλού, αλλά στη δημιουργία συνθηκών πάλης για να καταστεί αυτή η γη βιώσιμη, αυτόνομη, εθνικά κυρίαρχη.
Οι δυτικοί μας λένε:  "Η γη σας είναι αφανισμένη, φτωχή, φύγετε!" ενώ αυτοί λεηλατούν πόρους κι αξιοπρέπεια και να υποδουλώνουν τους αλλοδαπούς στις χώρες τους.
Η μετανάστευση ήταν πρώτα ένα όπλο των αποικιοκρατών. Σήμερα είναι όπλο του καπιταλισμού.
Με τον μύθο της μετανάστευσης στο κεφάλι μας, ο αγώνας μας δεν θα είχε ποτέ γεννηθεί, δεν θα κερδίζαμε την εθνική μας κυριαρχία.
Η μετανάστευση, η εγκατάλειψη της γης σου, είναι το πρώτο εμπόδιο στην Επανάσταση. Ο τελευταίος δρόμος του ιμπεριαλισμού.» (βλ. Samora Machel... η μετανάστευση είναι το πρώτο εμπόδιο στην Επανάσταση).

 

* Τώρα κατάλαβες γιατί χρειαζόμαστε "ανοιχτά σύνορα" και "αντιρατσισμό με αντιεθνικισμό";

Αν η Αντίσταση στο υπερεθνικό κεφάλαιο χαρακτηρίζεται "ρατσισμός, ξενοφοβία, ομοφοβία"... δεν υπηρετούμε τη «Ριζοσπαστική αριστερά»... “Radical chic” στην υπηρεσία του ιμπεριαλισμού...

Afrikas schlimmste Despoten

 Völkermord, Vielweiberei und Ausbeutung Afrikas schlimmste Despoten

Hunderte Millionen Afrikaner leben in Armut – ihre politischen Führer regieren mit eiserner Hand: Hier sind sechs Despoten, die am längsten im Amt sind.

Blick.ch
Publiziert am 16.11.2017 | Aktualisiert am 14.05.2018
 
Sudan: Omar al Bashir

Omar al Bashir (73) kam 1989 über einen Militärputsch im Sudan an die Macht. Er stürzte damals den gewählten Premierminister Sadiq al Mahdi. Mit dem Friedensvertrag 2005 beendete Bashir einen 20-jährigen Bürgerkrieg, in dem Hunderttausende Menschen starben. Kaum war der Frieden mit dem Süden des Landes unter Dach und Fach, begann der Aufstand der Rebellen in der westsudanesischen Provinz Darfur. Diesen liess Bashir mit brutalen Mitteln niederschlagen. Wegen der Verbrechen der sudanesischen Armee unter Bashirs Verantwortung hat der Internationale Strafgerichtshof zwei Haftbefehle gegen den Präsidenten erlassen, wegen Kriegsverbrechen und Völkermord. Der internationale Druck hat Bashir bisher allerdings kaum beeindruckt.

Swasiland: König Mswati

König Mswati (48) regiert Swasiland seit 1986. Das Land gehört zu den ärmsten Staaten der Welt mit der höchsten HIV-Rate auf dem afrikanischen Kontinent. Mswati führt ein Leben in Saus und Braus. Er verbat sämtliche politische Parteien und Organisationen. Seither ist das Land kein Ein-, sondern ein Kein-Parteien-Staat, und Mswati regiert als «absoluter König». Unter Experten gilt die Vielweiberei des Herrschers als ein Grund für die hohe Aids-Rate des Landes. Rund ein Viertel der etwa 1,2 Millionen Einwohner sind mit dem HIV-Virus infiziert. Viele Männer praktizieren noch immer die Polygamie. Mswati hat zwölf Ehefrauen. Die meisten davon lernte er beim Schilfrohrtanz kennen. Dies ist ein einwöchiges Spektakel, das Tausende junge Swasi-Frauen alljährlich im August zu Ehren des Königshauses aufführen müssen.

Äquatorial-Guinea: Teodoro Obiang Nguema Mbasogo

Teodoro Obiang Nguema Mbasogo (75) kam in Äquatorial-Guinea 1979 an die Macht. Dies nachdem er seinen Onkel, den ersten grausamen Präsidenten von Äquatorial-Guinea, gestürzt und hingerichtet hatte. Unter seiner Führung werden Oppositionelle gefoltert und misshandelt. Auch wird die ethnische Minderheit Bubi verfolgt. Der Präsident räumte 1997 ein, dass in seinem Land die Menschenrechte systematisch verletzt und ignoriert werden. Sein Sohn und geplanter Nachfolger Teodoro Obiang Nguema Mangue lebt derweil in 280-Millionen-Euro-Yachten oder in seiner Villa in Malibu.

Kamerun: Paul Biya

Paul Biya (84) regiert Kamerun als zweiter Präsident überhaupt seit 1982. Seine Landsleute nennen ihn «den Vater». Der Regent führt seine Amtsgeschäfte gerne von einem Luxushotel in Genf aus, wie die Wochenzeitung «Die Zeit» berichtete. In seiner Heimat soll er sich selten aufhalten. Politisch ist das Land derzeit stabil und hat gute Beziehungen zu Frankreich. Jedoch leidet das Kamerun unter den hohen Lebensmittelpreisen. Biya interessierte einen entsprechenden Aufstand in seinem Land nicht. Er geniesst lieber seinen unsagbaren Reichtum. So soll er mit seinen Getreuen und der Familie im französischen La Baule 43 Suiten für 800'000 Euro gemietet haben.

Tschad: Idriss Déby

Idriss Déby (65) ist seit 1990 Präsident des Tschad. In seiner Kindheit war er Hirtenjunge. Nun soll er 50 Millionen Dollar besitzen. Seine Amtszeit ist von Menschenrechtsverletzungen geprägt. Der Tschad wandelte sich nach 2003 von einem armen Baumwollstaat zum fünftgrössten Ölproduzenten Afrikas. Millionen kam so in die Staatskasse. Trotzdem lebt etwa jeder zweite Tschader in Armut.

Eritrea: Isayas Afewerki

Isayas Afewerki (71) ist seit 1993 Staatspräsident von Eritrea. In dem Ein-Mann-Staat gibt es keine Meinungs-, Reise- und Religionsfreiheit. Der Wehrdienst ist verpflichtend und kann lebenslang sein. Willkürliche Festnahmen und Folter sind an der Tagesordnung. Freie Wahlen sind Fremdwörter in seiner Diktatur. Fluchtversuche aus Eritrea werden mit gezielten Todesschüssen quittiert.

Alle aktuellen Informationen rund um den Putsch in Simbabwe gibt es im Newsticker.

Krismas n'ime Chọọchị Ọtọdọks, Chọọchị oge ochie nke Jizọs Kraịst.

Ọkpara Chineke ghọrọ mmadu, nke mere na nwoke ọ bụla ga-abụ nwa Chineke.

Foto si ebe a na site n'ebe a.

Leekwa ihe ndị a

Isiokwu banyere Chọọchị Ọtọdọks na Nigeria

Isiokwu banyere Chọọchị Ọtọdọks na Cameroon

Njikọ nke mmadụ na Chineke (isiokwu dị na Bekee)
Ihe ndi ozo banyere njikọ nke madu na Chineke

Okpukpe Ndị Kraịst oge ochie (Chọọchị Ọtọdọks) n'Africa (isiokwu dị na Bekee)

Bantu peoples

From Wikipedia

 

Bantu

Regions with significant populations
African Great Lakes, Central Africa, Southern Africa
Languages
Bantu languages (over 535)
Religion
predominantly: Christianity, traditional faiths; minority: Islam
Related ethnic groups
Other Niger–Congo-speaking groups

Bantu languages divided into zones according to the Guthrie classification of Bantu languages

 

Bantu peoples is used as a general label for the 300–600 ethnic groups in Africa who speak Bantu languages.^[1] They inhabit a geographical area stretching east and southward from Central Africa across the African Great Lakes region down to Southern Africa.^[1] Bantu is a major branch of the Niger–Congo language family spoken by most populations in Africa. There are about 650 Bantu languages by the criterion of mutual intelligibility,^[2] though the distinction between language and dialect is often unclear, and Ethnologue counts 535 languages.^[3]
Around 3,000 years ago, speakers of the Proto-Bantu language group began a millennia-long series of migrations eastward from their homeland between West Africa and Central Africa, at the border of eastern Nigeria and Cameroon.^[4] This Bantu expansion first introduced Bantu peoples to central, southern and southeastern Africa, regions they had previously been absent from. The proto-Bantu migrants in the process assimilated and/or displaced a number of earlier inhabitants that they came across, such as Pygmy and Khoisan populations in the centre and south, respectively. They also encountered some Afro-Asiatic outlier groups in the southeast who had been there for centuries, having migrated from Northeast Africa.^[5][6]
Individual Bantu groups today often comprise millions of people. Among these are the Ndebele and Shona of Zimbabwe with 14.2 million people; the Luba of the Democratic Republic of the Congo, with over 13.5 million people; the Zulu of South Africa, with over 10 million people; the Tiv of central Nigeria and Cameroon, with almost 10 million people; the Sukuma of Tanzania, with around eight million people; and the Kikuyu of Kenya, with over six million people. Although only around five million individuals speak the Arabic-influenced Swahili language as their mother tongue,^[7] it is used as a lingua franca by over 140 million people throughout Southeast Africa.^[8] Swahili also serves as one of the official languages of the African Union.

Etymology

The word Bantu, and its variations, means "people" or "humans". The root in Proto-Bantu is reconstructed as *-ntu. Versions of the word Bantu (that is, the root plus the class 2 noun class prefix *ba-) occur in all Bantu languages: for example, as watu in Swahili; bantu in Kikongo; anthu in Chichewa; batu in Lingala; bato in Kiluba; bato in Duala; abanto in Gusii; andũ in Kamba and Kikuyu; abantu in Kirundi, Zulu, Xhosa, Runyakitara,^[9] and Ganda; wandru in Shingazidja; abantru in Mpondo and Ndebele; bãtfu in Phuthi; bantfu in Swati; banu in Lala; vanhu in Shona and Tsonga; batho in Sesotho, Tswana and Northern Sotho; antu in Meru; andu in Embu; vandu in some Luhya dialects; vhathu in Venda; bhandu in Nyakyusa; and mbaityo in Tiv.

 

History

Origins and expansion

Main article: Bantu expansion

 

1 = 2000–1500 BC origin 2 = ca. 1500 BC first migrations
     2.a = Eastern Bantu,   2.b = Western Bantu 3 = 1000–500 BC Urewe nucleus of Eastern Bantu 4–7 = southward advance 9 = 500 BC–0 Congo nucleus 10 = 0–1000 AD last phase^[10][11][12]

Current scholarly understanding places the ancestral proto-Bantu homeland in West Africa near the present-day southwestern border of Nigeria and Cameroon c. 4,000 years ago (2000 B.C.), and regards the Bantu languages as a branch of the Niger–Congo language family.^[13] This view represents a resolution of debates in the 1960s over competing theories advanced by Joseph Greenberg and Malcolm Guthrie, in favor of refinements of Greenberg's theory. Based on wide comparisons including non-Bantu languages, Greenberg argued that Proto-Bantu, the hypothetical ancestor of the Bantu languages, had strong ancestral affinities with a group of languages spoken in Southeastern Nigeria. He proposed that Bantu languages had spread east and south from there, to secondary centers of further dispersion, over hundreds of years.
Using a different comparative method focused more exclusively on relationships among Bantu languages, Guthrie argued for a single Central African dispersal point spreading at a roughly equal rate in all directions. Subsequent research on loanwords for adaptations in agriculture and animal husbandry and on the wider Niger–Congo language family rendered that thesis untenable. In the 1990s, Jan Vansina proposed a modification of Greenberg's ideas, in which dispersions from secondary and tertiary centers resembled Guthrie's central node idea, but from a number of regional centers rather than just one, creating linguistic clusters.^[14]
It is unclear exactly when the spread of Bantu-speakers began from their core area as hypothesized c. 5,000 years ago (3000 B.C.). By 3,500 years ago (1500 B.C.) in the west, Bantu-speaking communities had reached the great Central African rain forest, and by 2,500 years ago (500 B.C.) pioneering groups had emerged into the savannahs to the south, in what are now the Democratic Republic of the Congo, Angola, and Zambia. Another stream of migration, moving east, by 3,000 years ago (1000 B.C.) was creating a major new population center near the Great Lakes of East Africa, where a rich environment supported a dense population. Movements by small groups to the southeast from the Great Lakes region were more rapid, with initial settlements widely dispersed near the coast and near rivers, due to comparatively harsh farming conditions in areas farther from water. Pioneering groups had reached modern KwaZulu-Natal in South Africa by A.D. 300 along the coast, and the modern Northern Province (encompassed within the former province of the Transvaal) by A.D. 500.^[15]

Before the expansion of farming and herding peoples, including those speaking Bantu languages, Africa south of the equator was populated by neolithic hunting and foraging peoples. Some of them were ancestral to proto-Khoisan-speaking peoples, whose modern hunter-forager and linguistic descendants, the Khoekhoe and San, occupy the arid regions around the Kalahari desert. The Hadza and Sandawe populations in Tanzania comprise the other modern hunter-forager remnant in Africa of these proto-Khoisan-speaking peoples.
Over a period of many centuries, most hunting-foraging peoples were displaced and absorbed by incoming Bantu-speaking communities, as well as by Ubangian, Nilotic, and Sudanic language-speakers in North Central and Eastern Africa. The Bantu expansion was a long series of physical migrations, a diffusion of language and knowledge out into and in from neighboring populations, and a creation of new societal groups involving inter-marriage among communities and small groups moving to communities and small groups moving to new areas.
After their movements from their original homeland in West Africa, Bantus also encountered in East Africa peoples of Afro-Asiatic (mainly Cushitic) and Nilo-Saharan (mainly Nilotic and Sudanic) ancestral origin. As cattle terminology in use amongst the few modern Bantu pastoralist groups suggests, the Bantu migrants would acquire cattle from their new Cushitic neighbors. Linguistic evidence also indicates that Bantus likely borrowed the custom of milking cattle directly from Cushitic peoples in the area.^[16] Later interactions between Bantu and Cushitic peoples resulted in Bantu groups with significant Cushitic ethnic admixture, such as the Tutsi of the African Great Lakes region; and culturo-linguistic influences, such as the Herero herdsmen of southern Africa.^[17][18]
On the coastal section of East Africa, another mixed Bantu community developed through contact with Muslim Arab and Persian traders. The Swahili culture that emerged from these exchanges evinces many Arab and Islamic influences not seen in traditional Bantu culture, as do the many Afro-Arab members of the Bantu Swahili people. With its original speech community centered on the coastal parts of Zanzibar, Kenya, and Tanzania – a seaboard referred to as the Swahili Coast – the Bantu Swahili language contains many Arabic loan-words as a result of these interactions.^[19]

Between the 14th and 15th centuries, Bantu-speaking states began to emerge in the Great Lakes region in the savannah south of the Central African rain forest. On the Zambezi river, the Monomatapa kings built the famous Great Zimbabwe complex, a civilisation of what are today referred to as the Shona people. From the 16th century onward, the processes of state formation amongst Bantu peoples increased in frequency. This was probably due to denser population (which led to more specialized divisions of labor, including military power, while making emigration more difficult); to increased interaction amongst Bantu-speaking communities with Chinese, European, Indonesian, and Arab traders on the coasts; to technological developments in economic activity; and to new techniques in the political-spiritual ritualization of royalty as the source of national strength and health.^[20]

• 

  Kongo youth and adults in Kinshasa, Democratic Republic of the Congo
  
• 

  A Kikuyu woman in Kenya
  
• 

  A Makua mother and child in Mozambique
  
• 

  Bubi girls in Equatorial Guinea

Kingdoms

 

The Bantu Kingdom of Kongo, c. 1630

Between the 14th and 15th centuries, Bantu states began to emerge in the Great Lakes region in the savanna south of the Central African rain-forest. In Southern Africa on the Zambezi river, the Monomatapa kings built the famous Great Zimbabwe complex, the largest of over 200 such sites in Southern Africa, such as Bumbusi in Zimbabwe and Manyikeni in Mozambique. From the 16th century onward, the processes of state formation among Bantu peoples increased in frequency. Some examples of such Bantu states include: in Central Africa, the Kingdom of Kongo,^[21] Lunda Empire,^[22] and Luba Empire^[23] of Angola, the Republic of Congo, and the Democratic Republic of Congo; in the Great Lakes Region, the Buganda^[24] and Karagwe^[24] Kingdoms of Uganda and Tanzania; and in Southern Africa, the Mutapa Empire,^[25] Rozwi Empire,^[26] and the Danamombe, Khami, and Naletale Kingdoms of Zimbabwe and Mozambique.^[25]
Toward the 18th and 19th centuries, the flow of Zanj (Bantu) slaves from Southeast Africa increased with the rise of the Omani Sultanate of Zanzibar, based in Zanzibar, Tanzania. With the arrival of European colonialists, the Zanzibar Sultanate came into direct trade conflict and competition with Portuguese and other Europeans along the Swahili Coast, leading eventually to the fall of the Sultanate and the end of slave trading on the Swahili Coast in the mid-20th century.

Use of the term "Bantu" in South Africa

Main article: Bantu-speaking peoples of South Africa

 

A Zulu traditional dancer in Southern Africa

In the 1920s, relatively liberal South Africans, missionaries, and the small black intelligentsia began to use the term "Bantu" in preference to "Native" and more derogatory terms (such as "Kaffir") to refer collectively to Bantu-speaking South Africans. After World War II, the National Party governments adopted that usage officially, while the growing African nationalist movement and its liberal allies turned to the term "African" instead, so that "Bantu" became identified with the policies of apartheid. By the 1970s this so discredited "Bantu" as an ethno-racial designation that the apartheid government switched to the term "Black" in its official racial categorizations, restricting it to Bantu-speaking Africans, at about the same time that the Black Consciousness Movement led by Steve Biko and others were defining "Black" to mean all non-Afrikaner South Africans (Bantus, Khoisan, Coloureds, and Indians).
Examples of South African usages of "Bantu" include:

1. One of South Africa's politicians of recent times, General Bantubonke Harrington Holomisa (Bantubonke is a compound noun meaning "all the people"), is known as Bantu Holomisa.
2. The South African apartheid governments originally gave the name "bantustans" to the eleven rural reserve areas intended for nominal independence to deny indigenous Bantu South Africans citizenship. "Bantustan" originally reflected an analogy to the various ethnic "-stans" of Western and Central Asia. Again association with apartheid discredited the term, and the South African government shifted to the politically appealing but historically deceptive term "ethnic homelands". Meanwhile, the anti-apartheid movement persisted in calling the areas bantustans, to drive home their political illegitimacy.
3. The abstract noun ubuntu, humanity or humaneness, is derived regularly from the Nguni noun stem -ntu in Xhosa, Zulu, and Ndebele. In Swati the stem is -ntfu and the noun is buntfu.
4. In the Sotho–Tswana languages of southern Africa, batho is the cognate term to Nguni abantu, illustrating that such cognates need not actually look like the -ntu root exactly. The early African National Congress of South Africa had a newspaper called Abantu-Batho from 1912–1933, which carried columns in English, Zulu, Sotho, and Xhosa.

See also

• Bantu Educational Kinema Experiment
• Centre International des Civilisations Bantu
• Shona people
• Tiv people
• Zulu people
• Luba people
• Sukuma people
• Kikuyu people

Notes

1. 
   

Butt, John J. (2006). The Greenwood Dictionary of World History. Greenwood Publishing Group. p. 39. ISBN 0-313-32765-3.

Derek Nurse, 2006, "Bantu Languages", in the Encyclopedia of Language and Linguistics

Ethnologue report for Southern Bantoid. The figure of 535 includes the 13 Mbam languages considered Bantu in Guthrie's classification and thus counted by Nurse (2006)

Philip J. Adler, Randall L. Pouwels, World Civilizations: To 1700 Volume 1 of World Civilizations, (Cengage Learning: 2007), p.169.

Toyin Falola, Aribidesi Adisa Usman, Movements, borders, and identities in Africa, (University Rochester Press: 2009), pp.4-5.

Fitzpatrick, Mary (1999). Tanzania, Zanzibar & Pemba. Lonely Planet. p. 39. ISBN 0-86442-726-3.

Peek, Philip M.; Kwesi Yankah (2004). African folklore: an encyclopedia. Taylor & Francis. p. 699. ISBN 0-415-93933-X.

Irele 2010

Bunyoro-Kitara Kingdom; ARKBK CLBG. "Banyoro – Bunyoro-Kitara Kingdom (Rep. Uganda) – The most powerful Kingdom in East Africa!". Retrieved 13 May 2015.

The Chronological Evidence for the Introduction of Domestic Stock in Southern Africa Archived March 25, 2009, at the Wayback Machine.

"Botswana History Page 1: Brief History of Botswana". Retrieved 13 May 2015.

"5.2 Historischer Überblick". Retrieved 13 May 2015.

Erhet & Posnansky, eds. (1982), Newman (1995)

Vansina (1995)

Newman (1995), Ehret (1998), Shillington (2005)

J. D. Fage, A history of Africa, Routledge, 2002, p.29

Was there an interchange between Cushitic pastoralists and Khoisan speakers in the prehistory of Southern Africa and how can this be detected? Archived January 21, 2012, at the Wayback Machine.

Robert Gayre, Ethnological elements of Africa, (The Armorial, 1966), p. 45

Daniel Don Nanjira, African Foreign Policy and Diplomacy: From Antiquity to the 21st Century, ABC-CLIO, 2010, p.114

Shillington (2005)

Roland Oliver, et al. "Africa South of the Equator," in Africa Since 1800. Cambridge, UK: Cambridge University Press, 2005, pp. 21

Roland Oliver, et al. "Africa South of the Equator," in Africa Since 1800. Cambridge, UK: Cambridge University Press, 2005, pp. 23

Roland Oliver, et al. "Africa South of the Equator," in Africa Since 1800. Cambridge, UK: Cambridge University Press, 2005, pp. 23.

Roland Oliver, et al. "Africa South of the Equator," in Africa Since 1800. Cambridge, UK: Cambridge University Press, 2005, pp. 24-25.

Roland Oliver, et al. "Africa South of the Equator," in Africa Since 1800. Cambridge, UK: Cambridge University Press, 2005, pp. 25.

26. Isichei, Elizabeth Allo, A History of African Societies to 1870 Cambridge University Press, 1997, ISBN 978-0-521-45599-2 page 435

References

• Christopher Ehret, An African Classical Age: Eastern and Southern Africa in World History, 1000 B.C. to A.D. 400, James Currey, London, 1998
• Christopher Ehret and Merrick Posnansky, eds., The Archaeological and Linguistic Reconstruction of African History, University of California Press, Berkeley and Los Angeles, 1982
• April A. Gordon and Donald L. Gordon, Understanding Contemporary Africa, Lynne Riener, London, 1996
• John M. Janzen, Ngoma: Discourses of Healing in Central and Southern Africa, University of California Press, Berkeley and Los Angeles, 1992
• James L. Newman, The Peopling of Africa: A Geographic Interpretation, Yale University Press, New Haven, 1995. ISBN 0-300-07280-5.
• Kevin Shillington, History of Africa, 3rd ed. St. Martin's Press, New York, 2005
• Jan Vansina, Paths in the Rainforest: Toward a History of Political Tradition in Equatorial Africa, University of Wisconsin Press, Madison, 1990
• Jan Vansina, "New linguistic evidence on the expansion of Bantu", Journal of African History 36:173–195, 1995

External links

• Media related to Bantu peoples at Wikimedia Commons
• bantu vibes -- a Facebook page for Bantu people

Bantu
Main topic	Bantu peoples Bantu languages Bantu mythology
History	Bantu expansion Candomblé Bantu