Orthodox Christian Initiative for Africa: Orthodox Madagascar

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Orthodox Madagascar. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 18 Μαρτίου 2026

Μια ραπτομηχανή για τα κορίτσια της Μαδαγασκάρης

ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΗ ΒΟΗΘΕΙΑ ΣΑΣ.

Στη Μαδαγασκάρη, μέσα σε μια απλή αίθουσα, κορίτσια που γνώρισαν την απώλεια κρατούν σήμερα στα χέρια τους κλωστή, ύφασμα και ελπίδα.

Δεν ζητούν ελεημοσύνη.

Ζητούν μια ευκαιρία.

Οι σχολές ραπτικής που ίδρυσε ο σεβασμιώτατος μητροπολίτης μας κ. Ιγνάτιος, προσφέρουν δωρεάν εκπαίδευση σε ορφανά κορίτσια, δίνοντάς τους τη δυνατότητα να αποκτήσουν επάγγελμα και αξιοπρέπεια.

Όμως οι ραπτομηχανές δεν επαρκούν.

ΘΕΤΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΣΤΟΧΟ:

Μέχρι το Πάσχα να συγκεντρώσουμε όσες περισσότερες ραπτομηχανές μπορούμε.

Αν έχεις μια παλιά ραπτομηχανή που δεν χρησιμοποιείς,

αν μπορείς να προσφέρεις μια καινούργια,

αν μπορείς να βοηθήσεις στη μεταφορά ή έστω να κοινοποιήσεις αυτή την ανάρτηση —

κάν’ το σήμερα.

Μην το αναβάλεις.

Κάθε μέρα που περνά είναι μια χαμένη ευκαιρία για ένα κορίτσι που περιμένει να μάθει.

Κοινοποίησε τώρα.

Επικοινώνησε μαζί μας άμεσα.

Γίνε κρίκος σε αυτή την αλυσίδα αγάπης.

Μια ραπτομηχανή σημαίνει γνώση.

Η γνώση σημαίνει εργασία.

Η εργασία σημαίνει αξιοπρέπεια και ελευθερία.

Ας κάνουμε αυτό το Πάσχα αληθινή Ανάσταση ελπίδας για αυτά τα παιδιά.

Ο χρόνος ξεκίνησε.

Πληροφορίες 6932673790 π. Παναγιώτης.

Και:

Μαδαγασκάρη: Ο επίγειος παράδεισος που δεν μπορεί να θρέψει τα παιδιά του

Μαδαγασκάρη: "Το ρύζι είναι άχρηστο τρόφιμο, δεν υπάρχει νερό για να βράσει!"

"Όσο θα υπάρχουν ψυχές που διψούν για την ευλογία, ο Ουρανός δεν θα σιωπήσει..."

Ακρίδες για δείπνο: Η Μαδαγασκάρη στα πρόθυρα του «πρώτου λιμού λόγω κλιματικής αλλαγής»!

Madagascar: On the Edge of Poverty

Orthodox Madagascar

Δευτέρα 26 Μαΐου 2025

"Όσο θα υπάρχουν ψυχές που διψούν για την ευλογία, ο Ουρανός δεν θα σιωπήσει..."

Στον Ορθόδοξο Αμπελώνα της Αφρικής

Μεγάλη Τετάρτη.
Η ακολουθία του Ιερού Ευχελαίου είχε ολοκληρωθεί. Τα χέρια μου ευλογούσαν, οι προσευχές των ανθρώπων ανέβαιναν σιωπηλά προς τον ουρανό, και ο ναός, ταπεινός και μικρός, μύριζε λάδι και προσευχή.
Και τότε μέσα στη γαλήνη αυτή έτρεξε κοντά μου ένα μικρό παιδί.
Λαχανιασμένο, με μάτια μεγάλα και καρδιά αθώα, στάθηκε μπροστά μου.
Με φωνή σχεδόν ψιθυριστή, μα γεμάτη λαχτάρα, μου είπε:
«Πατέρα, σταύρωσέ με κι εμένα…»
Έσκυψα όσο πιο χαμηλά μπορούσα — να βρεθώ στο ύψος του Ουρανού που κατεβαίνει ταπεινά στα μάτια των μικρών παιδιών.
Κι εκείνος, με σεβασμό άγιο, έσκυψε κι αυτός.
Και τότε... σαν να άνοιξε για μια στιγμή ο ίδιος ο ουρανός
Το φως του ήλιου που γλίστρησε μέσα απ' το μικρό παράθυρο, έσμιξε μπροστά μας και άφησε στο έδαφος έναν Σταυρό.
Έναν Σταυρό φτιαγμένο όχι από πέτρα, ούτε από χέρια ανθρώπων — αλλά από φως. Από το ίδιο το άγγιγμα του Θεού.
Σταυρώνω το παιδί με το Άγιον Έλαιον.
Το δάχτυλό μου αγγίζει το μέτωπό του, και σαν να χαράζω με το λάδι μια υπόσχεση.
Πως όσο υπάρχει αγνή πίστη στη γη, θα κατεβαίνει το Φως.
Πως όσο θα υπάρχουν ψυχές που διψούν για την ευλογία, ο Ουρανός δεν θα σιωπήσει.
Εκείνη τη στιγμή, δεν ήμασταν απλώς ένας Επίσκοπος κι ένα παιδί.
Ήμασταν δύο ψυχές σταυρωμένες μέσα στο Άγιο Φως.
Δύο καρδιές ενωμένες από μια αόρατη γέφυρα Αγάπης, που μόνο ο Χριστός μπορεί να υφάνει.
Κι εγώ...
Μέσα στην άφατη αυτή ευλογία, δεν είχα άλλη δύναμη παρά μόνο να κλείσω τα μάτια και να πω σιωπηλά:
Σε ευχαριστώ, Κύριε, που άγγιξες τη στιγμή, που κατέβηκες τόσο χαμηλά για να συναντήσεις ένα παιδί και έναν αμαρτωλό δούλο Σου.
Σε ευχαριστώ που ζωγράφισες ανάμεσά μας τον Σταυρό Σου με το ίδιο Σου το Φως.
Μη μας αφήσεις ποτέ.
Γέμισε τις ψυχές μας με την παρηγοριά Σου, και χάρισέ μας να Σε αναγνωρίζουμε πάντοτε στα μικρά, ταπεινά θαύματα της καθημερινής ζωής.

Ιεραποστολή στην Επισκοπή Τολιάρας και Νοτίου Μαδαγασκάρης

Orthodox Madagascar

Τρίτη 8 Απριλίου 2025

Η ευλογία της γνώσης: Το δώρο της Αρχιεπισκοπής Αυστραλίας στην Επισκοπή Τολιάρας (Μαδαγασκάρη)

"Στην καρδιά της Νότιας Μαδαγασκάρης, εκεί όπου η παιδεία δεν είναι αυτονόητο δικαίωμα αλλά προνόμιο για λίγους..."

Του Θεοφιλ. Επισκόπου Τολιάρας κ. Προδρόμου

Πρακτορείο Εκκλ. Ειδήσεων "Άρχων"

ΣΤΟΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΑΜΠΕΛΩΝΑ ΤΗΣ ΑΦΡΙΚΗΣ

Όταν πριν από δύο χρόνια πορεύτηκα για πρώτη φορά στην άγνωστη και μακρινή Πέμπτη Ήπειρο, την Αυστραλία, με την ευλογία του Πατρός και Πατριάρχη Αλεξανδρείας κ.κ. Θεοδώρου, ένιωθα ανήσυχος, ίσως και κάπως φοβισμένος, μπροστά στο άγνωστο και στη διαφορετική νοοτροπία των ανθρώπων. Όλα έμοιαζαν καινούργια, και τα μεγέθη ασύλληπτα σε σύγκριση με την Ελλάδα, και ακόμη πιο ασύλληπτα όταν τα συνέκρινα με τη φτωχική Νότια Μαδαγασκάρη, όπου διακονώ ταπεινά. Όμως, ο Θεός πάντα παρηγορεί και ανοίγει δρόμους. Και τότε ξαφνικά ήρθε στην καρδιά μου η ιστορία του Αβραάμ και η φωνή του Θεού που έλεγε: «Πήγαινε εκεί που θα σου δείξω».

Όταν ακολουθήσεις τη φωνή του Θεού, ποτέ δεν θα το μετανιώσεις. Το ταξίδι αυτό υπήρξε πραγματικά ένα θαύμα. Η ευχή του Σεβασμιωτάτου Αρχιεπισκόπου Αυστραλίας κ.κ. Μακαρίου και το έμπρακτο πατρικό του ενδιαφέρον για τις ανάγκες της Ιεραποστολής, η αρωγή των Επισκόπων του, η συμπαράσταση του κλήρου και του λαού, υπήρξαν κάτι παραπάνω από συγκινητικά. Ήταν σαν να ζούσα στα πρώτα αποστολικά χρόνια, όταν οι εύρωστες Κοινότητες στήριζαν τις φτωχότερες, και έτσι άρχισε να γεννιέται το θαύμα.

Στην καρδιά της Νότιας Μαδαγασκάρης, εκεί όπου η παιδεία δεν είναι αυτονόητο δικαίωμα αλλά προνόμιο για λίγους, το θαύμα έλαβε σάρκα και οστά. Ένα σχολείο – Δημοτικό, Γυμνάσιο και Λύκειο – στέκει τώρα ως φάρος γνώσης και ελπίδας για 510 παιδιά, φωτίζοντας το μέλλον τους με την αλήθεια της μάθησης.

Αυτό το θαύμα γεννήθηκε από μια ανιδιοτελή αγάπη. Η Αρχιεπισκοπή Αυστραλίας, υπό την καθοδήγηση του πολυσεβάστου Αρχιεπισκόπου Μακαρίου, ενός εμπνευσμένου Ιεράρχη και ανθρώπου ανοικτών οριζόντων, έσκυψε με πατρική στοργή πάνω από τις ανάγκες της Ιεραποστολής στην Τολιάρα. Με μια κίνηση αγάπης και φιλαδελφίας, χάρισε στην Ιερά Επισκοπή Τολιάρας και Νοτίου Μαδαγασκάρης ένα ολόκληρο σχολικό συγκρότημα, προσφέροντας στα παιδιά αυτό που τόσο απεγνωσμένα ζητούσαν: μια ευκαιρία να μάθουν, να εξελιχθούν, να ονειρευτούν ένα καλύτερο μέλλον κι έναν καλύτερο κόσμο.

Η δωρεά αυτή δεν είναι απλώς ένα κτίριο. Είναι μια ζωντανή μαρτυρία χριστιανικής αδελφοσύνης και αλληλεγγύης, ένα έργο που αποδεικνύει ότι η αγάπη δεν γνωρίζει αποστάσεις, σύνορα, λαούς και φυλές. Από την Αυστραλία ως τη Μαδαγασκάρη, η γέφυρα της προσφοράς χτίστηκε με προσευχές, θυσίες και αληθινή φροντίδα για τον πάσχοντα αδελφό, για το ορφανό παιδί, για τον ίδιο τον Χριστό τελικά. Διότι η προσφορά σε έναν από τους ελάχιστους αδελφούς μας είναι προσφορά στον Χριστό.

Σήμερα, μέσα στις αίθουσες αυτού του σχολείου, του σχολείου με την επωνυμία «Αρχιεπίσκοπος Μακάριος», 510 παιδιά γελούν, γράφουν, διαβάζουν, ονειρεύονται. Παιδιά που κάποτε δεν είχαν πρόσβαση στη γνώση, κρατούν στα χέρια τους βιβλία, σχηματίζουν τα πρώτα τους γράμματα, αποκτούν ελπίδα. Η φλόγα της μάθησης ανάβει σε κάθε βλέμμα, σε κάθε φωνή που απαγγέλλει με περηφάνια μια λέξη που έμαθε.

Η Ιερά Επισκοπή Τολιάρας και Νοτίου Μαδαγασκάρης, με συγκίνηση και ευγνωμοσύνη, υψώνει δοξολογία στον Θεό και εκφράζει την πιο βαθιά της ευχαριστία προς την Ιερά Αρχιεπισκοπή Αυστραλίας και τον Σεβασμιώτατο Αρχιεπίσκοπο κ.κ. Μακάριο. Αυτή η δωρεά δεν είναι απλώς μια κίνηση φιλανθρωπίας· είναι μια επένδυση στις ψυχές των παιδιών, ένας σπόρος που θα καρποφορήσει σε μια κοινωνία φωτισμένη από τη γνώση και την πίστη.

Είθε η χάρη του Θεού να ευλογεί πάντοτε αυτούς που ανοίγουν δρόμους για τα παιδιά του κόσμου. Στην Ιερά Αρχιεπισκοπή Αυστραλίας και στον Σεβασμιώτατο Αρχιεπίσκοπο κ.κ. Μακάριο, η Εκκλησία της Ν. Μαδαγασκάρης απευθύνει ένα ταπεινό αλλά εκ βάθους καρδίας «ευχαριστώ». Μέσα από την αγάπη τους δεν χτίστηκε απλώς ένα σχολείο· χτίστηκε ένα μέλλον γεμάτο ελπίδα.

Αυτό το ταπεινό «ευχαριστώ» των παιδιών της Ν. Μαδαγασκάρης και το δικό μου ήλθα για να κομίσω αυτές τις ημέρες στον σεβάσμιο και πρεσβύτερο αδελφό Αρχιεπίσκοπο Μακάριο και σε όλο τον ευλογημένο κλήρο και λαό της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αυστραλίας, και να εκζητήσω και πάλι το έλεος της ευρύχωρης καρδιάς τους.

Αναχωρώ από την Αυστραλία με την καρδιά πλημμυρισμένη από αγάπη και ευγνωμοσύνη, και με τη νοσταλγία ήδη να με κυριεύει για τα όσα όμορφα και πνευματικά που μου χάρισε η Αυστραλία.

Σας περιμένουμε, Σεβασμιώτατε Άγιε Αυστραλίας, στην Τολιάρα, να δείτε τα καλά έργα των χειρών σας και να ακούσετε το «ευχαριστώ» των παιδιών μας. Αυτό μόνο έχει αξία και όχι τα δικά μου άτεχνα λόγια… Αείποτε ευγνώμονες!

Και:

Μαδαγασκάρη: Ο επίγειος παράδεισος που δεν μπορεί να θρέψει τα παιδιά του

Μαδαγασκάρη: "Το ρύζι είναι άχρηστο τρόφιμο, δεν υπάρχει νερό για να βράσει!"

Orthodox Madagascar

Τρίτη 23 Νοεμβρίου 2021

Μαδαγασκάρη: "Το ρύζι είναι άχρηστο τρόφιμο, δεν υπάρχει νερό για να βράσει!"

Ιεραποστολή στην Επισκοπή Τολιάρας και Νοτίου Μαδαγασκάρης

Αμηχανία.
Πρωινή εξόρμηση στο κέντρο της χώρας. Φορτηγό γεμάτο σακιά ρύζι. Κούραση, ζεστή, λακκούβες, ζαλάδα και οι παράγκες ξεπροβάλλουν. Κόσμο τρέχει κατά πάνω μας. Γνώριμη αίσθηση. Αγωνία για να μοιράσουμε δίκαια, μη φύγει κανείς δίχως να πάρει μην υπάρξουν εντάσεις για ένα κιλό ρύζι. Η πείνα κάνει τον άνθρωπο να σβήνει πολλά από αυτά που μυρίζουν ευγένεια. Κατεβήκαμε από το όχημα, ανοίξαμε την πόρτα και εμφανίστηκε το φορτίο. Παγωμένη ατμόσφαιρα. Ούτε φωνές, ούτε σπρώξιμο, ούτε τίποτα.

Σάστισα. Ρωτώ τον πρόεδρο τι συμβαίνει. "Τίποτα!", απάντησε. "Και τότε γιατί δεν πλησιάζει κανείς;", Συνεχίζω εγώ. "Διότι, εδώ και μήνες το ρύζι είναι άχρηστο τρόφιμο, δεν υπάρχει νερό για να βράσει!". Αμήχανη σιωπή. Τηλεφώνημα στην υδροφόρα να σπεύσει στην περιοχή. Το άχρηστο φορτίο μπήκε στην αποθήκη. Ζήτησα από όλους συγγνώμη. Δεν περίμενα στη ζωή μου ότι για κάποιους αδελφούς υπάρχει χειρότερο βιοτικό πρόβλημα από την έλλειψη φαγητού.

Στον Ορθόδοξο Αμπελώνα της Αφρικής

Και:

Μαδαγασκάρη: Ο επίγειος παράδεισος που δεν μπορεί να θρέψει τα παιδιά του

Iringa, Tanzania: Orthodox Divine Liturgy in a thatched hut in the village of Mkobe // Θεία Λειτουργία σε αχυροκαλύβα στο χωριό Μκόμπε Τανζανίας

Ουγκάντα – Κένυα: Η συμβολή της Ορθόδοξης Εκκλησίας στον αγώνα για την ανεξαρτησία της Αφρικής

Ενώ ζούμε στον 21ο αιώνα, χιλιάδες παιδιά δυσκολεύονται να έχουν τα άκρως απαραίτητα!...

Πέμπτη 14 Οκτωβρίου 2021

Mission during the "Covid era"

Fr. Polykarpos of the St Anna Skete
Protosyncellus, Holy Bishopric of Toliara and South Madagascar

ΕΛΛΗΝΙΚΑ: Ἱεραποστολὴ στὴν «Covid ἐποχή»

π. Πολύκαρπος Αγιαννανίτης (Μαδαγασκάρη)

Orthodox Missionary Fraternity (translation A.N.)

September 20, 2021

There are many who often ask what would be the most important quality that one could have for missionary work. So we all struggle to educate ourselves to be trained accordingly for such work – with the appropriate learning, of languages, of planning, of generally fortifying ourselves from all sides in order to “succeed”.

However, we forget to ask ourselves the most basic thing: “What, finally, does missionary work entail?” In which case, most of us fallaciously define missionary work as something topical (in a continent), tropical (in endless adventures) and even quantitatively (in statistics and prognoses).

Although wanting to reply to the first question, let us better begin with the second one. Do you want to know what qualities you must have for missionary work? Then just take a look at the centuries-long history of the Church in order to become aware of what speaks inside us – inside our heart.

So, let us take a look back in history. Where did Christ preach? In His own homeland – in the land where He grew up. Where did the first Church commence from? From Jerusalem. What was the Apostle Paul’s level of education and what was his profession? He was a good fisherman. Did all the Apostles suffer martyrdom and die? Undoubtedly not. Where did the first Christians preach about Christ and the new Faith? Mostly to their closest brethren. Who did the monks of the Nitria desert have nearby to catechize and evangelize, with Anthony the Great as their head? Obviously their own brethren and co-strugglers, the ascetic monks. Where did the indigent, labouring heads of families implement the commandment of love? On their children. Weren’t all of the above instances missionaries? And the monk who is fervently in prayer in his monastery cell for the love of Christ: isn’t his a missionary labour also?

Subsequently, the only quality that moves the strings of a mission – and naturally defines it – is Love. So, how can anyone teach about Christ - Who is Love Incarnate - when one is empty of love inside him? So, what, in the long run, is the motive for missionary labours, when that virtue is absent? But let’s mention an example now:

Recently an acquaintance and good friend of mine fell ill from Covid, in an African land. He narrated the following to me:

“Father, the test had just come back positive, and I was immediately hospitalized. I was entirely alone. There were no Greeks next to me. The only things keeping me company were the prayers of the Patriarch, our good fathers, and my family in Greece. I was isolated in a room that initially had no water. The food was terrible. No pharmaceutical regimen whatsoever. The only thing they gave me was some oxygen – for which I was grateful to the medical staff. They were the only ones consoling me, whenever the doctors made their rounds. Only then did I breathe with some relief.

However, in the midst of that infinite loneliness, God had something wondrous in store for me. It was the driver of the missionary group. He is a young native, who had been catechized by us and was baptized Orthodox by the Grace of God. He incessantly sent me written messages, as I was unable to speak due to my difficulty breathing. He brought me food and would take back the leftovers every day – twice a day – and would even clean the vessels in order to bring me the next, freshly cooked meal, albeit aware of the imminent danger of his becoming contaminated – something that actually happened, as he later told me.. He persisted in taking my garments so he could wash them. He prayed incessantly for my recovery, and also gathered his acquaintances and his closest brethren to pray together. When I was intubated for oxygen, albeit unable to speak to him, he told me later how he was desperately concerned about the outcome of the illness. He was also the one who came after three weeks with the car to pick me up directly from the Covid room, and was hugging and kissing me all that afternoon, overwhelmed with joy and relief for my recovery.

So now I ask you: who was doing a missionary labour during all those days of loneliness and agony? Who was the missionary in this instance? Well it certainly wasn’t me...”

Some say that in the post-Covid era everything will be different.

Nevertheless, the Covid era does have one basic benefit. Mankind came face to face with its unending loneliness and at the same time with its only companion: Christ’s Love. It is the Love that so miraculously manifests itself in the presence of those few people who stand by the side of Covid patients, the undoubtedly heroic medical personnel, but above all, in the inner consolation inspired by the Grace of the Paraclete, from Whom springs forth every good thing in this very lonesome world of ours.

Missionary labours are, after all, nothing more than the recognition and acceptance of the Love within our heart; its recognition by our very existence, and the passion to give it freely to our fellow-man, the way it was given by God.

Whoever succeeds in accepting this reality inside him and puts it to use, deserves to be named a missionary. Our era gives us this wondrous opportunity, for self-reprimand and self-awareness.

So, let us seize this opportunity now, in the new “Covid era”.

Τετάρτη 13 Οκτωβρίου 2021

Μαδαγασκάρη: Ο επίγειος παράδεισος που δεν μπορεί να θρέψει τα παιδιά του

Επίσκοπος Τολιάρας Πρόδρομος

Αδελφότητα Ορθοδόξου Εξωτερικής Ιεραποστολής

Αγαπητοί φίλοι της Ιεραποστολής,

Ειλικρινώς κάθε φορά που συντάσσω ένα κείμενο για το έντυπό σας, εύχομαι και προσεύχομαι να είναι η τελευταία φορά κατά την οποία θα γεμίσω τη σελίδα με ανθρώπινο πόνο. Έπειτα από μια πρωτοφανώς άνυδρη τετραετία, για το σύνολο της έκτασης της Νοτίου Μαδαγασκάρης, η πλειοψηφία των γηγενών έρχεται αντιμέτωπη με τις τραγικές συνέπειες αυτού που μέχρι τώρα σκιωδώς ακούγαμε και ουδέποτε πιστεύαμε ότι θα ζήσουμε, της Κλιματικής Αλλαγής.

Εκατομμύρια ανθρώπων ήδη έχουν περιορίσει την ημερήσια πρόσληψη θερμίδων στο ένα τρίτο του φυσιολογικού, καταναλώνοντας κατ’ αποκλειστικότητα έντομα (κυρίως ακρίδες), ποώδη φυτά σχεδόν μη βρώσιμα και αποφλοιωμένους κάκτους. Η έλλειψη πόσιμου νερού αναγκάζει σε μετανάστευση ή, στην καλύτερη των περιπτώσεων, καθημερινή πολύωρη μετακίνηση χιλιάδες αδελφούς μας, οι οποίοι σχεδόν με μάτια θολά και αμφίβολο μέλλον ψάχνουν για την γη της υδάτινης επαγγελίας.

Προσωπικώς έχω υπάρξει μάρτυρας σκηνών τις οποίες θα περίμενα τυπωμένες αποκλειστικά και μόνο στις σελίδες κάποιου μεσαιωνικού διηγήματος. Νέοι κλέβουν τομάρια ζώων από τα βυρσοδεψία –δέρματα που προορίζονται για την υποδηματοποιία των δυτικών χωρών– τα βράζουν επί ώρες σε λασπόνερα, ούτως ώστε μόλις μαλακώσουν να αποτελέσουν το ημερήσιο γεύμα τους. Παιδιά χώνονται ανάμεσα στις σωληνώσεις της υδροφόρας της Ιεράς Επισκοπής μας, γλείφοντας κυριολεκτικά τις σταγόνες του νερού οι οποίες σχηματίζονται στις ενώσεις. Τετρακόσιες χιλιάδες άνθρωποι, σύμφωνα με επίσημες μετρήσεις διεθνών οργανισμών, βρίσκονται επί μήνες όχι απλώς κάτω του ορίου της φτώχειας παρά κάτω του ορίου της επιβίωσης.

Περιοδεύω κάθε σπιθαμή του τόπου και το μόνο θέαμα που αντικρίζω στις Εκκλησίες μας είναι ανθρώπους να πίνουν το νερό των βαπτίσεων, παιδιά στο ιερό να καταναλώνουν ένοχα το ζέον, και ψάλτες με σκασμένα χείλη να αινούν τον Θεό πέραν κάθε απόγνωσης.

Για όλα αυτά, ως πατέρας και επίσκοπος, δεν θα ντραπώ ακόμα μια φορά να ζητήσω ευθαρσώς τη συνδρομή σας, το πολύ και το ελάχιστο, ούτως ώστε να συνεχίσουμε το πρόγραμμα κατασκευής πηγαδιών και υδρευτικών μέσων. Αυτή τη στιγμή τα επτά από τα δώδεκα πηγάδια είναι έργο και προσφορά της Αδελφότητας Ορθοδόξου Εξωτερικής Ιεραποστολής. Ούτως ώστε να επεκτείνουμε, συν Θεώ, σε κάθε ενορία μας τα συσσίτια, διπλασιάζοντας τους αδελφούς που ζουν από αυτά και απαλύνοντας τον πόνο της τοπικής κοινωνίας. Ούτως ώστε να συνεχίσουμε την απρόσκοπτη λειτουργία του νέου αγροτικού ιατρείου, αυτού του έργου πνοής το οποίο η δική σας αγάπη θεμελίωσε. Ούτως ώστε να σηκώσουμε όλοι μαζί τον σταυρό του Αφρικανού αδελφού, ο οποίος κάθε μέρα σταυρώνεται, κάθε μέρα πεθαίνει και κάθε μέρα, παρά ταύτα, δοξολογεί τον Θεό.

Ικέτης της αγάπης σας και επαίτης της συνδρομής σας
† Ο Τολιάρας Πρόδρομος

Ιεραποστολή στην Επισκοπή Τολιάρας και Νοτίου Μαδαγασκάρης (Facebook)

Κυριακή 29 Αυγούστου 2021

Ακρίδες για δείπνο: Η Μαδαγασκάρη στα πρόθυρα του «πρώτου λιμού λόγω κλιματικής αλλαγής»!

ierapostoli.wordpress.com

Η Μαδαγασκάρη εκπέμπει SOS… Οι Ορθόδοξοι Ιεραποστολικοί σύλλογοι [& κάθε συνάνθρωπός μας] ας βοηθήσουν τις 2 Ορθόδοξες Επισκοπές Νοτίου και Βορείου Μαδαγασκάρης, να σώσουν ζωές!…

Για χιλιάδες Μαδαγάσιους, οι ακρίδες είναι το μόνο που έχει απομείνει (WFP / Tsiory Andriantsoarana)

«Έπειτα από μια τετραετία χωρίς βροχοπτώσεις, πολλοί κάτοικοι της νότιας Μαδαγασκάρης τρέφονται εδώ και μήνες μόνο με ακρίδες και τη λιγοστή βλάστηση που έχει απομείνει.

Η χώρα βρίσκεται στα πρόθυρα του «πρώτου λιμού λόγω κλιματικής αλλαγής» προειδοποιεί ο ΟΗΕ, καθώς 30.000 άνθρωποι ζουν σήμερα στο μέγιστο επίπεδο διατροφικής ανασφάλειας, το επίπεδο πέντε, και ο αριθμός αναμένεται να αυξηθεί δραματικά.

«Πρόκειται για συνθήκες που παραπέμπουν σε λιμό και οφείλονται στην κλιματική αλλαγή, όχι σε συγκρούσεις» δήλωσε σύμφωνα με το BBC η Σέλι Τάκραλ του Παγκόσμιου Προγράμματος Σίτισης του ΟΗΕ (WFP).

«Είναι πρωτοφανές. Οι άνθρωποι αυτοί δεν έχουν κάνει τίποτα που επιδεινώνει την κλίματική αλλαγή. Δεν καίνε ορυκτά καύσιμα […] κι όμως δέχονται το μεγαλύτερο πλήγμα» είπε.

Στο απομονωμένο χωριό του Φαντιόβα, στην επαρχία του Αμποασάρι, οικογένειες έδειξαν σε κλιμάκιο του WFP τις ακρίδες που καταναλώνουν.

«Καθαρίζω τα έντομα όσο καλύτερα μπορώ αν και δεν υπάρχει σχεδόν καθόλου νερό» είπε η Ταμάρια, μητέρα τεσσάρων παιδιών.

«Εγώ και τα παιδιά μου τρώμε ακρίδες κάθε μέρα εδώ και οκτώ μήνες επειδή δεν έχουμε τίποτα άλλο και δεν έχει βρέξει για να θερίσουμε ό,τι σπείραμε.

Στην ίδια κατάσταση βρίσκεται και η Μπόλε, μητέρα τριών παιδιών που έχασε τον σύζυγό της από ασιτία. Ανέλαβε επίσης τα δύο παιδιά μιας γειτόνισσας που επίσης πέθανε από πείνα.

«Σήμερα δεν έχουμε τίποτα να φάμε εκτός από φύλλα κάκτου. Τι να πω; Όλη η ζωή μας είναι η αναζήτηση φύλλων κάκτου, ξανά και ξανά» είπε.

Η Μαδαγασκάρη πλήττεται συχνά από ξηρασίες και συχνά επηρεάζεται από το κλιματικό φαινόμενο Ελ Νίνιο. Όμως πολλοί ειδικοί πιστεύουν ότι η σημερινή κατάσταση είναι άμεσο αποτέλεσμα της παγκόσμιας θέρμανσης.

«Στην τελευταία έκθεση της Διακυβερνητικής Επιτροπής του ΟΗΕ για το Κλίμα είδαμε ότι στην Μαδαγασκάρη καταγράφεται επιδείνωση της ξηρασίας. Και αυτό αναμένεται να ενταθεί αν η κλιματική αλλαγή συνεχιστεί» δήλωσε ο Ρόντρο Μπαριμαλάλα, μαδαγάσιος επιστήμονας που εργάζεται στο Πανεπιστήμιο του Κέιπ Τάουν στη Νότια Αφρική.

Η ξηρασία στη Μαδαγασκάρη συνδέεται με τη θέρμανση της ατμόσφαιρας, συμφώνησε ο Κρις Φανκ του Πανεπιστημίου της Σάντα Μπάρμπαρα στην Καλιφόρνια, διευθυντής του Κέντρου Κλιματικών Κινδύνων.

Στο έλεος της πείνας δεν βρίσκονται μόνο οι αγροτικές κοινότητες, αλλά και πολλοί κάτοικοι των πόλεων στα νότια της Μαδαγασκάρης. Πολλά παιδιά ζητιανεύουν στο δρόμο για λίγο φαγητό, αναφέρει το BBC.

«Οι τιμές στην αγορά όλο και ανεβαίνουν – τρεις και τέσσερις φορές πάνω» δήλωσε η Τίσνα Έντορ, η οποία εργάζεται στη φιλανθρωπική οργάνωση Seed στην πόλη του Τολανάρο.

«Ο κόσμος πουλάει τη γη του για να βρει χρήματα για φαγητό» είπε.

Πηγή : Το Βήμα ηλεκτρονική έκδοση

Σχετικά άρθρα :

ΣΤΕΓΝΩΣΕ Η ΓΗ ΣΤΗΝ ΤΟΛΙΑΡΑ ΤΗΣ ΜΑΔΑΓΑΣΚΑΡΗΣ – Ιεραποστολικός Σύνδεσμος "Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός"

Τραγική η κατάσταση στη Βόρεια και Νότια Μαδαγασκάρη, λόγω ξηρασίας και πείνας. Δραματική έκκληση από τις δύο Ορθόδοξες Μητροπόλεις/ Επισκοπές Βορείου και Νοτίου Μαδαγασκάρης !