Orthodox Christian Initiative for Africa: Republic of Congo

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Republic of Congo. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 27 Μαΐου 2020

Nouvelles d'Afrique

Δευτέρα 2 Ιουλίου 2018

14 Αφρικανικές χώρες υποχρεώνονται από τη "δημοκρατική" Γαλλία να καταβάλουν Φόρο Αποικίας...

AΠΟ ΤΟ "PRESS-GR"
Σχολιάζει ο Νίκος Κλειτσίκας
ΔΗΜΟΦΑΝΤΗΣ

Προχθές... περί τους 100 άνθρωποι πνίγηκαν μετά το ναυάγιο σκάφους που

μετέφερε παράνομους μετανάστες ανοικτά των δυτικών ακτών της Λιβύης...

Δεν πνίγηκαν γιατί κανένας δεν τους διέσωσε...

Δολοφονήθηκαν γιατί τους εξώθησαν να ξεκινήσουν...

Δολοφονήθηκαν γιατί οι επαγγελματίες "αντιρατσιστές"

εργάζονται για φθηνό κρέας στις αναπτυγμένες χώρες...

Δολοφονήθηκαν από τους "αντιεθνικιστές" του Σόρος...

Δολοφονήθηκαν από την "πολιτισμένη" δύση

και πρωτίστως τη νεοαποικιοκρατική Γαλλία!

Πόσοι άραγε γνωρίζουν πως η "δημοκρατική" Γαλλία διαχειρίζεται περισσότερα από 500 δισεκατομμύρια δολάρια Αφρικανικών χρημάτων από το Γαλλικό Υπουργείο Οικονομικών και κανείς δεν μιλάει ή αναδεικνύει -ούτε η σε διατεταγμένη υπηρεσία "αντιρατσιστική" δημοσιογραφία και τα ΜΜΕ- αυτή τη σκοτεινή πλευρά της πάλαι ποτέ Γαλλικής αυτοκρατορίας;

Αυτή η Γαλλική "διαχείριση" επιτρέπει στα αφρικανικά κράτη να έχουν πρόσβαση μόνον στο 15% των δικών τους χρημάτων τους κάθε χρόνο. Εάν χρειάζονται περισσότερο ξένο νόμισμα, συνάλλαγμα, πρέπει να δανείζονται με τιμές και τόκους ελεύθερης αγοράς στο 65% των δικών τους χρημάτων που κρατούνται και χρησιμοποιούνται από το Γαλλικό Δημόσιο Ταμείο, το Γαλλικό Υπουργείο Οικονομικών.

Στη "μεγάλη ευρωπαϊκή δημοκρατική οικογένεια" του 21ου αιώνα υπάρχει μια χώρα, η Γαλλία του "πνεύματος και του φωτός", της Μασσαλιώτιδας, που συνεχίζει ανεπιφύλακτα να εκμεταλλεύεται πολλούς αφρικανικούς λαούς, με αποκλειστικό σκοπό το χρηματοπιστωτικό σύστημα με πλήρη παραβίαση του ίδιου του"φιλελεύθερου και δημοκρατικού" Γαλλικού Συντάγματος αλλά και των...

κανόνων του διεθνούς ελεύθερου εμπορίου.

Αυτό το διεστραμμένο σύστημα στην υπηρεσία του υπερεθνικού κεφαλαίου καταγγέλλεται και από την Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά η Γαλλία δεν είναι διατεθειμένη να θέσει τέρμα σε αυτό το αποικιακό σύστημα που προσφέρει κάθε χρόνο ένα θησαυροφυλάκιο περίπου 500 δισεκατομμυρίων δολαρίων που προέρχεται από την Αφρική.

Jaques Chirac: «Οφείλουμε να είμαστε έντιμοι και ν' αναγνωρίσουμε ότι μεγάλο μέρος του χρήματος των δικών μας τραπεζών προέρχεται από την λειτουργία της οικονομίας στην αφρικανική ήπειρο».

Σήμερα υπάρχουν 14 Αφρικανικές χώρες που εξακολουθούν να υποχρεώνονται από τη "δημοκρατική" Γαλλία να καταβάλουν τον Φόρο Αποικίας.

Σήμερα υπάρχουν 14 Αφρικανικές χώρες που εξακολουθούν να υποχρεώνονται από τη "δημοκρατική" Γαλλία να καταθέτουν το το 85% των συναλλαγματικών διαθεσίμων τους στη Γαλλική Κεντρική Τράπεζα που ελέγχεται από το Υπουργείο Οικονομικών στο Παρίσι κι ανήκει στους Ρότσιλντ.

Το Τόγκο (Δημοκρατία του Τόγκο) κι άλλες 13 Αφρικανικές χώρες υποχρεώνονται να πληρώνουν Αποικιακό Φόρο στη Γαλλία (είδος "χρέους" για την "αποπληρωμή της ανάπτυξής" τους από την εποχή της αποικιοκρατίας).

Οι Αφρικανοί ηγέτες που αρνούνται δολοφονούνται ή ανατρέπονται με γαλλικά πραξικοπήματα.

Η Γαλλία του "πνεύματος και του φωτός" διατηρεί την πλήρη κυριαρχία των εθνικών αποθεμάτων δεκατεσσάρων (14) αφρικανικών χωρών από το 1961: Μπενίν (πρώην Βασίλειο της Δαχομέης), Μπουρκίνα Φάσο, Γουινέα Μπισσάου, Ακτή Ελεφαντοστού, Μάλι (πρώην Γαλλικό Σουδάν), Νίγηρας, Σενεγάλη, Τόγκο, Καμερούν, Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, Τσαντ, Κονγκό-Μπραζαβίλ, Ισημερινή Γουινέα και Γκαμπόν.

Οι υπάκουες στη Γαλλία κυβερνήσεις αυτών των 14 Αφρικανικών χωρών υποστηρίζονται με πλουσιοπάροχη ζωή φαραωνικού στυλ, ενώ οι λαοί ζουν την απόλυτη φτώχεια, εξαθλίωση κι απελπισία.

Μιλάμε για χώρες που ο πλουτοπαραγωγικός τους πλούτος, οι πρώτες ύλες που απομυζεί η "πολιτισμένη" δύση ξεπερνάει τον παγκόσμιο πλούτο. Και φυσικά, όπως εμείς στην "δημοκρατική" Ευρωπαϊκή Ένωση απολαμβάνουμε τα οφέλη του ευρώ, σ' αυτές τις χώρες το νόμισμα που όποιος το κατέχει έχει και την πλήρη υποταγή των χωρών που το χρησιμοποιούν -Αν θες να καταστρέψεις μια χώρα, κατέστρεψε το εθνικό της νόμισμα... Λένιν-, είναι το Γαλλικό Φράγκο (CFA franc), το

Φράγκο Δυτικής Αφρικής και το Φράγκο Κεντρικής Αφρικής.

Μια κοινή νομισματική πολιτική πλήρους εξάρτησης αυτών των χωρών από το Γαλλικό Υπουργείο Οικονομικών, χωρίς καμία αναφορά ή σχέση σε Κεντρικές Φορολογικές Αρχές όπως η UEMOA - Union Economique et Monétaire Ouest Africaine (Αφρικανική Οικονομική και Νομισματική Ένωση) ή η CEMAC - Economic and Monetary Community of Central Africa (Οικονομική και Νομισματική Κοινότητα της Κεντρικής Αφρικής).

Όλα τα είπε το Μάρτη του 2008 ο Jacques Chirac: «Η Γαλλία χωρίς την Αφρική θα ολίσθεναι στα επίπεδα μιας χώρας του τρίτου κόσμου».

Sécou Touré: «Προτιμούμε την ελευθερία στη φτώχεια, από την πολυτέλεια στη δουλεία»

Όλα ξεκινούν όταν ο Sékou Touré, ηγέτης της Γουινέας και πρώτος εκλεγμένος πρόεδρος της χώρας, αποφάσισε το 1958 να εξέλθει από την κατοχή της γαλλικής αποικιοκρατίας και να θέσει το θέμα της Εθνικής Ανεξαρτησίας της πατρίδας του.

Το Παρίσι καλεί τη Γαλλική Διοίκηση της Γουινέας να καταστρέψει σ' ολόκληρη τη χώρα οτιδήποτε εξέφραζε τα πλεονεκτήματα -σύμφωνα με τους Γάλλους αποικιοκράτες- που αποκτήθηκαν από τη γαλλική κυριαρχία.

Τρεις χιλιάδες Γάλλοι εγκαταλείπουν τη Γουινέα παίρνοντας μαζί τους καθετί που μπορούσε να μεταφερθεί.

Τα σχολεία, οι παιδικοί σταθμοί, τα δημόσια κτίρια, τα νοσοκομεία ισοπεδώθηκαν.

Τα βιβλία, τα φάρμακα, τα αυτοκίνητα, εργαλεία υποδομών κι έρευνας, τα τρακτέρ καταστράφηκαν ή τους αφαίρεσαν τμήματα που ουσιαστικά αχρηστεύτηκαν.

Τα άλογα, τα μουλάρια, οι γελάδες, τα κατσίκια, οι κότες σκοτώθηκαν στα αγροκτήματα.

Τα αποθέματα τροφίμων, όπως στάρι και καλαμπόκι, δώθηκαν στη φωτιά ή δηλητηριάστηκαν.

Εκατομμύρια άνθρωποι δολοφονήθηκαν.

Ο σκοπός αυτής της γαλλικής γενοκτονίας, αυτού του ολοκαυτώματος στη Γουινέα, που κρύβει ή αποσιωπά η ιστοριογραφία, ήταν ένα σαφές μήνυμα προς τις ολιγαρχίες των άλλων αφρικανικών γαλλικών αποικιών να μην διανοηθούν να βαδίσουν στο δρόμο της Ανεξαρτησίας του Sékou Touré.

Πραγματικά καμία άλλη χώρα δεν βρήκε ποτέ το κουράγιο ν' ακολουθήσει το παράδειγμα του μεγάλου Αφρικανού ηγέτη. Για τις νέες χώρες που θα αποκτούσαν "ανεξαρτησία" ήταν πλέον αναγκαίοι οι συμβιβασμοί και διαπραγματεύσεις με τη Γαλλία του "πολιτισμού", τη χώρα της "ελευθερίας και του φωτός".

Sylvanus Epiphanio Olympio, ο πρώτος εκλεγμένος πρόεδρος της Δημοκρατίας του Τόγκο βρήκε τον τρόπο να ηρεμήσει τη γαλλική οργή.

Ο Olympio αρνήθηκε να υπογράψει το Σύμφωνο αποικιοκρατίας που πρότεινε ο Ντε Γκολ, αλλά για να αποφύγει σφαγή και καταστροφές ανάλογες με αυτές στη Γουινέα συμφώνησε ως αντιστάθμισμα να πληρώνει ετήσιο Αποικιακό Φόρο στη Γαλλία, για τα οφέλη που απέκτησε η χώρα τους από τους Γάλλους αποικιοκράτες.

Ο Αποικιακός Φόρος που επέβαλαν οι Γάλλοι το 1963 ισοδυναμούσε με το 40% του προϋπολογισμού της χώρας.

Αυτοί ήταν οι "όροι" της Γαλλίας για να μην καταστρέψει, να μην αφήσει μια χώρα στάχτες πριν "αποχωρήσει".

Έτσι το "ανεξάρτητο" Τόγκο ζούσε τον εφιάλτη της οικονομικής αστάθειας μέχρι ν' αποφασίσει ο Olympio να εξέλθει από τη νομισματική φυλακή της Γαλλίας, το γαλλικό Φράγκο και να δημιουργήσει το Εθνικό Νόμισμα της χώρας, μοναδική προοπτική να σωθεί ο λαός από τη δυστυχία.

13 Γενάρη 1963, τρείς ημέρες μετά την κυκλοφορία του Εθνικού Νομίσματος του Τόγκο, μια ομάδα στρατιωτικών με την υποστήριξη της Γαλλίας απαγάγει τον εκλεγμένο πρόεδρο της χώρας και τον δολοφονεί.

Ο λαοπρόβλητος κι εκλεγμένος Αφρικανός ηγέτης πρόεδρος Olympio δολοφονείται από τον λοχία Etienne Gnassingbé, Γάλλο Λεγεωνάριο, που λαμβάνει την αμοιβή των 612 δολαρίων από τη γαλλική πρεσβεία στο Τόγκο.

Το όνειρο του προέδρου Olympio να οικοδομήσει μια χώρα ανεξάρτητη δεν ανταποκρινόταν στη θέληση της Γαλλίας, της "πατρίδας του φωτός και του πολιτισμού".

Στις 30 Ιούνη 1962 ο Modiba Keita, ο πρώτος εκλεγμένος πρόεδρος στο Μάλι (πρώην Γαλλικό Σουδάν) αποφασίζει νε εξέλθει από τη νομισματική φυλακή της Γαλλίας, το γαλλικό Φράγκο που έχει επιβληθεί στις οικονομίες των Αφρικανικών χωρών με την παραχώρηση "ανεξαρτησίας".

Ουσιαστικά ο ηγέτης του Μάλι ήταν προσανατολισμένος σε μια οικονομία με σοσιαλιστικά χαρακτηριστικά, που ήταν σε πλήρη διάσταση με τη πρώην κτήτορα "δημοκρατική" Γαλλία, αλλά παρά τον Αποικιακό Φόρο και τη γαλλική παγίδα του Φράγκο έδινε μια ανάσα ζωής στη χώρα και το λαό της.

Στις 19 Νοέμβρη 1968 κι ο Keita, όπως ο Olympio, ανατρέπεται από τον πραξικοπηματία υπολοχαγό της Λεγεώνας των Ξένων Moussa Traoré.

Η περίοδος της δήθεν αποχώρησης των Γάλλων κι Ευρωπαίων αποικιοκρατών και της "ανεξαρτησίας" των Αφρικανικών χωρών, η Γαλλία χρησιμοποίησε όλους τους φονιάδες της Λεγεώνας των Ξένων για δολοφονικές επιχειρήσεις και πραξικοπήματα εναντίον των νεοεκλεγέντων πρόέδρων στις χώρες που αποκτούσαν μια κάποια "ανεξαρτησία".

Την 1η Γενάρη του 1966 ο Jean-Bedel Bokassa, πρώην Γάλλος Λεγεωνάριος πραγματοποιεί πραξικόπημα εναντίον του David Dacko, του πρώτου προέδρου της Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας.

Στις 3 Γενάρη 1966 ο Maurice Yaméogo, ο πρώτος πρόεδρος της "ανεξάρτητης" Άνω Βόλτα, τη σημερινή Μπουρκίνα Φάσο, είναι το νέο θύμα ενός πραξικοπήματος από τον Γάλλο Λεγεωνάριο Avboucar Sangoulé Lamizana, που είχε μια σημαντική πολεμική εμπειρία με τις γαλλικές δυνάμεις στην Ινδονησία και την Αλγερία, όταν αυτές οι χώρες πολεμούσαν για την ανεξαρτησία τους.

Στις 26 Οκτώβρη 1972 ο Mathieu Kérékou, στην ασφάλεια του προέδρου Hubert Maga, του πρώτου προέδρου της Δαχομέης (σημερινού Μπενίν) κάνει πραξικόπημα στη χώρα.

Ο Mathieu Kérékou, συμπτωματικά είχε θητεύσει στις Γαλλικές στρατιωτικές ακαδημίες από το 1968 μέχρι το 1970.

Τα τελευταία 50 χρόνια είχαμε 67 πραξικοπήματα σε 26 Αφρικανικές χώρες. Από αυτές τις χώρες οι 16 ήταν πρώην γαλλικές αποικίες. Αυτό σημαίνει πως το 61% των πραξικοπημάτων στην Αφρική έγιναν σε πρώην γαλλικές αποικίες.

Σήμερα ο πλασιέ εμπόρων όπλων, πρώην υπάλληλος των Ρότσιλντ πρόεδρος Μακρόν παραδίδει μαθήματα "ανθρωπισμού" και "αντιρατσισμού" απέναντι στο φαινόμενο της λαθραίας μετανάστευσης, κυρίως από τις χώρες που καταβάλουν Φόρο Αποικίας στη Γαλλία και γαλλικές στρατιωτικές δυνάμεις στην Αφρική διευκολύνουν τη μετακίνηση των εξαθλιωμένων προς την Ευρώπη.

Βεβαίως ο "αντιρατσιστής" Μακρόν έχει κλειστά τα σύνορα της Γαλλίας προς τους λαθρομετανάστες και θέλει να αποθηκεύονται σε άλλες χώρες, ώστε να μπορεί να διαλέγει τις ειδικότητες που είναι αναγκαίες για τη δική του οικονομία, να μειώσει τις απολαβές των Γάλλων εργαζομένων και τις κοινωνικές κατακτήσεις.

Ο Μακρόν με περίσσιο θράσος έκανε μάλιστα έκκληση «να καταπολεμηθεί ο λαϊκισμός* κι ο εθνικοκυριαρχισμός** που διαδίδεται σαν τη "λέπρα"».

* Για τη μομφή του "λαϊκισμού", δηλαδή την υποχρέωση της πολιτικής ηγεσίας να ακούει τι θέλει ο λαός, τι ανάγκες έχει ο λαός, η απάντηση βρίσκεται στον Φιόντορ Μιχάηλοβιτς Ντοστογιέφσκι και χρησιμοποιήθηκε από τον καθηγητή Κόντε προσφάτως στην Ιταλική Γερουσία.
Στην ομιλία του ο Φιόντορ Μιχάηλοβιτς Ντοστογιέφσκι προς τιμήν του Αλεξάντρ Σεργκέγεβιτς Πούσκιν, του φιλέλληνα και μεγαλύτερου ποιητή της Ρωσίας στις 8 Ιούνη 1880 στη Μόσχα, στην επίσημη σύνοδο της «Εταιρείας Φίλων της Ρωσικής Λογοτεχνίας», με την ευκαιρία των εγκαινίων του μνημείου του Ρώσου θεατρικού συγγραφέα... για τις «Παλαιές και νέες πολιτικές κατηγορίες»... «Αν ο "λαϊκισμός" είναι η στάση της άρχουσας τάξης να ακούει τις ανάγκες των ανθρώπων αν το "αντι-σύστημα" σημαίνει να επιδιώξει να εισαγάγει ένα νέο σύστημα, το οποίο απομακρύνει τα παλιά προνόμια και τα αγκαλιάσματα εξουσίας, τότε αυτές οι πολιτικές δυνάμεις αξίζουν και τα δύο αυτά προσόντα».

** Εθνικοκυριαρχισμός είναι η νέα μομφή της ευρωπαϊκής "αριστεράς" και δεξιάς σε όσα κόμματα παραμένουν προσηλωμένα στις "παλαιολιθικές" αρχές της Εθνικής Ανεξαρτησίας και Κυριαρχίας, και δεν κατανοούν τη "νέα εποχή" του "Ευρωπαϊκού Πατριωτισμού".

Βέβαια υπάρχει κι ο αντίλογος. Τον "ευρωπαϊκό πατριωτισμό", την αντιμετώπιση του "ρατσισμού" και της "ξενοφοβίας", το "Μαύρο Μέτωπο" (εσχάτως εφεύραν πάρα πολλοί στην Ελλάδα του "αντιεθνικισμού") μπορεί κάλλιστα ν' αντιμετωπιστεί από το αριστερό, σοσιαλιστικό "Προοδευτικό Μέτωπο" των "ανθρωπίνων δικαιωμάτων", του "αντιρατσισμού" που ήδη σχηματίστηκε από τους πρωθυπουργούς της Ελλάδας, της Ισπανίας και της καγκελαρίου της Γερμανίας (η Άνγκελα Μέρκελ συγκυβερνάει με τους σοσιαλιστές), που συναντήθηκαν στις Βρυξέλλες, στο περιθώριο της συνόδου κορυφής της Ε.Ε. και κατέληξαν σε ένα πλαίσιο συμφωνίας για την αντιμετώπιση της μεταναστευτικής και προσφυγικής κρίσης, ώστε ν' απομονωθεί η "ακροδεξιά και ξενόφοβη" ιταλική κυβέρνηση που την χαρακτηρίζει η "εθνικοκυριαρχία".

Κωμικοτραγικό; Το άκρον άωτον του κυνισμού, της αναλγησίας και του σουρεαλισμού...

Ο "αντιεθνικιστής", ο "αντιρατσιστής" υπάλληλος των Ρότσιλντ, ο πλασιέ εμπόρων όπλων και πολυεθνικών ξεπλένεται στην Πνύκα... με τη βοήθεια των ΜΜΕ και της "δημοσιογραφίας", όπου μιλώντας και ελληνικά μας έκανε "περήφανους" ως υπηκόους αποικιών του λέγοντας: "Εδώ, οι Αθηναίοι επινόησαν την Δημοκρατία...".

Η σημερινή Γαλλία, ότι πιο χυδαίο και απάνθρωπο στον αιώνα μας που ξεπερνάει σε κυνισμό όλους τους ιμπεριαλιστές με "Φόρο Αποικίας" λόγω της προσφοράς της στον εκπολιτισμό απολίτιστων λαών...

Ο "πολιτισμένος" μακελάρης νομίζει πως με τον έλεγχο των ΜΜΕ και της δημοσιογραφίας μπορεί ν' αλλάξει την ιστορία. Να ξεχάσουν οι λαοί τη Γαλλία κτήτορα της Συρίας -που νομίζει ότι θα επανέλθει στη χώρα των Σελευκιδών του Μεγάλου Αλεξάνδρου, τα δεκάδες εκατομμύρια νεκρούς που έσπειρε σε κάθε γωνιά του πλανήτη, το Εγιαλέτι του Αλγερίου με τις πυρηνικές δοκιμές σε πειραματόζωα "απολίτιστους" Αλγερινούς...

Ε... ΟΧΙ! Δεν έχουμε υποστεί όλοι τη λοβοτομή...

«Ο Χίτλερ επέστρεψε. Χωρίς σβάστικες και μουστακάκι...

Ομιλεί τη γαλλική, την αγγλική, τη γερμανική... αγγλική κι επαναλαμβάνει πως “μας το ζητεί η Ευρώπη”.

Καταδικάζει τις τραγωδίες του παρελθόντος,

για να νομιμοποιήσει τις οικονομικές γενοκτονίες που επιτελεί,

πάντα στο όνομα της αγοράς και της ελεύθερης μετακίνησης...»

Η διαχρονική πληρωμένη απάντηση στους επαγγελματίες "αντιρατσιστές" είναι του Samora Machel... επαναστάτης, κομμουνιστής κι αντιιμπεριαλιστής... και σήμερα με το λατρεία υπέρ της "μετανάστευσης" από μέρους της ιμπεριαλιστικής "αριστεράς", επίκαιρος όσο ποτέ:
«Το φαινόμενο της μετανάστευσης, στη διάρκεια των αιώνων, πάντα χρησίμευσε στους ισχυρούς για να αποδυναμώσουν τους καταπιεσμένους, με ενθάρρυνση της πειθούς ή με πράξεις βίας.
Δεν είναι Διεθνιστική Αλληλεγγύη η προσέλκυση των λαών μας αλλού, αλλά στη δημιουργία συνθηκών πάλης για να καταστεί αυτή η γη βιώσιμη, αυτόνομη, εθνικά κυρίαρχη.
Οι δυτικοί μας λένε: "Η γη σας είναι αφανισμένη, φτωχή, φύγετε!" ενώ αυτοί λεηλατούν πόρους κι αξιοπρέπεια και να υποδουλώνουν τους αλλοδαπούς στις χώρες τους.
Η μετανάστευση ήταν πρώτα ένα όπλο των αποικιοκρατών. Σήμερα είναι όπλο του καπιταλισμού.
Με τον μύθο της μετανάστευσης στο κεφάλι μας, ο αγώνας μας δεν θα είχε ποτέ γεννηθεί, δεν θα κερδίζαμε την εθνική μας κυριαρχία.
Η μετανάστευση, η εγκατάλειψη της γης σου, είναι το πρώτο εμπόδιο στην Επανάσταση. Ο τελευταίος δρόμος του ιμπεριαλισμού.» (βλ. Samora Machel... η μετανάστευση είναι το πρώτο εμπόδιο στην Επανάσταση).

* Τώρα κατάλαβες γιατί χρειαζόμαστε "ανοιχτά σύνορα" και "αντιρατσισμό με αντιεθνικισμό";

Αν η Αντίσταση στο υπερεθνικό κεφάλαιο χαρακτηρίζεται "ρατσισμός, ξενοφοβία, ομοφοβία"... δεν υπηρετούμε τη «Ριζοσπαστική αριστερά»... “Radical chic” στην υπηρεσία του ιμπεριαλισμού...

Κυριακή 20 Μαΐου 2018

Xenophobia, xenomisia, and the failure of transformation

Khanya (Orthodox Christians from South Africa)

27 April 2015

Seven years ago there were outbreaks of xenophobic violence in various parts of South Africa, and this year (2015) we have seen more of them.
There has been some discussion about the accuracy of the term “xenophobia” to describe this, but it seems quite accurate to me, though I agree that we should perhaps add xenomisia. Xenophobia and xenomisia taken together mean “the fear and loathing of foreigners”, and that fear and loathing undoubtedly exists in some circles. This morning I saw a comment on Facebook, apparently intended in all seriousness, that the part of the Freedom Charter that reads “South Africa belongs to all who live in it” should be amended to read, “South Africa belongs to South Africans”.
South Africa is not the only country to experience xenophobia. It is found in most countries, and in some places it also leads to violence. See, for example, Neo-nazis are threatening an Orthodox community in Berlin / OrthoChristian.Com. In South Africa, the news media are generally against xenophobia, whereas in Australia and the UK the news media sometimes actively promote xenophobia by using terms like “suspected asylum seekers”, thus implying that seeking asylum is a criminal activity rather than a human right.

Quite a lot has been written about the causes of xenophobic violence, though usually in terms of rather vague and abstract things like unemployment, poverty, or capitalism. This may be true, but it would be useful to have more specific studies of what prompted particular attacks.
In February 2008, for example, there were xenophobic attacks in Mamelodi in the City of Tshwane. These were not much noticed by the media, because they did not take place in Johannesburg. There was anecdotal evidence that the attacks were instigated by businessmen seeking to get rid of rivals who happened to be foreigners. A few weeks later there were similar attacks in Atteridgebille, and especially in the informal settlement of Brazzaville, on the other side of town. Some claimed to have seen combi-loads of people being brought in from Mamelodi who instigated the violence, in which some local people then joined. If these riots were started by businessmen seeking to get rid of rivals, then the cause could be said to be “capitalism”, but capitalism working in a particular way, and it is that way that needs to be examined more closely.
Perhaps such research has been done, but if it has, I would be interested in knowing the results — how many incidents of xenophobic violence were sparked off by this, how many by that? Other anecdotal explanations have been that someone was shortchanged in a shop run by a foreigner, an argument ensued, and it escalated from there. Or some crime takes place, and the perpetrators are heard speaking a foreign language. There is a hue and cry against “foreign criminals”, but how do you distinguish between criminals an non-criminals in such circumstances? And I don’t think hashtags or bumper stickers saying “Say No To Xenophobia” will do much to prevent it.
Some have asked why most of the xenophobia and xenomisia are directed at black immigrants from elsewhere in Africa, and not at whites in South Africa, who are themselves descended from immigrants, and have historically exploited black people in South Africa. I think this article, well worth reading, gives a clue to the answer If you come from another African country, you can never become fully South African | Africa is a Country:

The violence strikes at what is at the heart of post-apartheid South African identity. For all the talk of hospitality and “ubuntu,” xenophobic violence is a reflection of how the ruling ANC and most South Africans understand the boundaries of “South African-ness.” As commentator Sisonke Msimang suggests, what binds black and white South Africans together is a kinship based on their shared experience of colonialism and apartheid.

I discovered that for myself when I went to study overrseas in 1966 at the height of the apartheid era. I met a black South African friend who had arrived a few weeks after me, and we compared notes about our culture shock on arriving in Britain, which were very similar, and we both found it hard to get used to not having to look up when entering a post office or railway station or other public building to make sure that we were using the ethnically-correct entrance.
But a shared sense of South-Africanness does not necessarily lead to xenophobia and xenomisia, nor does it necessarily lead to violence, though it does lead to prejudice, which I am sometimes shocked to find in myself. I’m introduced to a Nigerian and the thought “drug dealer” surfaces. I’m introducted to a Bulgarian and the thought “car thief” surfaces. My rational mind intervenes and says “Don’t prejudge people by their nationality. You know it’s stupid.” But the thought is there, and comes, unbidden.
But if we are looking for the big abstract causes of xenophobia, then I think one that stands out is the failure of transformation. There’s a lot of talk of transformation, but little has actually changed. And when I speak of transformation I’m not talking about cosmetic changes like defacing or removing statues.
Take education.
Zimbabweans are a lot better educated than many South Africans, and as a result they tend to get better jobs. Because they are better educated, they often make better teachers, and we ought to welcome them with open arms, because they might be able to help us to transform education.
Why are Zimbabweans (and Congolese) better educated?
Because they never had Bantu Education, and the theory of Christian National Education, and the theory of Fundamental Pedagogics that underlay that.
I have been told that the one responsible for the transformation of education in Zimbabwe was Sir Garfield Todd, and his obituary seems to confirm that: Obituary: Sir Garfield Todd | Politics | The Guardian:

In 1946, Todd won the Shabani seat for the United Rhodesia Party, the most liberal of the groupings in the field. After rising through three ministerial postings, in 1953 he became prime minister and party president. He proceeded to introduce various progressive measures, including, in 1955, a five-year plan to give elementary education to every African of school age.

It seems that he left a legacy that not even Smith or Mugabe could destroy.
But at the very time that that was being introduced in Zimbabwe, South Africa was introducing Bantu Education. Yet in the last 21 years since the birth of our democracy, I am not aware of any serious attempts to undo the damage caused by Bantu Education and Christian National Education, which might bring about real transformation, rather than cosmetic changes. The people who might be able to initiate transformation in education, like John Samuel, were sidelined. See The disaster that is education in South Africa | Khanya
The other place where there ought to have been more transformation is policing.
We complain about xenophobia but we now see the police harassing foreigners as if they were conducting a 1950s pass raid.
And with armed mobs beating up foreigners, with comparatively few arrests, perhaps the xenophobic gangs get the idea that the police are conniving at what they do.
And then the police do the same to South Africans at Marikana.
Not much transformation there.

See also

The Kingdom of Heaven, where racial discrimination has no place
Orthodox Mission in Tropical Africa (& the Decolonization of Africa)
How “White” is the Orthodox Church?
The Orthodox Church in the Republic of South Africa
Orthodox South Africa (tag)

Orthodox Christian Clergy Against Racism
Racism: An Orthodox Perspective
Christians and the immigration issue (& Orthodox Church of St Nicholas of Japan in Johannesburg)
Racial Identities and Racism by Mother Katherine
Grace and “the Inverted Pyramid”
The Heresy of Racism
Racism (tag)

Τετάρτη 29 Νοεμβρίου 2017

“The soul of a man is more valuable than the whole world”: this is the worldview of our Holy Church...

"Come Over into Brazzaville and Help Us"

† Panteleimon of Brazzaville and Gabon

Orthodox Missionary Fraternity • Congo Brazzaville • Diocese of Brazzaville & Gabon

Want create site? Find Free WordPress Themes and plugins.

Every Divine Liturgy is a synopsis of the Life of Christ. A synopsis that is not symbolic but real. What we have seen, what we have touched, we receive it. It is the Body of Jesus Christ. Thus, through the Divine Liturgy, we participate in the Life of Christ, which for all of us is called Church Life, while partaking of the Body and the Blood of the Lord, we are integral members of the heavenly One, Holy, Indivisible, Catholic Orthodox Church.
The earthly Life of Christ ends with His promise to the Apostles to go to the ends of the world to preach the Gospel to all nations baptizing them in the name of the Holy Trinity. At the dismissal of the Eucharist Gathering Rite, the last words of the priest give us “Blessing of the Lord and Mercy”, since we have tasted the Heavenly Bread. We come out of the Church filled with the overflowing blessing of God, undeniable witnesses to His Mercy.

It is the “Blessing of the Lord and Mercy” that we carry on with the Mission to our African brothers. We came to their hospitable land and established local Churches by the Grace of God and with the support of the Greek brothers so that the Holy Spirit comes down and enlightens this thirsty for Eternal Life land and the Light of Truth shines for every man who comes into this world whether that place be Greece, Russia, Ecuador, the distant countries of Congo-Brazzaville and Gabon, Central and West – Equatorial Africa…
There is no Orthodox church in the center of Congo-Brazzaville. Yet, the state has already offered a large plot of land to the Orthodox Diocese, requesting in the most formal way the establishment of a place of worship of the Triune God! “Come over into Macedonia and help us!” Brothers, help build a Church, ring other orthodox bells on the continent of the future and dissolve evil darkness. “Let the light of Christ shine before men so that they may see your good works, and glorify your Father which is in heaven”!
A similar problem exists in Gabon, even though Orthodoxy was officially recognized there a year ago, an act necessary for our Church to operate freely in that place. The absence of a sacred church prevents the establishment of an Orthodox parish community, which will be the nucleus for spreading the message of the Resurrection across this country. Gabon is particularly plagued by emerging religious movements and neo-Protestant organizations of American origin, by heresy and fallacy, by superstition and fears cultivated by the spiritual leaders of traditional religions with the aim of manipulating people through their subjugation to them. The necessity of establishing an Orthodox parish in the country of Gabon raises a spiritual alarm for everyone. Without the worship of God, everything is done in vain, precisely because every work has value when it is sanctified. Besides, from the earliest Christian years we see that the place of worship of the Triune God and the celebration of the Divine Liturgy was a fixed point of reference among early Christians. It was in those holy places that the Apostles performed the Divine Liturgy and the faithful communion partook of the Body and Blood of Christ. This is the heritage of Orthodoxy.

If the purpose of the Church is the sanctification of man, then there are roads that lead to it, which our Lord Himself has inaugurated. Therefore, no one can claim that he was saved by Christ, that he is in the Church, that he has lived his personal resurrection, and turn his back on those whom Christ called the least of His brothers. The more humble one is in this world, the more elevated he is in the eyes of God, and this is something that the Church of Christ never forgets. If the purpose of the Church is the sanctification of man, then the path to sanctification is the healing of the fellow human being who is suffering. “Church” cannot possibly be understood without practical love!
The protection and care of orphans is not alien to Orthodox tradition. From the age of the Holy Apostles and the later period of the Great Fathers of our Church to this day, the Church of Christ has covered spiritually as well as materially the children without a family not only by helping them survive, but by bringing them up with spiritual values so as to make them useful Christian citizens in the society, equal to the rest.
This is the Church tradition, which we, the contemporary, cannot possibly leave in oblivion. Since 2007, when with the blessing of our Patriarch Theodore II the “Saint Eustathius” Orthodox Orphanage opened its doors, it has embraced “the little brothers of Jesus”, children without a family, becoming itself a large orthodox family so that these children grow up like all the rest of the world, with safety, proper nutrition, orthodox upbringing, equal education, decent living.

It is said that “the soul of a man is more valuable than the whole world.” This is the worldview of our Holy Church. Thus, she stands separately to each one since she is responsible for the Salvation of everyone. I appeal to your loving heart for help, brothers! The joy on our children’s faces is the greatest promise that the word of Savior Christ on this land bears fruit. We are all responsible for this joy and the continuity of the great work that is taking place. Let us struggle on this road, aiming not at the earthly but at the heavenly.
After all, the Homeland is one and the same for all of us. This is theso-called heavenly Jerusalem, which the Lord promised to us. Indeed, on world maps the Congo and Gabon are quite far away from us. And yet, Christ brought us all together, made us a family. How can I watch my brother suffering without feeling for him since we are parts of the same Body? Let us respond to this question through the attitude we are going to observe in life.

See also

Orthodox Republic of Congo (tag)

Orthodox Diocese of Congo-Brazzaville and Gabon (official website)

The Orthodox Church in Congo & Gabon & the Orthodox University "St. Athanasius Athonite"