Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Neocolonialism. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Neocolonialism. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 11 Μαρτίου 2026

Post-Liberalism: The West in Search of Romeosyne

 


Democratic Patriotic Popular Movement NIKI 

PhotosThe historic Orthodox Church of Saint George in Old Cairo (Patriarchate of Alexandria)

In the contemporary West, an interesting and revealing phenomenon is unfolding.
After decades of radical liberalism, individualism, and the dismantling of every tradition, a new current of thought is beginning to emerge — one described as “post-liberalism.” Among its principal exponents are Patrick Deneen, John Milbank, and Alasdair MacIntyre.

Western thinkers themselves now openly acknowledge that a society without moral bonds, without community, without a sacred center, collapses. When man deifies the individual, he loses all meaning. Freedom cannot survive in a society that has dissolved every moral tie, every tradition, and every sacred cell — such as the family. Liberalism, in attempting to liberate man from his roots, has left him defenseless, stranded in a life devoid of substantive meaning.

What the West (Europe and the broader Euro-descended world) today baptizes as “post-liberalism” is not a new wisdom. It is the awkward admission of its failure. Having dismantled community, family, and faith, it now seeks — even unconsciously — the very Romeike roots it lost through the centuries, primarily under the weight first of Frankish domination and subsequently of Papalism. It seeks the roots that we have known for centuries as Romeosyne.

Romeosyne is neither an ideology nor a political current. It is the living mode of existence of our Genos (sic) — our historic peoplehood.

For Romeosyne, freedom is not license but virtue and purification of the heart. It is liberation from the passions. It is the fruit of ascetic life and divine Grace. It is not the removal of every limit, but the voluntary self-binding of man to the good. What Western thinkers today rediscover as the need for a “moral framework” and self-restraint, our tradition has lived for centuries as philotimo — the inner impulse to do what is right not out of fear of the law, but out of love for God, for one’s neighbor, and for the Genos.

Romeosyne has never known the isolated individual, the autonomous self of modernity. It knows only the Person — and the Person exists only in relationship: in the family, the parish, the ecclesial community, the Genos. There, man does not merely “connect” sociologically; he communes existentially. What the West now calls “the search for community” is simply a belated discovery of a truth we have lived for centuries. The freedom of the Romeos is a freedom of love, service, and sacrifice — not of selfish isolation.


The economy must serve the needs of the community, not the reverse. What some Western thinkers today formulate as a “new principle,” the Romeike tradition always regarded as self-evident. Production and wealth exist to sustain the family, the parish, and the Genos — not to subjugate them. A contemporary, realistic patriotism must translate this principle into action. Thus, for example, the complete tax exemption of large families and the stable support of households with many children are not mere social policy; they are elementary justice. The Romeike tradition understands the family as the foundation of society, and the economy must protect it, not crush it. The economy exists to safeguard the hearth, not to liquidate it.

Our homeland [and the whole world] today needs a true return to its roots. It needs a Romeike rebirth — a spiritual and ecclesial awakening that will first free us ourselves from the dead ends of modernity’s ideology and, at the same time, illuminate the path for the West, which increasingly finds itself searching.

Romeosyne does not propose theories. It generates a way of life. From this way of life, the necessary political orientations naturally emerge, structured around four main axes:

a) Economy as service to need, grounded in the Gospel and in the example of our Saints — men and women who lived love and communion in practice. Not accumulation, but sharing. Not treasures on earth, but treasure in heaven.
“He who has two coats, let him share with him who has none…” and “Lay not up for yourselves treasures upon earth…”

b) Education with roots — not mere transmission of information, but initiation into truth, the cultivation of ethos, faith, and living historical memory.

c) Productive self-sufficiency — for a people is free only when it can feed itself, shelter itself, and create by its own labor, without dependence on foreign powers. The economy serves man and community, not the reverse.

d) Sovereignty and dignity — the protection of the homeland, of borders, and of strategic structures is not a technical administrative matter but a sacred trust and a duty toward both our ancestors and our children.

The West, exhausted by its spiritual and social decay, gropes awkwardly for a way out. Yet we have no new ideology to offer it. What we offer is the witness of our way of life — our Romeosyne: our faith, our philotimo, the love and the freedom born of communion with God, which unites the Genos.

This inheritance must once again become the ground upon which not only tomorrow’s Greece, but all those — personally or collectively — who seek truth already lived and embodied in practice, may stand.

Christodoulos Molyvas
Head of the Development and Investment Policy Department of NIKI
Ioannis Kon. Neonakis
Head of the Romeosyne Policy Department of NIKI

Articles on the tag Romeosyne 

Notes: (a) The term “Romeosyne” was preferred over “Romanitas”, as it better expresses the culture of the Roman Empire after the prevalence of Christianity.
(b) For reasons of more accurate phonological rendering and simplification, the term “Romeos” was preferred over “Rhomaios” and “Romeoi” over “Rhomaioi”
(c) romeike (adjective): of the Romeos/Romeoi

Σάββατο 13 Ιουλίου 2024

Πλούσιες χώρες, φτωχοί λαοί! - Η χριστιανική απάντηση...

 

Ενώ ο δυτικός κόσμος συνεχίζει να προοδεύει, ο τρίτος κόσμος αντιμετωπίζει φτώχεια, επιδημίες, πολέμους, μόλυνση του περιβάλλοντος, παιδική θνησιμότητα. Πόσο φτωχές είναι όμως στην πραγματικότητα οι χώρες του τρίτου κόσμου και πόσο πλούσιες οι "ανεπτυγμένες"; Δείτε το παρακάτω βίντεο, τα συμπεράσματα δικά σας (από Orthodox Congo).

 

O Χριστιανισμός προσφέρει την λύση στο κοινωνικό πρόβλημα... 

Η Ορθοδοξία έχει λύσεις που μπορούν να σώσουν την ανθρωπότητα 
(π. Νεκτάριος Κιούλος, Ορθόδοξο Κογκό)

Μεγάλη ανησυχία και προβληματισμό έχει δημιουργήσει σε ολόκληρη την ανθρωπότητα η πρόσφατη οικονομική κρίση, που ξεκίνησε από την Αμερική και απειλεί ολόκληρο τον πλανήτη μας με ανεξέλεγκτες συνέπειες.

Το γεγονός αυτό απέδειξε την παταγώδη αποτυχία των κοινωνικών συστημάτων, πού θεοποίησαν τον «μαμωνά» και στήριξαν τις ελπίδες τους στην βιομηχανική πρόοδο και την αλματώδη τεχνική ανάπτυξη.

Παράλληλα λησμόνησαν τον άνθρωπο και ιδίως τον Δημιουργό και κτίστη του κόσμου.

Σύμφωνα με τις επίσημες στατιστικές τα 2/3 του πληθυσμού της γης υποσιτίζονται και ζουν σε πρωτόγονες συνθήκες. Σήμερα πού τα αγαθά αρκούν για την διατροφή όλων των ανθρώπων, αλλά δυστυχώς απουσιάζει η δίκαιη μεταχείριση και κυριαρχεί ή σπατάλη.

Μερικοί ίσως να ισχυρισθούν ότι τα θέματα αυτά ξεφεύγουν από τον θρησκευτικό προβληματισμό. Όμως αγνοούν ότι η χριστιανική διδασκαλία αντιμετωπίζει τον άνθρωπο σαν ψυχοσωματική οντότητα και αυτό διαφαίνεται από τον Ευαγγελικό νόμο αλλά και την πράξη της Εκκλησίας.

Ιδιαίτερα η πρωτοχριστιανική Εκκλησία των Ιεροσολύμων όχι μόνο διακήρυξε αλλά και έκανε πράξη την χριστιανική κοινοκτημοσύνη με το κοινό ταμείο και τις «αγάπες».

Οι μεγάλοι πατέρες της Εκκλησίας στην διδασκαλία τους αναφέρονται και στα κοινωνικά ζητήματα καταδικάζοντας την αδικία και τον παράνομο πλούτο. Συγχρόνως σαν γνήσιοι ποιμένες του λαού συστηματοποιούν την φιλανθρωπία, ιδρύοντας φιλανθρωπικά ιδρύματα και περιθάλπουν τους φτωχούς, τους ασθενείς και τους κοινωνικά αδυνάτους.


«Τα περιττά των πλουσίων είναι τα αγαθά των φτωχών»
 
Μητροπολίτης Κισσάμου Ειρηναίος, ένας αγωνιστής υπέρ του λαού († 30.4.13) 
 

Η Εκκλησία στα 2.000 χρόνια της ιστορικής παρουσίας της στην γη, παράλληλα με το βασικό της έργο, που είναι το κήρυγμα του Ευαγγελίου και η σωτηρία του ανθρώπου δεν παύει μέσα από τις ενορίες και τα μοναστήρια να υπηρετεί και τις βιοτικές ανάγκες των ανθρώπων. Αυτό φαίνεται από τα εκατοντάδες φιλανθρωπικά ιδρύματα που σήμερα διαθέτει στην Ελλάδα, αλλά και την κινητοποίηση που γίνεται σε κάθε δύσκολη περίσταση του λάου.

Ένα ακόμη άγνωστο κεφάλαιο για τους πολλούς είναι η σύγχρονη ανθρωπιστική προσφορά της Εκκλησίας στις χώρες της εξωτερικής ιεραποστολής στην Αφρική, την Άπω Ανατολή και την Λατινική Αμερική όπου θριαμβεύουν η απανθρωπιά, η κοινωνική αδικία, η εκμετάλλευση, η πείνα και η φτώχεια.

Μερικοί αναζητούν τις ευθύνες στο Θεό γι' αυτή την κατάσταση αντί να τις αναζητήσουν στην απάτη, την ασπλαχνία και την αδικία που δυστυχώς κυριαρχούν στους δήθεν πολιτισμένους. Σήμερα τα κοινωνικά προβλήματα αντί να λυθούν, περιπλέκονται, γίνονται οξύτερα, γιατί εκείνοι που έχουν επάρκεια όπως ζητεί ο Χριστός προτιμούν να τα σπαταλούν. Πόσο δίκιο είχε ο Αυγουστίνος όταν έλεγε: «Τα περιττά των πλουσίων είναι τα αγαθά των φτωχών»!

Δυστυχώς σήμερα έχομε λησμονήσει και τον ευλογημένο από τον Θεό θεσμό της εργασίας οδηγώντας χιλιάδες συνανθρώπους μας στην ανεργία και την οικονομική εξαθλίωση. Για να σταματήσει η οικονομική κρίση και να λυθεί το κοινωνικό πρόβλημα θα πρέπει να αναζητηθούν και τα πνευματικά αίτια, γιατί η πνευματική κρίση που περνά σήμερα η ανθρωπότητα είναι ακόμη μεγαλύτερη από την οικονομική. Μπορεί να υπάρξουν λύσεις όχι μόνο κοινωνικές και οικονομικές, αλλά και πνευματικές.

Οι λαοί σήμερα χρειάζονται πνευματική αφύπνιση για να γνωρίσουν τις χριστιανικές αρχές για τον πλούτο, την δικαιοσύνη, την αλληλεγγύη και την αγάπη.

Η Ορθοδοξία έχει λύσεις που μπορούν να σώσουν την ανθρωπότητα, όταν κυρίως εμείς οι χριστιανοί καλλιεργήσουμε στην ζωή μας την ορθοδοξία και την ορθοπραξία. 
 

Σάββατο 3 Ιουνίου 2023

Rubbish in Mozambique

Londinoupolis

Growing up in a European capital where rubbish is put in the dustbin and from there the rubbish dumps, which I do not know and in a way I don't want to know where they are. People in the cities choose to distance themselves from these facts and get quite annoyed when the trash is not collected on time. 



However we forget various other places around the world which receive our rubbish. It is a fact that trash is moved around, massive quantities are thrown in the oceans and the third world. These of course produce many illnesses and infections to the people close to this 'mountains of rubbish'. 


Are the pictures here the answer to the problem in the 21st century? We have been hearing that a futuristic solution would be to send our rubbish into space. Maybe recycling should be taken more seriously. These images are appalling, showing how colonial attitudes from the Western powers towards the South, mainly Africa, continue even in the post-colonial era. 

 

Τετάρτη 19 Απριλίου 2023

H Σταύρωση της Αφρικής

Ο τεράστιος πλούτος της Μαύρης Ηπείρου έγινε πλούτος της Δύσης και δική της τραγωδία

 

Orthodox Metropolis of Zambia


«Ο λαός σου δεν μπορεί άλλο, Κύριε,
Αντί πετρελαίου και αερίου
Πουλάνε τη χώρα μας»

Azagaia, “Vendem o Pais,” («Πουλάνε τη χώρα μας»)

Σε προηγούμενο άρθρο αναφερθήκαμε στην περίπτωση της Μαδαγασκάρης, μιας πάμφτωχης πρώην αποικίας της Γαλλίας, που τώρα, δίπλα στα άλλα τεράστια προβλήματά της έχει να αντιμετωπίσει και την κλιματική αλλαγή – και στην οποία η ελληνική κυβέρνηση εξήγαγε, για λογαριασμό του Ισραήλ, το κακόβουλο λογισμικό Predator.

Η Μαδαγασκάρη νίκησε τους Γάλλους στρατιωτικά τον 19ο αιώνα, όταν πρωτοπήγαν να την κατακτήσουν, αλλά το Παρίσι τους πήρε πίσω την ανεξαρτησία τους με οικονομικά μέσα, υποχρεώνοντάς τους μάλιστα να καταβάλλουν πολεμικές αποζημιώσεις. Μια ιστορία κάπως παρόμοια, τηρουμένων των αναλογιών, με την ημι-ακύρωση της Ελληνικής Επανάστασης, μέσω των «δανείων της Ανεξαρτησίας» (που μάλλον της εξάρτησης θά ’πρεπε να ονομάζονται) και που η οργάνωσή τους έχει κατά καιρούς αποδοθεί στους Ρότσιλντ, χωρίς όμως να αποδειχθεί αυτό.

Κάποια στιγμή οι Γάλλοι έκαναν τη Μαδαγασκάρη και επίσημα αποικία τους, οι ντόπιοι όμως μάλλον δεν το βρήκαν αυτό πολύ του γούστου τους και όλο και ξεσηκώνονταν. Η καταστολή των εξεγέρσεων αυτών προκάλεσε, ανάλογα με τις πηγές, από εκατό έως επτακόσιες χιλιάδες νεκρούς. Η τελευταία μεγάλη σφαγή που έκαναν οι Γάλλοι στο νησί ήταν το 1947, με 40.000 νεκρούς.

Νεοαποικιοκρατία

Το νησί κέρδισε τελικά την ανεξαρτησία του, αλλά, όπως και σε πολλές άλλες αφρικανικές και ασιατικές χώρες, η αποικιοκρατία αντικαταστάθηκε απλώς από τη νεοαποικιοκρατία, με τους δυτικούς και ιδίως τους Γάλλους να εκμεταλλεύονται ανελέητα μέχρι και σήμερα τον πλούτο της χώρας και τη δουλειά των ανθρώπων της, όπως συμβαίνει σχεδόν σε όλη την Αφρική.

Σε πολλές μάλιστα χώρες, τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα που έδωσαν πολύχρονες, άφθαστου ηρωισμού μάχες κατά των ξένων, εκφυλίστηκαν, ενίοτε φτάνοντας μέχρι του σημείου να γίνουν τα ίδια φορείς της νέο-αποικιοκρατίας.

Θυμάμαι τον Μιχάλη Ράπτη-Pablo, κύριο, και για μια ολόκληρη περίοδο μοναδικό διεθνώς, υποστηρικτή, ως ηγέτη τότε της 4ης Διεθνούς, με κάθε δυνατό μέσο, περιλαμβανομένου του εφοδιασμού και της κατασκευής ακόμα όπλων, της Αλγερινής Επανάστασης, να μου λέει πόση έκπληξη ένοιωσε όταν είδε μπαρουτοκαπνισμένους καπετάνιους του αλγερινού FLN (ΕΑΜ) να κυκλοφορούν επιδεικτικά μεταμορφωμένοι έξι μήνες αργότερα με τις πολυτελείς κούρσες τους και να διάγουν βίο προυχόντων. Την ίδια έκπληξη που ένοιωσα και εγώ όταν ο θυρωρός του κρατικού θεάτρου του Ζάγκρεμπ, περήφανος αυτός, με οδήγησε στο ειδικό θεωρείο που κρατούσε, όπως οι βασιλιάδες του παλιού καιρού, ο Τίτο, αρχηγός ενός από τα μεγαλύτερα επαναστατικά κινήματα της Ευρώπης, των παρτιζάνων της Γιουγκοσλαβίας.

Μερικές φορές οι ξένες υπηρεσίες έβαλαν και το χεράκι τους βέβαια να ευνοήσουν αυτή τη μετάλλαξη των ηγεσιών των εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων. Ενδεχομένως τον ρόλο αυτό έπαιξαν στην Αλγερία, σύμφωνα με ορισμένες φήμες, που δεν γνωρίζω όμως αν ευσταθούν, οι υπηρεσίες της Δυτικής Γερμανίας στο πραξικόπημα με το οποίο αντικαταστάθηκε ο πρώτος πρόεδρος Μπεν Μπέλα από τον αρχηγό του στρατού Μπουμεντιέν.

Μοζαμβίκη

Ο τυφώνας Freddy έπληξε άγρια και τη Μοζαμβίκη, όπου μάλιστα, κατά μία σατανική σύμπτωση, όλα αυτά συνέπεσαν με τον θάνατο του μεγάλου hip hop καλλιτέχνη Azagaia, ειδώλου στη χώρα του, αλλά και σε όλες τις χώρες που μιλούν τα πορτογαλικά. Αυτός ήταν που τραγουδούσε

Ο λαός σου δεν μπορεί άλλο, Κύριε
Αντί πετρελαίου και αερίου πουλάνε τη χώρα μας

στίχους στο εμβληματικό τραγούδι του «Vendem o Pais», («Πουλάνε τη χώρα»). Πολύ δημοφιλής στη χώρα του, τόσο στη νεολαία όσο και στους πιο ηλικιωμένους, ο Azagaia έμπηγε το μαχαίρι στις μεγάλες πληγές των αποτελεσμάτων της κλιματικής αλλαγής, αλλά και της κοινωνικής και πολιτικής πραγματικότητας της χώρας του και της Αφρικής. Ο θάνατός του έβγαλε εκατομμύρια στους δρόμους και η κυβέρνηση της Μοζαμβίκης απάντησε με σκληρή καταστολή.

 

Αμερική, Ρωσία, Κίνα και παναφρικανισμός

Δώσαμε παραπάνω μια εκλεκτική και πολύ περιορισμένη ασφαλώς, αλλά χαρακτηριστική εικόνα μερικών από τα πολλά και τεράστια προβλήματα που ταλανίζουν τη Μαύρη Ήπειρο, που τόσο συχνά το άφθονο αίμα των λαών της από Μαύρη την έβαψε Κόκκινη. Ο τεράστιος πλούτος της έγινε πλούτος της Δύσης και δική της τραγωδία.

Φυσικό είναι, σε αυτές τις συνθήκες, και τα λαϊκά κινήματα της ηπείρου, αλλά και πολλές κυβερνήσεις να βλέπουν με ευνοϊκό μάτι την είσοδο της Κίνας στην περιοχή και την επάνοδο της Ρωσίας, ενώ κερδίζει όλο και περισσότερο έδαφος η ιδέα περιφερειακών συσπειρώσεων και το ευρύτερο όραμα του παναφρικανισμού.

Η απάντηση των Αμερικανών στην πρόκληση αυτή είναι κυρίως η γενίκευση των επεμβάσεων της CIA και της ιδιαίτερα δραστήριας και επιθετικής, σε όλη την ήπειρο, AFRICOM, της διοίκησης των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων για την Αφρική, επεμβάσεις στις οποίες σπανιότατα αναφέρεται ο δυτικός τύπος. Και το να δίνουν μαθήματα στους Αφρικάνους πώς να αποφεύγουν τις συνεργασίες με τους Κινέζους και τους Ρώσους.

Μόνο που οι καιροί έχουν αλλάξει. Της τά ’παν έξω από τα δόντια της Αμερικανίδας αντιπροέδρου Κάμαλα Χάρις οι ηγέτες των χωρών που επισκέφθηκε πρόσφατα. Όσο για τον πρόεδρο της Αφρικανικής Ένωσης, εξήγησε με τα ακόλουθα λόγια τη θέση των Αφρικανών: «Όταν μιλάμε, συχνά δε μας ακούνε ή πάντως δεν ενδιαφέρονται για το τι λέμε. Αυτό είναι που θέλουμε να αλλάξουμε. Και να μη μας λέει κανένας: μη δουλεύετε με τον ένα ή με τον άλλο. Θέλουμε να δουλεύουμε και να εμπορευόμαστε με όλους» (Why Africa Chose China | Defend Democracy Press).

Αν η ανάκτηση ή η απώλεια της αξιοπρέπειας είναι επίσης και ένας δείκτης για το ποιος έχει ή δεν έχει μέλλον, η Αφρική και ο μη δυτικός κόσμος ανεβαίνουν, η Ευρώπη (και η Ελλάδα μαζί της) πέφτει. Έστω και αν ξεκινάνε από πολύ διαφορετικά, προς το παρόν, επίπεδα.

Μακάρι να είχαμε και εμείς καναν πολιτικό σαν αυτούς που εμφανίζονται τώρα στη Μαύρη Ήπειρο. Πού τέτοια τύχη όμως;

Υ.Γ.: Στο άρθρο μας για τις κυρώσεις στη Ρωσία και στη Λευκορωσία, παραλείψαμε κάτι ουσιώδες. Τα ευρωπαϊκά κράτη έχουν μπλοκάρει 350.000 τόνους λιπάσματα που προορίζονται για φτωχές αφρικανικές χώρες, παρά το γεγονός ότι η Ρωσία έχει δηλώσει ότι τα χαρίζει και, επομένως δεν θα έχει εισοδήματα από αυτά. Ταυτόχρονα όμως οι Ευρωπαίοι έχουν άρει τις κυρώσεις για εισαγωγές ρωσικών λιπασμάτων προς τις ίδιες, παρά το ότι από αυτές κερδίζει η Ρωσία, γιατί χρειάζονται τα λιπάσματα. Τι κι αν πεθάνουν μερικοί ακόμα Αφρικάνοι; Μαύροι είναι άλλωστε, όχι άνθρωποι.

#νεοαποικιοκρατία#Αφρική

Τετάρτη 2 Φεβρουαρίου 2022

10 Gründe für Hunger

oxfam.de

Drei Menschen haben sich ein Schälchen Milch geteilt. Ob sie davon satt geworden sind?

Mehr als 820 Millionen Menschen hungern weltweit – und mehr als zwei Milliarden Menschen haben nicht genug zu essen. Warum ist das so? Hunger hat viele Gründe. Wir informieren Sie über die Ursachen von Hunger.

1. Land und Hunger
Animation Landgrabbing

Weltweit leiden Menschen Hunger. Ein Grund: Das Land ist sehr ungleich verteilt und wird immer knapper. Dabei sind kleinbäuerliche Produzenten gleich mehrfach benachteiligt: Ihre Anbaufläche ist sehr klein und ihr Risiko, durch sogenanntes Landgrabbing vertrieben zu werden, ist hoch. Häufig kaufen oder pachten Investoren riesige Landflächen – ohne Rücksicht auf die Rechte der lokalen Bevölkerung. Statt für den Anbau von Nahrungsmitteln werden die Flächen dann für andere Zwecke genutzt.

Mehr lesen: Landgrabbing

2. Einkommen und Hunger
Ein Teepflücker in Mulanje in Süd-Malawi in Afrika

Armut und Hunger hängen eng zusammen: Wer extrem arm ist und wenig Geld verdient, hat häufig nicht genug zu essen. Plantagen­arbeiter*innen – zum Beispiel im Teesektor – beziehen buchstäblich nur Hungerlöhne und können sich nicht ausreichend Nahrungsmittel kaufen. Auch kleinbäuerliche Produzenten hungern, weil die Einnahmen vom Verkauf der Ernte nicht reichen, um übers Jahr Lebensmittel für die Familie zu kaufen oder weil sie ihr Getreide nicht lagern können.

Mehr lesen: Wie gesund ist Tee für die Arbeiter*innen auf den Tee-Plantagen? (Tee-Studie 2019)

3. Klimawandel und Hunger
Eine Frau hält vertrockneten Mais

Die Klimakrise verschiebt Regen- und Trockenzeiten, und immer häufiger zerstört extremes Wetter die Ernten. Fruchtbares Land geht durch Erosion, Versalzung und Wüstenbildung verloren. Damit die Menschen nicht weiterhin unter den Folgen des Klimawandels leiden, ist es zum Beispiel wichtig, agrarökologische Ansätze zu fördern und lokale Saatgutbanken aufzubauen – diese erleichtern die Verteilung von lokalem Saatgut. Wenn traditionelle Sorten eingesetzt werden, sind die Erträge stabiler, falls es zu Dürren, Starkregen oder Überflutungen kommt.

Mehr lesen: Stellungnahme zu Welternährung und Klimawandel 

4. Agrosprit und Hunger
Tansania, Afrika: Eine Frau erntet Reis auf einem Reisfeld

Auf Millionen von Hektar Land werden Pflanzen für Agro- bzw. Biosprit angebaut – immer weniger Fläche steht für die Produktion von Nahrungsmitteln zur Verfügung. Weltweit wird Ethanol mehrheitlich aus Mais, Agrodiesel vor allem aus Soja- und Palmöl hergestellt. Von Kleinbäuerinnen und -bauern genutzte Agrarflächen werden immer häufiger von privaten Investoren aufgekauft. Nahrung, die auf den Teller gehört, landet im Tank.

Mehr lesen: Fragen und Antworten zu Agrosprit

5. Frauen und Hunger
Indische Frauen während eines Protests für bessere Arbeitsbedingungen

Frauen sind in vielen Ländern besonders benachteiligt: Obwohl sie in armen Ländern einen bedeutenden Beitrag in der Landwirtschaft leisten, haben sie weniger Zugang zu Land, Beratungsdiensten und Krediten als Männer. Bei wichtigen Entscheidungen haben Frauen kein Mitspracherecht. Ihre Fähigkeiten und ihr Wissen werden häufig nicht anerkannt. Wenn es um eine gute Ernährung der Familie, insbesondere der Kinder, geht, spielen sie eine wichtige Rolle.

Mehr lesen: Voluntary guidelines on land – from a gender perspective

6. Böden und Hunger
Ein Setzling in der Erde

Die Qualität von Böden verschlechtert sich massiv – weltweit ist fast die Hälfte aller Böden betroffen: Die fruchtbare Bodenschicht (Humusschicht) wird immer dünner; es wird schwieriger, Nahrungsmittel anzubauen. Der Grund: Die Landwirtschaft, insbesondere die industrielle Landwirtschaft, vernachlässigt die Böden. Agrarökologische Systeme hingegen fördern die Vielfalt über und unter der Erde. Die Böden können besser Wasser speichern bzw. aufnehmen, die Pflanzen können tiefer wurzeln. Wenn  eine Vielfalt von Pflanzen angebaut und der Boden nach der Ernte mit Ackerwildkräutern bepflanzt wird, wird Humusaufbau möglich. Ökologisch nachhaltige Landwirtschaft ist daher unverzichtbar.

Mehr lesen: Kleinbäuerliche, ökologisch nachhaltige Landwirtschaft

7. Konzernmacht und Hunger

Immer weniger, dafür immer größere Konzerne (z. B. Bayer-Monsanto, BASF, Nestlé oder EDEKA) kontrollieren die Märkte – vom Acker bis zur Ladentheke. Bäuerliche Produzenten und Arbeiter*innen sind der „Marktmacht“ der Konzerne weitestgehend machtlos und schutzlos ausgeliefert. Wer die Macht hat, kann auch die Politik in seinem Sinne beeinflussen. Die Folge: Landgrabbing, Ackergifte, Umweltschäden und die Zerstörung lokaler Ernährungssysteme.

Mehr lesen: Konzernmacht

8. Spekulation und Hunger
Protest: Mit Essen spielt man nicht!

Wenn Finanzakteure auf Preise von Agrarrohstoffen spekulieren, treiben sie damit die Preise für Nahrungsmittel in die Höhe. Darunter leiden vor allem Menschen aus armen Ländern, die bis zu 80 Prozent ihres Monatseinkommens für Essen ausgeben müssen. Explodieren die Preise für Nahrung, könnte sich eine Krise wie 2008 wiederholen, als die Zahl der Hungernden weltweit auf über eine Milliarde Menschen stieg. Profitiert haben indes Agrarkonzerne wie Cargill, die Wetten auf steigende Preise abgeschlossen hatten.

Mehr lesen: Nahrungsmittelspekulationen

9. Fleisch und Hunger
Kühe in Bangladesh

Die industrielle Tierhaltung verursacht nicht nur klimaschädliche Treibhausgase. Der Fleischkonsum der einen verschärft den Hunger der anderen: Weltweit werden 56 Prozent der Maisproduktion und 19 Prozent der Weizenproduktion als Futtermittel verwendet. Der Anbau von Soja in Monokulturen zerstört Wälder und die natürlichen Lebensgrundlagen von indigenen und ländlichen Gemeinden.

Mehr lesen: Oxfam-Positionspapier „Die EU exportiert, die Welt hungert“

10. Vorsorge vor Hungersnöten
Blantyre, Malawi: Ein Kind isst Porridge

Es gibt oft keine strukturierte Vorsorge vor Hungerkrisen. Beispielsweise könnten Regierungen Hungersnöten vorbeugen, indem sie gemeinsam ausreichend Nahrungsmittelreserven aufbauen. So könnte man dafür sorgen, dass die Bevölkerung in Krisenländern genug zu essen hat.

Κυριακή 9 Ιανουαρίου 2022

Μια παγκόσμια διατροφική κρίση (& η "κουλτούρα του κρέατος")

 

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 16.6.2002 (δυστυχώς, δε νομίζουμε να έχει αλλάξει κάτι 20 χρόνια μετά). Φωτο από το διαδίκτυο.

Στη διάσκεψη του Παγκόσμιου Οργανισμού Τροφίμων αυτή την εβδομάδα στη Ρώμη, το μενού των επίσημων γευμάτων ήταν πιο ενδιαφέρον από το ίδιο το περιεχόμενο των συνεδριάσεων. Στα διαλείμματα των συζητήσεων περί πείνας και υποσιτισμού, οι υπουργοί Γεωργίας απόλαυσαν το κρέας τους, που σε πολλές περιπτώσεις ήταν βοδινό. Κι εδώ βρίσκεται το παράδοξο.

Καθημερινά, εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο πεινούν διότι όλο και μεγαλύτερο τμήμα της καλλιεργήσιμης γης φυτεύεται με σπόρους που χρησιμοποιούνται ως ζωοτροφές, όχι για τη διατροφή ανθρώπων. Και βέβαια, τα ζώα που τρέφονται με αυτές τις καλλιέργειες καταναλώνονται από τους πλουσιότερους κατοίκους του πλανήτη, ενώ οι υπόλοιποι υποσιτίζονται ή πεθαίνουν της πείνας. Η μετάβαση της παγκόσμιας γεωργίας από την καλλιέργεια τροφής στην καλλιέργεια ζωοτροφής είναι μία νέα διεστραμμένη πρακτική, με συνέπειες που θα μπορούσαν να είναι σοβαρότερες από οποιοδήποτε άλλο κακό έχει κάνει ποτέ άνθρωπος σε άνθρωπο.

Αυτή τη στιγμή, πάνω από το 70% της αγροτικής παραγωγής των ΗΠΑ προορίζεται για τη διατροφή ζώων, κυρίως βοοειδών. Τα βοοειδή είναι τα πλέον αδηφάγα, οι «Κάντιλακ» των ζώων. Για να κερδίσει ένα μοσχάρι μισό κιλό βάρος, χρειάζεται να καταναλώσει πάνω από τέσσερα κιλά τροφής, εκ των οποίων τα 2,7 πρέπει να είναι δημητριακά ή υποκατάστατα δημητριακών. Συνολικά, μόνο το 11% της τροφής των βοοειδών γίνεται κρέας, ενώ τα υπόλοιπα χάνονται στη μετατροπή, χρησιμοποιούνται για τις φυσιολογικές λειτουργίες του οργανισμού τους, συντηρούν μέρη του ζώου που δεν τρώγονται, ή αποβάλλονται ως περιττώματα.

Τεχνητή διατροφική αλυσίδα

Το γεγονός ότι τα ζώα που καταλήγουν στο πιάτο μας καταναλώνουν μεγάλο μέρος των δημητριακών του πλανήτη είναι ένα εξαιρετικά πρόσφατο φαινόμενο στην παγκόσμια γεωργία. Η σταδιακή μετάβαση στο μοντέλο αυτό τα τελευταία πενήντα χρόνια έγινε χωρίς συζήτηση -παρ’ όλ’ αυτά έχει πολύ μεγαλύτερη επίδραση στην κατανομή των τροφίμων από οποιοδήποτε άλλο παράγοντα της σύγχρονης ιστορίας. Είναι μια τεχνητή διατροφική αλυσίδα, η πλέον άνιση τής ιστορίας.

Στις αναπτυσσόμενες χώρες, ο αγροτικός πληθυσμός εξεγείρεται κατά καιρούς, ζητώντας αναδασμό της γης. Ετσι, το ζήτημα της ιδιοκτησίας της γης αποτελεί αντικείμενο πολιτικής αντιπαράθεσης, όμως το θέμα των χρήσεων τής καλλιεργήσιμης γης παραμένει εκτός συζήτησης.

Παραδεχόμαστε σχεδόν αξιωματικά ότι για να θρέψουμε τον κόσμο με περισσότερες πρωτεΐνες πρέπει να τον ταΐσουμε περισσότερο κρέας. Όμως, ένα εκτάριο φυτεμένο με δημητριακά παράγει πέντε φορές περισσότερες πρωτεΐνες από ένα εκτάριο που προορίζεται για τη διατροφή ζώων. Αν μάλιστα φυτέψουμε την ίδια έκταση με όσπρια (φασόλια, αρακά, φακές) παράγουμε δέκα φορές περισσότερες πρωτεΐνες, ενώ αν τη φυτέψουμε λαχανικά, η πρωτεϊνική παραγωγή μπορεί ως και να δεκαπενταπλασιαστεί.

Οι εταιρείες, που παράγουν τους σπόρους και τα χημικά λιπάσματα, εκτρέφουν τα ζώα και ελέγχουν τα σφαγεία και τη διανομή του κρέατος προσπαθούν να μας πείσουν ότι το καλύτερο κρέας προέρχεται από ζώα που έχουν τραφεί με δημητριακά. Αυτό είναι «το ανώτατο σκαλί της κλίμακας των πρωτεϊνών» και, σύμφωνα με τη λογική αυτή, το κύρος μιας χώρας αυξάνεται όσο πλησιάζει σ’ αυτό το στάδιο. Το αμερικανικό περιοδικό Farm Journal απηχεί τις προκαταλήψεις αυτές. «Οι αναπτυσσόμενες χώρες πρέπει να παράγουν περισσότερο κρέας (…) Αρχίζουν προωθώντας την παραγωγή αυγών και πουλερικών, γιατί αυτή είναι η γρηγορότερη και φθηνότερη πηγή μη φυτικών πρωτεϊνών. Μετά, αν η οικονομία τους το επιτρέπει, ανεβαίνουν την κλίμακα των πρωτεϊνών και φθάνουν στο χοιρινό, στο γάλα, στα βοοειδή ελευθέρας βοσκής και, τελικά, αν μπορούν, στα βοοειδή που τρέφονται με δημητριακά». Προτρέποντας άλλες χώρες να «ανεβούν την κλίμακα», οι Αμερικανοί αγρότες εξυπηρετούν τα συμφέροντά τους. Πάνω από τα δύο τρίτα των δημητριακών που εξάγουν οι ΗΠΑ προορίζονται για τη διατροφή ζώων.

Το παράδειγμα της Αιθιοπίας

Πολλές χώρες ακολούθησαν αυτή τη συμβουλή. Ένα από τα χαρακτηριστικότερα και πλέον τραγικά παραδείγματα είναι αυτό της Αιθιοπίας.

Την περίοδο του μεγάλου λιμού του 1984, καθώς χιλιάδες άτομα πέθαιναν καθημερινά από την πείνα, η Αιθιοπία καλλιεργούσε λιναρόσπορο και ελαιοκράμβη, που εξάγονταν ως ζωοτροφές στη Βρετανία και άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Είναι τρομερό το ότι το 80% των παιδιών που υποσιτίζονται ζουν σε χώρες που έχουν πλεόνασμα γεωργικών προϊόντων, το οποίο συχνά αποτελείται από ζωοτροφές. Στις αναπτυσσόμενες χώρες, η παραγωγή δημητριακών για τη διατροφή ζώων έχει τριπλασιαστεί από το 1950 και σήμερα ξεπερνά το 21% της συνολικής παραγωγής δημητριακών. Στο Μεξικό, το ποσοστό της παραγωγής δημητριακών που καταναλώνεται από ζώα αυξήθηκε από το 5% το 1960 στο 45% σήμερα, στην Ταϊλάνδη από το 1% στο 30% σήμερα και στην Αίγυπτο από το 3% στο 31% σήμερα. Συνολικά στον πλανήτη το 36% της παραγωγής δημητριακών προορίζεται για τη διατροφή ζώων.

Τα τελευταία 50 χρόνια, η παγκόσμια παραγωγή κρέατος έχει πενταπλασιαστεί. Έτσι, ενώ ένα δισεκατομμύριο άτομα υποσιτίζονται, στο δυτικό κόσμο οι άνθρωποι πεθαίνουν από ασθένειες, που σχετίζονται με την υπερβολική κατανάλωση λιπαρών κρεάτων (πχ καρδιαγγειακά νοσήματα).

Παρ’ όλ’ αυτά, πολλοί θεωρούν ότι η κατανάλωση μεγάλων ποσοτήτων βοδινού και άλλων κρεάτων, που έχουν τραφεί με δημητριακά, είναι βασικό δικαίωμα. Το γεγονός ότι για τον υποσιτισμό ενός τμήματος της ανθρωπότητας ευθύνεται η κουλτούρα του κρέατος δεν απασχολεί καθόλου την κοινή γνώμη. Μήπως είναι καιρός να το συζητήσουμε;

Διαβάστε και:

Η υπερκατανάλωση κρέατος απειλεί το οικοσύστημα
 
Ο Κόσμος Ακόμη Δεν Έχει Κατανοήσει Τη Σύνδεση Μεταξύ Κατανάλωσης Κρέατος Και Κλιματικής Αλλαγής
 
Κρέας: Τι παθαίνουμε από την υπερκατανάλωση

Η υπερκατανάλωση κρέατος και οι περιβαλλοντικές της επιπτώσεις


Υπογονιμότητα; ίσως φταίει η υπερκατανάλωση κρέατος
 
Οι αιτίες των λιμών  

Ενώ ζούμε στον 21ο αιώνα, χιλιάδες παιδιά δυσκολεύονται να έχουν τα άκρως απαραίτητα!... 

Κάθε μέρα πεθαίνουν 15.000 παιδιά κάτω των 5 ετών αλλά η πείνα δεν είναι μεταδοτική και έτσι δεν μας αφορά... 

Μαδαγασκάρη: Ο επίγειος παράδεισος που δεν μπορεί να θρέψει τα παιδιά του 

Μαδαγασκάρη: "Το ρύζι είναι άχρηστο τρόφιμο, δεν υπάρχει νερό για να βράσει!"

Η Φιλοθέη και το σχοινί (της αυτοκτονίας)

COP26 – Το ήμισυ των εδαφών των αυτοχθόνων πληθυσμών δεν ανήκει σε αυτούς

Πέμπτη 6 Ιανουαρίου 2022

Οι αιτίες των λιμών

Κάθε φορά που ακούμε ότι ένας ακόμη λιμός ξέσπασε σε κάποια περιοχή του Τρίτου Κόσμου, η πρώτη αιτία που μας έρχεται στο μυαλό είναι η "ξηρασία".

Στην "ξηρασία" αποδίδουν πολλά μέσα ενημέρωσης και την επικείμενη λιμοκτονία στη νοτιότερη Αφρική, ενώ στην πρόσφατη Σύνοδο Κορυφής του Παγκόσμιου Οργανισμού Τροφίμων και Γεωργίας (FAO) που πραγματοποιήθηκε στη Ρώμη από την 10η μέχρι τη 13η Ιουνίου, οι ΗΠΑ πρότειναν, ως μόνη σωτηρία για τους φτωχούς επί της γης, την εξάπλωση των καλλιεργειών μεταλλαγμένων τροφίμων, ανθεκτικών (μεταξύ άλλων και) στην ξηρασία.

Η ερμηνεία αυτή αποτελεί φυσικά μια απλούστευση, που συχνά υποκρύπτει άπληστα συμφέροντα. Και στον πλούσιο Βορρά έρχονται συχνά φοβερές φυσικές καταστροφές, συμφορές που καταστρέφουν τη σοδειά ενός ή δύο χρόνων, αλλά δεν προκαλούν λιμούς. Τα τρόφιμα εισάγονται από κάπου αλλού, οι παραγωγοί διεκδικούν κάποιες αποζημιώσεις, και αυτό είναι όλο.

Το πρώτο συμπέρασμα επομένως είναι ότι οι λιμοί δεν οφείλονται στις ξηρασίες, αλλά (όπως περιμέναμε) στη φτώχεια. Ούτε οι κυβερνήσεις, ούτε βέβαια οι αγρότες των φτωχών χωρών διαθέτουν τα κεφάλαια να ξεπεράσουν μια φυσική καταστροφή, αγοράζοντας τρόφιμα και βρίσκοντας τα μέσα να τα μεταφέρουν εκεί όπου υπάρχει ανάγκη.

Ούτε άλλωστε λείπουν τα τρόφιμα ή οι εκτάσεις για καλλιέργεια. Πρόσφατη είναι η εμπειρία στη χώρα μας από τις χωματερές τροφίμων, ενώ είναι γνωστό ότι οι (απέραντες) εκτάσεις που αποδίδονται στην κτηνοτροφία αποδίδουν το ένα δέκατο των πρωτεϊνών που παράγουν εκτάσεις φυτεμένες με φυτικά τρόφιμα.

Από που θα βρεθούν όμως τα απαραίτητα κεφάλαια; Αναγκαστικά από τις εξαγωγές των γεωργικών προϊόντων που ζητά ο πλούσιος Βορράς, όπως τσάι, κακάο, καφέ, βαμβάκι, ζάχαρη, κτηνοτροφές, τροπικά φρούτα, καπνό, ναρκωτικά, δηλαδή αγαθά με μικρή ή αρνητική συμβολή στη διατροφή ενός πληθυσμού.

Για να είναι αποδοτική οικονομικά μια τέτοια καλλιέργεια πρέπει να γίνεται με τη μέθοδο της φυτείας, δηλαδή της απέραντης μονοκαλλιέργειας, με ιδιοκτήτη συνήθως δυτικοευρωπαίο ή κάποια εταιρεία. Εκεί λοιπόν που κάποτε αραιοί πληθυσμοί γεωργών και κτηνοτρόφων ζούσαν σε αυτάρκεια με ότι παράγει η γη, τώρα ακτήμονες εργάτες δουλεύουν στις φυτείες για (ελάχιστα) χρήματα, με τα οποία αγοράζουν την τροφή τους που έρχεται από μακριά, ακόμη και από τον αναπτυγμένο Βορρά (αλεύρι, ρύζι και φτηνά προϊόντα της βιομηχανίας τροφίμων όπως μαργαρίνη, γάλα σκόνη, γαριδάκια, ζαχαρωτά κλπ).

Όσο υπάρχει δουλειά (και επομένως λεφτά για αγορά τροφής), ο πληθυσμός πολλαπλασιάζεται ανεξέλεγκτα. Όταν έρθει η κρίση, λόγω της μείωσης των εξαγωγών ή κάποιας φυσικής καταστροφής, οι άνθρωποι πεθαίνουν κατά εκατομμύρια, μια και τα όποια μικρά χωράφια τους έχουν τυχόν απομείνει δεν επαρκούν για να θρέψουν όλο τον πληθυσμό (χωράφια τα οποία από την υπερεκμετάλλευση έχουν άλλωστε μείνει γυμνά και άγονα).

CassavaΑυτό το φαύλο μοντέλο "ανάπτυξης" επιβλήθηκε φυσικά δια της βίας, σε εποχές που στα ιστορικά βιβλία περιγράφονται ως "εκπολιτισμός" των ιθαγενών στην Αφρική, την Αμερική και την Αυστραλία. Περιλάμβανε κατάσχεση της γης, σφαγές και κλοπές κοπαδιών, κεφαλικό φόρο σε χρήμα, υποχρεωτικό εκχρηματισμό των ανταλλαγών, στρατόπεδα εργασίας, ακόμη και θρησκευτική προπαγάνδα για τα καλά της (έμμισθης) εργασίας.

Ποτέ όμως δεν τους επιτράπηκε μια αυτοδύναμη ανάπτυξη δυτικού τύπου, πέρα από το μοντέλο: μας πουλάτε φτηνά γεωργικά προϊόντα και πρώτες ύλες και αγοράζετε από εμάς ακριβά βιομηχανικά αγαθά. Έτσι στάθηκε αδύνατη η ανάπτυξη εναλλακτικών πηγών πλούτου, πέρα από τις μονοκαλλιέργειες, καθώς ακόμη και τα πλούσια ορυκτά κοιτάσματα αρπάχτηκαν από πολυεθνικές εταιρείες (οι οποίες και σήμερα δεν διστάζουν να εξοπλίσουν και να χρηματοδοτήσουν μια ομάδα αντικυβερνητικών μισθοφόρων, αν η κυβέρνηση δείξει "σοσιαλιστικές" διαθέσεις).

Τελευταίο παράδειγμα αυτής της στάσης, ο βομβαρδισμός ενός εργοστασίου φαρμάκων στο Σουδάν από τις ΗΠΑ, σε συνδυασμό με τη σθεναρή υπεράσπιση του δικαιώματος της πατέντας από τις μεγάλες φαρμακοβιομηχανίες, τακτική που εμποδίζει τις φτωχές χώρες να παράγουν μόνες τους φτηνά τα φάρμακα που τόσο χρειάζονται.

Στο κλίμα αυτό, οι αφρικανοί ηγέτες ζήτησαν, στη Σύνοδο Κορυφής, να απελευθερωθούν οι αγορές για να ανταγωνιστούν οι καλλιεργητές των φτωχών χωρών τις επιδοτούμενες καλλιέργειες των πλουσίων. Ζητούν δηλαδή απλά να τηρηθεί ο διεθνής παραγωγικός καταμερισμός που η ίδια η Δύση επέβαλε. Μερικοί τολμηροί, όπως ο Μουγκάμπε στη Ζιμπάμπουε, τολμούν να μιλούν ακόμη και για αναδασμό της γης, ρισκάροντας μια διεθνή καταδίκη.

Δεν θα εισακουστούν στο παραμικρό, όσο δεν έχουν κάποιο μέσο για να απειλήσουν. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι από τη Σύνοδο Κορυφής του FAO οι περισσότερες πλούσιες χώρες απουσίασαν, με την εξαίρεση της (διοργανώτριας) Ιταλίας και της Ισπανίας.

Έτσι, η Ευρώπη θα συνεχίσει να επιδοτεί τα τρόφιμά της τα γεμάτα χημικά, ενώ οι ΗΠΑ θα συνεχίσουν την προσπάθεια για μονοπώληση της τεχνογνωσίας των μονοκαλλιεργειών, μέσω (και) των μεταλλαγμένων. Όσο για τις εκατοντάδες τα εκατομμύρια των απελπισμένων ανθρώπων αυτού του κόσμου, ήδη αρχίσαμε να χτίζουμε τα τείχη που θα τους κρατήσουν απέξω.

Εν τούτοις, πολλές περιβαλλοντικές και αναπτυξιακές οργανώσεις πιστεύουν ότι υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις, και καταγγέλλουν ότι ο μονόπλευρος νεο-φιλελευθερισμός αλλά και ο αυταρχισμός των αναπτυγμένων χωρών, δημιουργούν ένα ασταθές διεθνές σύστημα που δεν μπορεί να διαρκέσει. Προτείνουν να ενισχυθούν οι φτωχές χώρες ώστε να αναπτύξουν πολλές διαφορετικές οικονομικές δραστηριότητες, αντί για την αποκλειστική ενασχόληση με τις εξαγωγές πρώτων υλών, και παράλληλα να τους επιτραπεί κάποιος βαθμός ελέγχου της εθνικής τους οικονομίας, αντί να υποχρεώνονται να ανοίξουν διάπλατα τις πόρτες τους στο συντριπτικό διεθνές εμπόριο.

Ας σημειώσουμε επίσης ότι σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες ο καταναλωτής έχει σήμερα τη δυνατότητα να αγοράσει προϊόντα "δίκαιου εμπορίου", που προέρχονται είτε κατευθείαν από τον παραγωγό, είτε από κάποια εταιρεία που έχει αναλάβει την υποχρέωση να αμείβει ικανοποιητικά τους εργάτες της. Πρέπει να θυμόμαστε πως η καταναλωτική μας συμπεριφορά επηρεάζει τις ζωές πολλών ανθρώπων. Ο καθένας μπορεί να τηρεί κάποιες απλές αρχές, όπως να καταναλώνει λιγότερο κρέας ή να μην αγοράζει προϊόντα διαβόητων για την απανθρωπιά τους πολυεθνικών όπως Νεστλέ, Μοσάντο (μεταλλαγμένα), Σελλ (πετρελαιοειδή) κλπ.

Ακόμη θα πρέπει να θυμηθούμε ότι η Ελλάδα, χώρα σχετικά πλούσια, και κατεξοχήν αποδέκτης οικονομικών ενισχύσεων, δεν φημίζεται για τη βοήθεια που προσφέρει σε φτωχές χώρες. Τέλος, κάποτε πρέπει να γίνει συνείδηση ότι η συνεχιζόμενη επιδότηση των βιομηχανικών μονοκαλλιεργειών στην Ελλάδα δεν οδηγεί πουθενά, και ότι η χώρα μας πρέπει να στραφεί προς τις ποιοτικές καλλιέργειες (επώνυμα προϊόντα) και τη βιολογική γεωργία μάλλον, παρά να επιδιώκει να ανταγωνιστεί, υπό την κάλυψη των ενισχύσεων της Ε.Ε., χώρες με πολύ μεγαλύτερες πεδινές εκτάσεις, πολύ φθηνότερα εργατικά χέρια, οι οποίες έχουν πολύ περισσότερο ανάγκη αυτό το εισόδημα.

Υ.Γ. Διαβάστε ακόμη το άρθρο της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ "Mια παγκόσμια διατροφική κρίση" (16/6), όπου η "κουλτούρα του κρέατος" του αναπτυγμένου κόσμου, αποδεικνύεται ως μία από τις βασικές αιτίες για την πείνα των φτωχών.

Μεταξύ άλλων μαθαίνουμε ότι την περίοδο του μεγάλου λιμού του 1984, καθώς χιλιάδες άτομα πέθαιναν καθημερινά από την πείνα, η Αιθιοπία καλλιεργούσε λιναρόσπορο και ελαιοκράμβη, που εξάγονταν ως ζωοτροφές στη Βρετανία και άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Tο 80% των παιδιών που υποσιτίζονται ζουν σε χώρες που έχουν πλεόνασμα γεωργικών προϊόντων, το οποίο συχνά αποτελείται από ζωοτροφές (αυτή είναι και μία από τις βασικές απαντήσεις στα φληναφήματα περί μεταλλαγμένων προϊόντων εναντίον της πείνας).


Τετάρτη 10 Νοεμβρίου 2021

COP26 – Το ήμισυ των εδαφών των αυτοχθόνων πληθυσμών δεν ανήκει σε αυτούς

in.gr

Οι αυτόχθονες πληθυσμοί κατέχουν μόνο το ήμισυ των δασών και της γης όπου ζουν, μια κατάσταση που αποδυναμώνει περαιτέρω την τύχη αυτών των εδαφών που θεωρούνται απαραίτητα για την ισορροπία του παγκόσμιου κλίματος, υπογραμμίζει έκθεση που δημοσιεύθηκε το Σάββατο στο περιθώριο της COP26, της Διάσκεψης του ΟΗΕ για το κλίμα.

«Οι αυτόχθονες πληθυσμοί και οι τοπικές κοινότητες καταλαμβάνουν τουλάχιστον 9.580 εκατομμύρια στρέμματα γης» στις 24 χώρες που μελετήθηκαν, στη Λατινική Αμερική, αλλά και στην Kεντρική Αφρική και την υποτροπική Ασία, σημειώνει η έκθεση που εκπονήθηκε από την Πρωτοβουλία για τα Δικαιώματα και τους Πόρους (RRI), το Woodwell Climate Research Center και το Rainforest Foundation (RFUS). 

Ωστόσο, οι αυτόχθονες λαοί «έχουν νομικά δικαιώματα σε λιγότερο από το μισό επί της επιφάνειας αυτής, δηλαδή 4.470 εκατομμύρια στρέμματα», μια «ανασφάλεια που καθιστά τις κοινότητες και τις εκτάσεις τους πολύ πιο ευάλωτες στις αρπαγές (γαιών) και τις εξωτερικές πιέσεις», προσθέτουν οι συντάκτες της μελέτης αυτής.

Σύμφωνα με έκθεση του FAO, του Οργανισμού Τροφίμων και Γεωργίας του ΟΗΕ, που δόθηκε στη δημοσιότητα την άνοιξη, σχεδόν το 80% της παγκόσμιας βιοποικιλότητας βρίσκεται σήμερα σε εδάφη που κατοικούνται από αυτόχθονες πληθυσμούς, με ένα ποσοστό αποψίλωσης των δασών – για παράδειγμα – στη Λατινική Αμερική και την Καραϊβική, πολύ χαμηλότερο στις εκτάσεις επί των οποίων οι κυβερνήσεις τους έχουν αναγνωρίσει συλλογικά εδαφικά δικαιώματα.

Μετά την έναρξη της 26ης Διάσκεψης του ΟΗΕ για το κλίμα, αρκετές ανακοινώσεις έγιναν σε μια προσπάθεια να προστατευθούν οι φυσικοί πόροι του πλανήτη. Μεταξύ αυτών, η δημιουργία ταμείου 1,7 δισ. δολαρίων, ποσό που παρέχεται από ανεπτυγμένες χώρες και ιδιωτικές οντότητες όπως το Ίδρυμα Φορντ, για την υποστήριξη των εδαφικών διεκδικήσεων και την προστασία των ιθαγενών κοινοτήτων.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Προσθέτουμε:

ΛΑΤΙΝΙΚΗ ΑΜΕΡΙΚΗ: Λαοί που αναζητούν την Ορθοδοξία
Ο Χιλιανός νεομάρτυρας Χοσέ (Ιωσήφ) Μουνιόθ-Κορτέζ (1997)
Μεξικό: ένα Ορθόδοξο Μοναστήρι στην Κεντρική Αμερική
Ορθόδοξη πνευματική ζωή στο Μεξικό
Κουβανός χημικός γίνεται ορθόδοξος μοναχός & ιερέας

The Orthodox Church in Haiti - Η Ορθοδοξία στην Αϊτή, το νησί του βουντού και της φτώχειας...
Άγιοι της Αμερικής
Επιστολή ορθόδοξου χριστιανού προς τους αδελφούς μας Ινδιάνους (& αγγλικά & ισπανικά)
Ένας ορθόδοξος Ινδιάνος φύλαρχος
Filmmaker Hopes To Capture the Orthodox Spirituality of Alaskan Natives

Ο Χριστός στην Αφρική
Ο Χριστός στην Ασία
Ο Χριστός στα βάθη της Ασίας
Το ιστολόγιο της Ορθόδοξης Ιεραποστολής

Τετάρτη 18 Αυγούστου 2021

Accaparement des terres : le Gabon, dans le top 10 mondial des pays dépossédés

Tout récemment paru, "L’Atlas des Afriques", réalisé le journal Le Monde Afrique et l’hebdomadaire La Vie, classe le Gabon dans le top 10 des «pays dépossédés peu à peu de leurs terres», avec plus d’un million d’hectares vendus ou loués.

© environnement-afrique

Selon le dernier atlas publié par Le Monde Afrique, le continent noir compte la moitié des surfaces cultivables «disponibles» dans le monde. Mais, de nombreux pays étrangers au continent accaparent ces terres, fragilisant la sécurité alimentaire et environnementale des populations locales.

Détail d’infographie publiée par Le Monde Afrique. © Scan par Gabonreview

L’Atlas note que le Gabon compte parmi les pays cibles des Etats-Unis, de Singapour, de la Chine, de la France, de l’Italie et de l’Inde. Si l’emprise de Singapour ne fait plus débat au Gabon du fait des plantations d’hévéa et de palmier à huile détenues par la singapourienne de négoce et de courtage de denrées, on ne devra pas oublier les autres opérateurs forestiers asiatiques, notamment les Chinois. Ceux-ci ont en effet accru, ces dernières années, leur productivité dans l’exploitation forestière, 74% des superficies attribuées à l’exploitation forestière leur appartiennent d’ailleurs. Olam, pour sa part, a «déboisé depuis 2012 environ 20.000 hectares de forêts dans ses concessions gabonaises», selon les données, datant de 2017, des ONG environnementalistes Mighty Earth et Brainforest. Réajustant ce chiffre, la multinationale déclarait plutôt 25.000 hectares, précisant qu’il s’agissait «de forêts secondaires hautement exploitées et dégradées» et que cette superficie ne représentait que 0,1% des zones forestières du Gabon.

Selon les cartes et infographies de l’Atlas du journal Le Monde Afrique, le Gabon figure parmi, «les 10 premiers pays africains, en millions d’hectares vendus ou loués depuis 2000». Il occupe le 9ème rang dans «le top 10 mondial (des) pays où des transactions ont lieu depuis 2010» avec «plus d’1 million d’hectares vendus ou loués».

Les gouvernements complaisants quant à cet accaparement des terres et les investisseurs étrangers complices présentent le phénomène comme un levier de développement, favorable aux agricultures locales et comme une rente devant permettre le financement d’autres projets. En réalité, cet accaparement foncier ne débouche quasi exclusivement que sur des monocultures intensives tournées vers l’exportation et ne bénéficiant réellement qu’aux multinationales et gouvernants corrompus.

L’Atlas fonde son étude sur la base de données indépendante Land Matrix. Se définissant comme une matrice des transactions foncières, celle-ci est une interface en ligne offrant des données et des outils d’analyse sur les transactions foncières de grande envergure. Selon Le Monde Afrique, Land Matrix a répertorié «près de 1800 acquisitions de terres à grande échelle réalisées dans le monde depuis l’an 2000, l’Afrique est la région la plus ciblée avec 33 % de la surface concernée et 34 % des transactions conclues