We are Orthodox Christian Greeks.
Because we are Orthodox Christians, we love our country, our people and all the peoples of the earth; this of course includes our African brothers and sisters.
- Πατέρα Κοσμά, βρισκόμαστε στο μέσο της Σαρακοστής και ο
Σταυρός του Κυρίου υψώνεται για να μας σκεπάσει και να μας ξεκουράσει
απ’ τον αγώνα μας. Τούτο δε συμβαίνει μόνο στην ορθόδοξη Ελλάδα μας,
συμβαίνει σε κάθε γωνιά του κόσμου, στην Αμερική, στην Ασία, Αυστραλία
και στην Αφρική. Ο πνευματικός αγώνας διεξάγεται παντού! Όπως λένε οι
όσιοι πατέρες της Εκκλησίας, δεν είναι ο τόπος αλλά ο τρόπος.
π. Κοσμάς: Διανύουμε την Αγία και Μεγάλη
Τεσσαρακοστή, σε μία γωνιά του πλανήτη όπου τα φώτα της δημοσιότητας και
τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης δεν έχουν θέση. Σε ένα άγνωστο χωριό, το
Musunoi, στο Κονγκό της Αφρικής.
Είναι απομακρυσμένο από το κέντρο της πόλης του Κολουέζι και
περικυκλωμένο από τόνους χωμάτων, τα οποία έχουν εξορυχθεί από την
καρδιά της γης, λόγω των ορυχείων που υπάρχουν στην περιοχή. Βλέπεις
μέσα στην ατονία των υπερυψωμένων βουνών από χώμα, ανθρώπους φτωχούς,
ρακένδυτους που στην πρώτη ματιά έρχεται αυτομάτως το συναίσθημα της
λύπης για την κατάστασή τους, αλλά και η ανάγκη για να εκφράσεις εκ
βάθους καρδίας ένα Κύριε ελέησον.
euxh.gr: Φυσικά υπάρχει και ένας άλλος τόπος όπου φανταζόμαστε το « Κύριε Ελέησον» να γίνεται «Δόξα σοι ο Θεός».
π. Κοσμάς: Πράγματι, έτσι είναι. Στη
συνάντηση αυτή, τα βλέμματα σταματούν και η ψυχή σκιρτάει από χαρά.
Είναι μία συνάντηση διαφορετική από την καθημερινότητα που ζεις. Είναι
μία συνάντηση προσευχής σε έναν συγκεκριμένο χώρο. Στο χώρο της
Εκκλησίας. Στο μέρος που τελείται το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας.
Εκεί έρχεσαι να συμπροσευχηθείς με απλούς και φτωχούς ανθρώπους με
πλούσια καρδιά, που λίγοι τους γνωρίζουν. Μόνο οι δικοί τους άνθρωποι,
της οικογενείας, οι συγχωριανοί τους και ο Ιερέας. Ο πνευματικός τους
Πατέρας. Αυτός που έχει αναλάβει την ευθύνη για τις ψυχές τους, κάποιες
από τις υλικές τους ανάγκες, αλλά και την πνευματική τους καθοδήγηση σε
θέματα Ορθοδόξου πίστεως και λατρείας. Στέκεται όρθιος στις επάλξεις του
πνευματικού αγώνα. Είναι μία αναμμένη λαμπάδα που λιώνει καθημερινά για
το ποίμνιό του, προφυλάσσοντάς το από τους προβατόσχημους λύκους των
διαφόρων αιρέσεων και Προτεσταντικών παραφυάδων.
euxh.gr: Αλήθεια τί νιώθει εκείνες τις ιερές στιγμές ο ιερέας και οι πιστοί;
π. Κοσμάς: Χτυπάει η απλή και χειροκίνητη
καμπάνα, προσκαλώντας τους πιστούς να έρθουν στην Εκκλησία. Να
προσευχηθούν και να δοξολογήσουν το Θεό Πατέρα. Ξεκινάει η ακολουθία του
Μεγάλου Αποδείπνου. Οι ιεροψάλτες διαβάζουν τους πρώτους ψαλμούς της
Ακολουθίας και σιγά σιγά φθάνουν στα πρώτα ψαλσίματα, λέγοντας: Μεθ’
ημών ο Θεός, γνώτε έθνη και ηττάσθε ότι μεθ’ ημών ο Θεός (Ησ 8, 9-10).
Αυτομάτως γεννάται η ελπίδα, ακούγοντας το μεθ’ ημών ο Θεός. Ο
αμαρτωλός μου νους ανανεώνει την ελπίδα ότι ο Θεός είναι μαζί μας και
συνεχίζει με πιο έντονη την επιθυμία για προσευχή.
Έτσι, συνεχίζεται η ακολουθία και κατά την διάρκειά της συναντιούνται
με τους άλλους πιστούς. Οι αναστεναγμοί, τα δάκρυα και τα αιτήματα των
προσευχών μας σε μία κοινή πορεία, η οποία καταλήγει στον ουρανό. Στον
κοινό μας Πατέρα. Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς.
Απορροφημένος ο νους μέσα στην καρδιά, ακούει μία γλυκιά φωνή
ξαφνικά. Έρχεται να δώσει μία παρηγοριά για το υπόλοιπο της Μεγάλης
Τεσσαρακοστής: ‹‹Κύριε των Δυνάμεων μεθ’ ημών γενού, άλλον γαρ εκτός σου
βοηθόν, εν θλίψεσιν ουκ έχομεν, Κύριε των Δυνάμεων, ελέησόν ημάς››.
euxh.gr: Ποια εικόνα σας γεννά η στάση των πιστών στο Ναό του Θεού μας;
π.Κοσμάς: Βλέπεις τη στάση των πιστών μέσα
στην Εκκλησία και σου έρχεται αυτομάτως η εικόνα του κεριού επάνω στην
Αγία Τράπεζα και μπροστά στο εικόνισμα της Παναγίας της Παραμυθίας.
Παραμυθία διαρκώς το αναμμένο κερί επάνω στην Αγία Τράπεζα. Στέκεται η
ελπίδα αναμμένη και εκπέμπει φώς. Αυτό το Φως το αληθινό, το οποίο
αγιάζει κάθε άνθρωπο ερχόμενο εις τον κόσμο.
Αυτό το Φως που μεταμορφώνει, την ώρα της ακολουθίας, τα πρόσωπα
αυτών των ανθρώπων διδάσκοντας αγάπη, ελπίδα, ενότητα, μακριά από
φυλετικές διακρίσεις. Μόνο εν Χριστώ αναγνώριση.
Αυτό το κερί ελπίδας στο εικόνισμα της Παναγίας, είναι η Ελληνική
Ιεραποστολική παρουσία εδώ στο μακρινό Κονγκό, που ξεκίνησε από την Ιερά
Μονή Οσίου Γρηγορίου και συνεχίζει να μεταφέρει για αρκετές δεκαετίες
το μήνυμα του Ευαγγελίου και την διδασκαλία της Ελληνικής Γλώσσας σ’ ένα
ταλαιπωρημένο, βασανισμένο και αποδυναμωμένο λαό, ο οποίος… ουκ έχει
που την κεφαλήν κλίνη (Ματθ. 8, 20).
Αλήθεια, πόσα ψυχικά και σωματικά αποθέματα πρέπει να διαθέτει ένας
άνθρωπος, για να ακολουθήσει μία εν Χριστώ πορεία ευαγγελιζόμενος έναν
διαφορετικό λαό από κάθε άποψη;
euxh.gr: π.Κοσμά, ποιο είναι το δικό σας «δώρο» από τους πιστούς Χριστιανούς της Αφρικής;
π.Κοσμάς: Το Μεγάλο Απόδειπνο τελειώνει, αλλά
η χαρά μας συνεχίζεται. Όλοι μαζί βγαίνουν από την Εκκλησία, για να σε
αποχαιρετήσουν και να σε ευχαριστήσουν που τους επισκέφθηκες. Μπορεί να
μην σου προσέφεραν κάποιο ιδιαίτερο δώρο για την εκεί παρουσία σου, αλλά
ο τρόπος έκφρασης του προσώπου τους και η ειλικρίνειά τους ήταν το
ακριβότερο δώρο τους. Γι’ αυτό, δεν πρέπει να λησμονούμε ποτέ τον λόγο
του Κυρίου: Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι, ότι αυτών έστιν η βασιλεία
των ουρανών (Ματθ. 5, 3).
Μπορεί η Μεγάλη Τεσσαρακοστή εδώ στην εσχατιά της Αφρικής να είναι
φτωχή σε υλικά αγαθά. Όμως, ένα είναι βέβαιο. Αυτό το Μεγάλο Απόδειπνο
που ζήσαμε θα είναι διαφορετικό. Προετοιμάζει το νέο συναξάρι αγιότητας
που κάποιοι άνθρωποι καλλιεργούν πνευματικά τους νέους αγίους, οι οποίοι
θα κοσμούν τους τοίχους των Εκκλησιών σε κάποια χρόνια εδώ στο Κονγκό
και σε ολόκληρη την Ορθόδοξη Εκκλησία.
* Ο Αρχιμ. Κοσμάς Θασίτης γεννήθηκε στην Καβάλα της Μακεδονίας.
Σπούδασε Θεολογία και πραγματοποιεί Μεταπτυχιακές σπουδές στον τομέα
της Ιεραποστολής. Διακόνησε σε πολλές νευραλγικές θέσεις στην Μητρόπολη
Ελευθερουπόλεως. Με την ευλογία του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου
Χρυσοστόμου, από τον Σεπτέμβρη 2019 αποσπάστηκε στο Πατριαρχείο
Αλεξανδρείας και υπηρετεί ως πρωτοσύγγελλος στην Ιερά Μητρόπολη
Κατάγκας, πλάι στον ιεραπόστολο Μητροπολίτη Κατάγκας Μελέτιο
Γρηγοριάτη.
Αγαπητοί
μας φίλοι και φίλες, περιπόθητοι, δόξα τω Θεώ!! Καλημέρα! Περνάμε πιο
δύσκολα από ποτέ. Η Περιοχή μας είναι υπό κατοχή των ανταρτών. Μη μας
αφήστε. Στηρίξετε μας! Στερούμεθα από όλα! Δεν έχουμε νερό, φαγητό,
ρεύμα και ίντερνετ. Οι λεηλασίες αμέτρητες μέχρι και στα νοσοκομεία. Τα
πτώματα παντού σε όλους τους δρόμους. Αρκετοί συνάνθρωποί μας έχουν
αποκεφαλιστεί.
Έχω
δει τα μηνύματά σας, τα περισσότερα δεν ανοίγουν λόγω του ασθενούς
ίντερνετ. Ανά πάσα στιγμή κινδυνεύει η ζωή μας από σφαίρες και βόμβες.
Θα
σας ενημερώσω για ό τι γράψατε αλλά και για ό τι η αγάπη σας μας
έστειλε, όταν αυτό γίνει εφικτό!! Τίποτα δεν θα χαθεί από ό τι στείλατε,
αρκεί να το στείλετε με τους τρόπους που σας έχουμε υποδείξει.
Κάνετε κάποιες αναρτήσεις για την εισβολή ανταρτών στην Γκόμα.
Σας
ευχαριστώ πολύ για την αμέριστη συμπόνια και συμπάθειά σας, κατά την
ώρα αυτή του πολέμου στην Γκόμα. Η χώρα μας έχει υποστεί έναν άδικο
πόλεμο από τους αντάρτες που στηρίζονται από την Ρουάντα, καλυμμένοι από
ξένες δυνάμεις για εκμετάλλευση του υπεδάφους. Μη μας ξεχάσετε.
Εκατοντάδες συνάνθρωποί μας χάνουν την ζωή τους κάθε μέρα. Μη μας
αφήστε. Ο Χριστός να σας ευλογεί!
Θα σας γράψω αναλυτικότερα για ότι συμβαίνει και αυτήν την ώρα στην μαρτυρική Γκόμα του Κονγκό.
Στις
27/01/2025 θα είχα πεθάνει, εγώ και οι 2 νέοι που ήταν μαζί μου στο
επισκοπείο, από τα χτυπήματα σφαιρών των ανταρτών, αν λίγες ώρες πριν
δεν είχαμε καταφέρει να φύγουμε από το επισκοπείο, έστω και περπατώντας
μέσα σε αδέσποτες σφαίρες για περισσότερες από 2 ώρες, ψάχνοντας για
άλλο μέρος, λίγο πιο ασφαλές από το πρώτο.
Μέρα
νύχτα υπάρχουν σφαίρες, εκτοξευτές ρουκετών και οβίδες σε όλη την πόλη,
σε όλες τις γειτονιές. Είμαι σε επαφή με όλους τους πιστούς μας και
τους στέλνω οικονομική βοήθεια όποτε χρειάζεται και ανά πάσα στιγμή. Δεν
έχω σχεδόν τίποτα ακόμα μαζί μου. Ό,τι κρατούσαμε στην άκρη έχει ήδη
ξοδευτεί.
Πολλοί
με έχουν πάρει τηλέφωνο, και μέσα και εκτός του Κονγκό, και μου έχουν
γράψει επίσης και έχουν εκφράσει την αλληλεγγύη τους και τους ευχαριστώ
πολύ. Δεν υπάρχει διέξοδος από την πόλη σε αυτό το σημείο που έχουμε
φτάσει.
Πολλοί μου
ζήτησαν να φύγω από την πόλη Γκόμα, πριν κλείσουν το αεροδρόμιο και όλες
οι έξοδοι και τα σύνορα της πόλης. Θα μπορούσα να το είχα κάνει, αλλά
δεν ήθελα να αφήσω τους πιστούς μας, το ποίμνιο μου. Είναι η ώρα που
έχουν πολύ ανάγκη της παρουσίας μου για ό τι μπορώ κι εγώ να τους
προσφέρω ως Επίσκοπός τους. Ο Άγιος Ισίδωρος ο Πηλουσιώτης λέγει «Ο
Χριστός έγινε Ιερέας στον Σταυρό». Προτίμησα να σταυρωθώ μαζί τους,
για να αναστηθώ μαζί τους, αν θέλει ο Θεός.
Αγαπητοί μου εν Χριστώ αδελφοί, από Ανατολικό Κονγκό, σας ενημερώνουμε περί της εν γένει κατάστασης έκτακτης ανάγκης και κρίσεως του τόπου.
Από της 28ης ε. μηνός, η πόλη της Γκόμα στην Ιερά Επισκοπή Γκόμας και Μεγάλου Κύβου, έχει περιέλθει σε κατάσταση κατοχής από τις δυνάμεις των παραστρατιωτικών δυνάμεων του Μ23.
Σήμερα από τον Επίσκοπο Γκόμας και Μεγάλου Κίβου κ. Τιμόθεο, μου ζητήθηκε να προβώ σε μια συνοπτική ενημέρωση, εκ μέρους του, μέσω του φίλτατου Εκκλησιαστικού Ειδησεογραφικού Πρακτορείου Romfea.gr, μια που ο ίδιος στερείται διαδικτύου λόγω της υπάρχουσας κατάστασης.
Η κατάσταση στην Γκόμα είναι πολύ δύσκολη. Όσον αφορά την Εκκλησία, ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος κ. Τιμόθεος, έχει μετακομίσει από την Επισκοπή σε κοντινό ασφαλέστερο οίκημα, γιατί η Επισκοπική Οικία βρέθηκε απρόσμενα στο επίκεντρο των εχθροπραξιών.
Όλη η γείτονα περιοχή, έχει υποστεί βανδαλισμούς, ενώ η ίδια η Επισκοπή έχει χτυπηθεί από εχθρικά πυρά (σφαίρες μικρότερου και μεγαλύτερου μεγέθους και ισχύος).
Με τον αδελφό Επίσκοπο κ. Τιμόθεο, επικοινωνώ μετά δυσκολίας, καθημερινά όμως, για να επιβεβαιώσω την ασφαλή του διαμονή, φροντίζοντας συγχρόνως να γνωρίζω και την καθ’ ημέραν εξέλιξιν των πραγμάτων, τόσο δι΄αυτόν, όσον και δια τους αδελφούς που συνοδεύουν τον Θεοφιλέστατο, ιδιαιτέρως περί του εξ’ Ελλάδος αδελφού μας κληρικού που εθελοντικά διακονεί στην Επισκοπή Μ. Κίβου, αρχιμανδρίτη κ. Νικηφόρο.
Όσον αφορά τώρα τον λαό μας και την εν γένει κατάσταση, ιδιαιτέρως στην Γκόμα, έχω να πω, ότι καθημερινά γίνονται εχθροπραξίες, με θύματα, κυρίως από την πλευρά των Εθνικών μας στρατιωτικών δυνάμεων (FARDC).
Τα γεγονότα, παρατηρούμε μετά βαθυτάτης λύπης και είμαστε αυτόπτες μάρτυρες οι εν Κονγκό 6 Ορθόδοξοι Μητροπολίτες και Επίσκοποι του τόπου μας, θρηνώντας καθημερινά για τις νέες ψυχές, τα παιδιά μας που φεύγουν άδικα, σε έναν ακόμα πόλεμο που θα μπορούσε κάλλιστα να είχε αποφευχθεί εκ των προτέρων.
Η πόλη της Γκόμα ζει σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, χωρίς νερό, ηλεκτρικό ρεύμα, διαδίκτυο, με περιορισμένες τηλεπικοινωνίες, χωρίς ραδιόφωνο και τηλεόραση, χωρίς αεροδρόμιο και φυσικά χωρίς ανεφοδιασμό. Πλήθη ταλαιπωρημένων υπάρξεων, των κατοίκων της πόλεως, προσπαθούν να μετακινηθούν προς τις γειτονικές περιοχές και εκτοπίζονται βίαια από τα σπίτια τους.
Πρόκειται για ένα μεταναστευτικό κύμα εκατοντάδων χιλιάδων κατοίκων, που προσπαθεί να ξεφύγει από την υπάρχουσα κατάσταση.
Τα μαγαζιά στους δρόμους λεηλατήθηκαν ενώ η μετακίνηση των ανθρώπων καθίσταται άκρως επικίνδυνη. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να μην υπάρχει σωστός ανεφοδιασμός και να ταλαιπωρείται ο πληθυσμός από έλλειψη και των πλέον αναγκαίων.
Εμείς ως Εκκλησία βρισκόμαστε στο πλευρό του λαού που μας έθεσε ο Κύριος να υπηρετήσουμε. Τιμώντας την Θεόπνευστη, σεπτή εντολή του Μακαριωτάτου Πατριάρχου μας Αλεξανδρείας και Πάσης Αφρικής κ.κ. Θεοδώρου Β΄ και της περί αυτού Ιεράς Συνόδου, στεκόμαστε θυσιαστικά στο πλευρό του λαού μας, όλων των Κονγκολέζων αδελφών μας.
Εν καρδία συντετριμμένη και θερμή προσευχή, δεόμεθα καθημερινά διά την εν συντόμω λήξη των άδικων εχθροπραξιών, διά την ειρήνευση των εμπλεκομένων εχθρικών δυνάμεων και διά την σωτηρία του λαού μας.
Παρακαλώ προσεύχεσθε δι ημάς, ιδαιτέρως διά τον Θεοφιλέστατο Επίσκοπο Γκόμας και Μεγάλου Κίβου κ. Τιμόθεο, που παραμένει εν πλήρη επιγνώσει των συνεπειών, στην Έδρα του, αλλά και δι’ όλους ημάς που αναμένουμε την μοιραία ίσως επέκταση των τεκταινομένων και στην αμέσως γείτονα Επισκοπή μας της Μπούνια και Αν. Κονγκό.
Από τα βάθη της εν αγωνία και θλίψει καρδιάς μας, ευχόμαστε, ειρήνη στον κόσμο και αγάπη Χριστού σε όλους!
Μετ’ ευχών, Ελάχιστος εν αδελφοίς,
† Ο Μπούνιας, Κισανγκάνι και Αν. Κονγκό, Πολύκαρπος
Σε εξαιρετικά δυσμενή κατάσταση βρίσκεται η Ιερά Επισκοπή Γκόμα μετά την προέλαση των ανταρτών στην ομώνυμη πόλη Γκόμα.
Οι αντάρτες έχουν υπό τον έλεγχό τους όλη την πόλη και τα περίχωρα και κατευθύνονται προς την πόλη Μπουκάβο.
Η πόλη της Γκόμα έχει λεηλατηθεί, ενώ οι δυνάμεις των ανταρτών έχουν κόψει το νερό και το ρεύμα.
Τα
καταστήματα έχουν λεηλατηθεί, υπάρχει τεράστια έλλειψη τροφίμων ενώ τα
ελάχιστα τρόφιμα που υπάρχουν βρίσκονται ήδη σε πενταπλάσια τιμή.
Σύμφωνα με
πληροφορίες άνοιξαν οι φυλακές και οι φυλακισμένοι βγήκαν έξω, βρήκαν
όπλα και προβαίνουν σε πολλές αποτρόπαιες πράξεις κλέβοντας και
δολοφονώντας. Υπολογίζεται ότι πάνω από χίλια (1.000) άτομα έχουν χάσει
τη ζωή τους.
Κατέστρεψαν τους καταυλισμούς των προσφύγων και κατέκλεψαν τις αποθήκες τροφίμων των ανθρωπιστικών οργανώσεων.
Ως αποτέλεσμα υπάρχει μεγάλη πείνα στην Γκόμα ενώ ο αποκλεισμός της από τον υπόλοιπό κόσμο επιτείνει τη ζοφερή αυτή κατάσταση.
Οι ενορίες της πόλεως βρίσκονται στο επίκεντρο των μαχών. Το επισκοπείο είναι διάτρητο από τις σφαίρες.
Ο Επίσκοπος Γκόμας κ. Τιμόθεος και ο έλληνας κληρικός Αρχιμ. Νικηφόρος Κομποτής ενώ
γνώριζαν πληροφορίες για την εισβολή των ανταρτών στην Γκόμα, δεν
θέλησαν να εγκαταλείψουν το ποίμνιο τους.
Βρίσκονται εκεί, εγκλωβισμένοι σε ένα ξενοδοχείο, σχετικά ασφαλές για την ώρα, προσευχόμενοι για την κατάπαυση του πολέμου.
Χθες,
Κυριακή, τέλεσαν την Θεία Λειτουργία σε ένα μικρό σαλόνι του
ξενοδοχείου, χωρίς πιστούς αφού οι άνθρωποι κινδυνεύουν όταν
κυκλοφορούν.
Ο
Μακαριώτατος Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κ.κ.
Θεόδωρος Β' επικοινωνεί συνεχώς με τον Επίσκοπο Γκόμας κ. Τιμόθεο
προκειμένου να τον ενθαρρύνει στην περιπέτεια αυτή της Επισκοπής του.
Επίσης προσεύχεται να προστατεύσει ο Θεός όλους τους ανθρώπους, οι
οποίοι δοκιμάζονται αυτό το διάστημα στην Γκόμα.
Ο Μακαριώτατος επικοινωνεί και με τους υπόλοιπους Αρχιερείς του Κονγκό δίδοντας οδηγίες και κατευθύνσεις.
"Χθες μπήκαν 10 φορτηγά με βαριά οπλισμένους αντάρτες Η πόλη έχει πολλούς νεκρούς, μέσα στους δρόμους. Όλοι ζητάνε βοήθεια. Το νερό της βρίσεις έχει κοπεί όπως και το ρεύμα. Όποιο μπορούν, χρησιμοποιούν το εμφιαλωμένο νερό που είναι πανάκριβο και μικρές γεννήτριες για φως τις νύκτες, ενώ η βενζίνη έχει πολύ ακριβαίνει. Το γεγονός ότι έχει κλείσει το αεροδρόμιο και τα σύνορα, δυσχεραίνει πολύ την κατάσταση, όσον αφορά τα φάρμακα κλπ. Οι αντάρτες έχουν λεηλατήσει φάρμακα, μηχανές από τα νοσοκομεία και ψυγεία νεκροτομείων…"
Μήνυμα από τον Μητροπολίτη Γκόμας Τιμόθεο και για όσα φρικτά ζουν (5/2/2025)
Αγαπητοί μας αδελφοί, ΚΑΛΗ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ.
Σας
ευχαριστούμε ευγνωμόνως που μας βοηθάτε και μας στηρίζετε εμπράκτως
στην μαρτυρική Ιεραποστολή. Μπορείτε πιο πολύ αυτές τις ημέρες να
παρακολουθείτε τα νέα της Ιεράς μας Επισκοπής Γκόμας και Μεγάλου Κίβου
από το site του σεβαστού και αγαπητού μας Δρ. Κωνσταντίνου Βαρδάκα
«Ελληνορωμαϊκά», και από την ιστοσελίδα του Συλλόγου μας «Φίλοι Ιεραποστολικού έργου πατρός Τιμόθεου Ntumba στο Ανατολικό Κονγκό».
Σας
ευχαριστώ πολύ για το ιδιαίτερο ενδιαφέρον σας για εμάς και για όλη την
Ιερά μας Επισκοπή Γκόμας και Μεγάλου Κίβου ως και για την συμπάθεια και
συμπαράστασή σας, λόγω της εισβολής και κατοχής της Περιοχής μας από
τους αντάρτες της Μ23.
Ας
δούμε με τις καταγγελίες και τις κυρώσεις των διαφόρων Δυτικών χωρών
-αν είναι ειλικρινείς- που αναμένονται εναντίον της Ρουάντας και των
ανταρτών της M23, αν με αυτές σιγά-σιγά θα αποσυρθούν από τις 3 πόλεις
της Ιεράς μας Επισκοπής, που καταλαμβάνουν οι αντάρτες (την Γκόμα, το
Μπουκάβου και την Καμανιόλα).
Στο
μεταξύ, τόσοι άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους στο βωμό των συμφερόντων.
Όλα για το υπέδαφος της Περιοχής. Οι εκτελέσεις και οι μαζικές
δολοφονίες του πληγέντος πληθυσμού συνεχίζονται αμείωτα.
Κάθε
είδος και προϊόν διατροφής πωλείται πλέον 3 φορές περισσότερο από
πριν, λόγω της σπανιότητας των προϊόντων στην αγορά . Η επισιτιστική και
ανθρωπιστική κρίση είναι άνευ προηγουμένου. Η πείνα, οι ενδημικές
ασθένειες, η έλλειψη πόσιμου νερού και τροφής επιδεινώνουν την κατάσταση
του πληθυσμού που έχει αποδυναμωθεί από το κλείσιμο του αεροδρομίου και
των συνόρων εδώ και δύο μήνες από τους αντάρτες.
Η
Πρωθυπουργός του Κονγκό σε συνεργασία με τοπικούς φορείς δήλωσε προχθές
ότι ο αριθμός των θανάτων τις τελευταίες ημέρες στην Γκόμα έφτασε
επισήμως στους 7.000 (βέβαια ενδέχεται κατ’ άλλους να είναι παραπάνω),
με άλλους συνανθρώπους μας, στρατιώτες και απλοί πολίτες, να έχουν ταφεί
μαζικά και χωρίς αναγνώριση. Πολλοί αγνοούνται, αφού συχνά βρίσκουν
πτώματα να πλέουν πάνω στη λίμνη Κίβου! Χιλιάδες άνθρωποι βρίσκονται σε
νοσοκομεία σε κρίσιμη κατάσταση.
Χιλιάδες
συμπατριώτες μας πιάνονται όμηροι για να υπηρετήσουν ως δύναμη στον
στρατό της Ρουάντας και των ανταρτών. Κορίτσια βιάζονται και
σκοτώνονται, άλλα αγνοούνται. Νέοι και ανήλικα παιδιά εκτοπίζονται βίαια
για να υπηρετήσουν στον στρατό της Ρουάντας, όσοι αντιστέκονται
σκοτώνονται επί τόπου. Πολλές φωτογραφίες κυκλοφορούν με τα πτώματά
τους.
Ως
τοπική Εκκλησία, συντηρούμε οικονομικά αμέτρητες οικογένειες για την
επιβίωσή τους. Μέχρι τώρα εκτελούσαμε μια προφητική Ιεραποστολή, δηλαδή
με λόγους, διδασκαλίες, κατηχήσεις και βαπτίσεις στα ύδατα. Τώρα κάνουμε
σταυρική και μαρτυρική Ιεραποστολή, όπου κινδυνεύουμε κάθε στιγμή και
οι συνάνθρωποί μας βαφτίζονται μέσα στο ίδιο τους το αίμα και όχι στα
αγιασμένα νερά της Κολυμβήθρας!
Βοηθάμε
όλους, Ορθόδοξους και μη, αδιακρίτως. Κάθε στιγμή και κάθε ώρα
λαμβάνουμε αίτημα για βοήθεια, τα νοσοκομεία είναι γεμάτα από άρρωστους
και από τα θύματα πολέμου και συχνά είμαστε με άδεια χέρια!
Κάνουμε
έκκληση σε όλους για βοήθεια. Οι ανάγκες είναι τεράστιες. Ό τι
στέλνετε το λαμβάνουμε. Τίποτα δεν χάνεται. Είτε μας στέλνετε απευθείας
στο Κονγκό, είτε μέσω του Συλλόγου μας στην Ελλάδα, θα τα λάβουμε, και
κάποια στιγμή θα σας ενημερώσουμε για να ξέρετε ότι τα λάβαμε.
Σας
γνωστοποιούμε ότι ό, τι μας στέλνετε το λαμβάνουμε. Τίποτα δεν χάνεται.
Εν καιρώ ευθέτω, αν θέλει ο Θεός, με τις προσευχές σας, θα σας
απαντήσουμε για να σας ευχαριστήσουμε προσωπικά.
Η
Ιερά μας Επισκοπή Γκόμας και Μεγάλου Κίβου περνάει δύσκολες στιγμές και
ζει ένα μαρτύριο κυριολεκτικά. Μη μας ξεχνάτε στις προσευχές σας αλλά
και εμπράκτως στηρίξετε μας. Μη μας αφήστε! Οι ανάγκες ανυπολόγιστες, η
πείνα και η ανέχεια μεγάλη με πολλά βάσανα και πολλές θλίψεις.
Καλή και ευλογημένη Σαρακοστή σε όλους και σε όλες
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΤΕ
† Ο Γκόμας και Μεγάλου Κίβου Τιμόθεος (μπείτε στη σελίδα του στο Φέισμπουκ)
ΓΙΑ ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΤΟΥ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΟΥ ΕΡΓΟΥ ΣΤΗΝ ΙΕΡΑ ΕΠΙΣΚΟΠΗ ΓΚΟΜΑΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΥ ΚΙΒΟΥ
Οι Λογαριασμοί της Ιεράς Επισκοπής Γκόμας και Μεγάλου Κίβου στο Κονγκό είναι:
1) Όνομα Λογαριασμού: EGLISE ORTHODOXE-IERA EPISKOPI GOMAS.
Χώρα: Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό.
Το IBAN: CD4805100051720112169700197.
Επωνυμία της τράπεζας: RAWBANK.
Swift (BIC): RAWBCDKI.
2) Όνομα Λογαριασμού: EGLISE ORTHODOXE-IERA EPISKOPI GOMAS.
Χώρα: Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό.
Το IBAN: 00011050288200180113301.
Επωνυμία της τράπεζας: EQUITY BCDC.
Swift (BIC): BCDCCDKI.
3)
Όνομα: TIMOTHEE NTUMBA MUSUNGAYI. Χώρα: Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό. Το
IBAN: 00011150520000138271793. Επωνυμία της τράπεζας: BCDC (EQUITY
BANK). Swift (BIC) : BCDCCDKI.
Μπορείτε
να προσφέρετε τις δωρεές σας επίσης και μέσω των κάτωθι λογαριασμών του
Συλλόγου μας στην Ελλάδα «Φίλοι Ιεραποστολικού Έργου π. Τιμοθέου Ntumba
στο Κονγκό».
Το ΙΒΑΝ του λογαριασμού της Πειραιώς είναι: GR2701720980005098107308162.
3) Alpha Bank. Swift-Bic Τράπεζας: CRBAGRAA
Το IBAN είναι: GR4501401620162002002015349
Όνομα Λογαριασμού: ΦΙΛΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ ΣΤΗ ΜΠΟΥΝΙΑ ΤΟΥ ΚΟΓΚΟ.
Γράψετε
ως αιτιολογία το ονοματεπώνυμό σας για να ξέρουμε ότι είναι από σας για
να σας ενημερώσουμε ότι τα λάβαμε. Επίσης γράψετε ότι τα στέλνετε για
την Ιεραποστολή στην Ι. Επισκοπή Γκόμας ( Ανατολικό Κονγκό).
Η
Σελίδα Face book του Συλλόγου μας είναι: Φίλοι Ιεραποστολικού έργου π.
Τιμοθέου Ntumba. Ο Σύνδεσμος της σελίδας είναι:
https://m.facebook.com/108781591982729/
Υ.
Γ. Στείλτε μας ένα email σας, ώστε ο Σύλλογός μας να σας αποστείλει
απόδειξη για την δωρεά που καταθέσατε στο Σύλλογο για την Ιεραποστολή
μας στην Ιερά Επισκοπή Γκόμας και Μεγάλου Κίβου.
ΟΙ
ΑΛΛΟΙ ΤΡΟΠΟΙ είναι να στείλετε μέσω των κάτωθι υπηρεσιών που υπάρχουν
στον τόπο μας: Western Union, Money Gram, Ria και Express Union (WorldRemit). Να σας δώσουμε, αν είναι τα στοιχεία, αναλόγως με την
υπηρεσία που θα χρησιμοποιείστε.
Ισλαμιστές τρομοκράτες στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό
(ΛΔΚ) αποκεφάλισαν εβδομήντα χριστιανούς με ματσέτες, σύμφωνα με πολλές
ομάδες που παρακολουθούν την τρομοκρατία και τις διώξεις.
Οι 70 Χριστιανοί περικυκλώθηκαν αρχικά από ισλαμιστές αντάρτες
από τις Συμμαχικές Δημοκρατικές Δυνάμεις, μια ομάδα που συνδέεται με το
Ισλαμικό Κράτος ή ISIS, σύμφωνα με την Open Doors US, η οποία
παρακολουθεί τη δίωξη των χριστιανών παγκοσμίως.
Οι
Χριστιανοί, σύμφωνα με πληροφορίες όλοι από την περιοχή Λουμπέρο,
αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους τα ξημερώματα της 13ης
Φεβρουαρίου, με τους αντάρτες να φωνάζουν «Βγες έξω, φύγε».
Συνελήφθησαν όμηροι και οδηγήθηκαν σε μια μικρή χριστιανική
εκκλησία στο χωριό Κασάνγκα. Μέσα στο κτίριο, πρώτα τους έδεσαν και μετά
αποκεφαλίστηκαν και οι 70, λένε οι ομάδες.
Σύμφωνα με τη
συντονίστρια της επιτροπής προστασίας της τοπικής κοινότητας Vianney
Witswamba, όπως αναφέρεται από την Global Fight Against Terrorism
Funding (GFATF), "70 πτώματα βρέθηκαν στην εκκλησία. Βρέθηκαν δεμένα."
Πηγές λένε ότι τοπικοί ισλαμιστές μαχητές εμπόδισαν τους χριστιανούς ηγέτες να θάψουν τους νεκρούς τους για πέντε ημέρες.
Το κείμενο από την πλατφόρμα συλλογής υπογραφών γιατην άσκηση πίεσης σε χώρες της Ευρώπης όπως Βρετανία και Γαλλία, αλλά και σε γειτονικές
χώρες όπως Κένυα κι Ανγκόλα, για να μεσολαβήσουν να βρεθεί διπλωματική
λύση. Τοπικοί ηγέτες τις Γκόμα θα παραδώσουν προσωπικά την έκκλησή μας
στους αρμόδιους (βλ. λινκ παρακάτω).
Εδώ και χρόνια, οι αντάρτες M23 δολοφονούν, βιάζουν, απαγάγουν και λεηλατούν.
Ακόμα και πριν την τελευταία φρικαλεότητα, είχαν βιάσει δεκάδες
γυναίκες και κορίτσια, και το 2022 έσφαξαν περίπου 300 αθώους χωρικούς.
Ειδικοί
λένε πως οι M23 στηρίζονται απ’ τη Ρουάντα, ως μέρος ενός σχεδίου να
καταλάβει τμήματα της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό (ΛΔΚ).
Η
Ρουάντα το αρνείται. Αλλά οι κυβερνήσεις του Κονγκό, της Γαλλίας και
των ΗΠΑ, καθώς κι ο ΟΗΕ, έχουν κάνει έκκληση στους ηγέτες της Ρουάντα να
σταματήσουν να στηρίζουν τους αντάρτες.
Αλλά ούτε ο ΟΗΕ, ούτε οι περισσότερες απ’ τις κυβερνήσεις της Δύσης έχουν κάνει κάτι περισσότερο απ’ το να το ζητούν ευγενικά.
Τώρα
οι κάτοικοι του Α. Κονγκό αποφάσισαν να αναλάβουν οι ίδιοι να βάλουν
τέλος στην αιματοχυσία. Αλλά αυτό είναι άκρως επικίνδυνο, και χωρίς
διεθνή υποστήριξη οι διαπραγματεύσεις μπορεί να αποτύχουν κι η περιοχή μπορεί να βυθιστεί και πάλι στη βία.
Σχεδόν 3.000 άνθρωποι σκοτώθηκαν τις τελευταίες
βδομάδες καθώς ένας βίαιος στρατός ανταρτών κατέλαβε την Γκόμα, μια πόλη
όπου κατοικούν 1 εκατομμύριο άνθρωποι στο ανατολικό Κονγκό.
Αντάρτες επέτρεψαν μαζική απόδραση φυλακισμένων, κι οι κρατούμενοι που απέδρασαν βίασαν εκατοντάδες γυναίκες στα κελιά τους και στη συνέχεια έκαψαν τη φυλακή όσο εκείνες ήταν ακόμη μέσα.
Αυτό μπορεί να είναι ό,τι πιο φρικτό έχει γίνει μέχρι τώρα
στον πόλεμο στο Κονγκό, κι οι τοπικοί θρησκευτικοί ηγέτες ρισκάρουν τις
ζωές τους παίρνοντας θέση κατά της βίας και ξεκινώντας μια έκκληση για
ειρήνη.
Πριν πάμε στην μαρτυρία... ευδόκησε ο ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΣ και αυτός μετά από δεκαετίες να ανοικοδομηθεί στον Άγιο ο πρώτος Ιερός Ναός του στην καρδιά της Αφρικής
Γκόμα, στις 06.06.2023
ΜΕ ΦΩΝΑΞΕ ΜΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΓΝΩΡΙΖΕ ΑΠΟ ΠΟΥ ΕΡΧΟΜΑΙ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΜΕ ΡΩΤΗΣΕΙ
Όταν ήμουν μαθητής Αθωνιάδος Εκκλησιαστικής Ακαδημίας του Αγίου Όρους το 1990, άκουγα όλοι να μιλάνε για τον Γέροντα Παΐσιο. Π.χ. λέγανε: «Ο Γέροντας Παΐσιος μου είπε», ή «Τι είπε ο Γέροντας Παΐσιος», ή «Πήγαινε να το πεις στον Γερο-Παΐσιο», κλπ. Αρκετές φορές επέστρεφαν από την Αθωνιάδα Σχολή πολλοί συμμαθητές μου και τους ρωτούσα πού ήταν, απαντούσαν «Ήμασταν στην Παναγούδα, στον Πατέρα Παΐσιο». Έτσι, κάποιο ευλογημένο πρωί, συνοδευόμενος από έναν από τους Καθηγητές μας της Αθωνιάδος Σχολής, τον κ. Αθανάσιο Ρακοβαλή, έφτασα στο Κελί του. Εκείνα τα χρόνια ήμουν ο μόνος μαθητής Αθωνιάδος από την Αφρική που ζούσα στις Καρυές. Όταν με είδε ο Γέροντας Παΐσιος, έστρεψε το βλέμμα του πάνω μου, και εγώ τον κοιτούσα με όλη μου την προσοχή.
Λίγο μακριά πριν τον πλησιάσω για να φιλήσω την Αγία του Δεξιά, μου είπε με δυνατή φωνή «Ντούμπα, εσύ είσαι;». Και εγώ με έκπληξη, μέσα στην καρδιά μου έλεγα "πώς ξέρει το όνομά μου, χωρίς να με ρωτήσει πώς σε λένε, όπως με ρωτάνε όλοι!", είπα "Ναι, Γέροντα, εγώ είμαι". Και κατευθείαν χωρίς να συστηθούμε, όπως γίνεται σε όλο τον κόσμο, σαν να είχαμε δει ο ένας τον άλλον πολύ πριν, μου είπε ο Άγιος Παΐσιος: «Ξέρεις τι σημαίνει το όνομά σου;» και του απάντησα: «Γέροντα, τα παιδιά στη Σχολή με κοροϊδεύουν και μου λένε τούμπες και κάνουν ταυτόχρονα τούμπες στον αέρα». Μου είπε «όχι, το όνομά σου σημαίνει ύψωμα, και εύχομαι να γίνεις ένα ύψωμα και πολύς κόσμος θα βοηθηθεί κοντά σου!». Είναι περιττό να επισημάνω ότι αυτή είναι η έννοια του ονόματός μου, στη μητρική μου γλώσσα.
Αφήνοντας για λίγο τους άλλους επισκέπτες, που βρίσκονταν στην αυλή του Κελιού του, ο Άγιος Γέροντας στράφηκε ξανά προς το μέρος μου, καθώς ατένιζα συνεχώς το βλέμμα μου πάνω του, και μου είπε «Από το Ζαΐρ δεν είσαι;» Αυτό πάλι με εξέπληξε πολύ, γιατί δεν με ρώτησε καν από που είμαι, αλλά μου είπε ο ίδιος από πού κατάγομαι. Εκείνα τα χρόνια το Κονγκό ονομαζόταν Ζαΐρ. Είπα «Ναι, Γέροντα, είμαι από το Ζαΐρ». Και πρόσθεσε, χαϊδεύοντάς με στον ώμο, λέγοντας: «Στην Ελλάδα δεν έχουμε κανένα λουλούδι από το Ζαΐρ, εύχομαι να γίνεις εσύ». [ Αυτό που είπε ο Άγιος είναι βέβαια μια ευχή. Και ανάμεσα στην ευχή και την πραγματικότητα, το χάσμα είναι ιλιγγιώδες]. Ίσως να το είπε έτσι ο Γέροντας Παΐσιος, διότι είμαι ο πρώτος Αφρικανός μαθητής στην Ιστορία της Αθωνιάδος Σχολής. Και οπωσδήποτε είναι μια ιστορική ευθύνη! Ο Θεός ζητά πολλά από αυτούς στους οποίους έχει δώσει πολλά.
Καθώς καταλάβαινε με το διορατικό του Πνεύμα ότι ήθελα να του μιλήσω και ότι δεν τολμούσα να του το ζητήσω από βαθύ σεβασμό και ευλάβεια απέναντί του, με πήρε από το χέρι και σταθήκαμε λίγο δίπλα στο Κελί του προς τη δεξιά πλευρά, καθώς μπαίνουμε στο Κελί του, εκεί όπου είχε τον μικρό του κήπο (τον μπαξέ) με ντομάτες, κλπ., ενώ οι προσκυνητές είχαν μείνει καθισμένοι στην αριστερή πλευρά πάνω στα κούτσουρα-καθίσματα. Του άνοιξα όλη μου την καρδιά, του είπα όλα μου τα προβλήματα, μικρά και μεγάλα, και μου έδινε τις συμβουλές του. Αλλά μου έκανε πολύ εντύπωση που οι λύσεις που μου έδινε ο Άγιος Παΐσιος στα προβλήματά μου ήταν πολύ διαφορετικές από αυτές που μου είχαν δώσει άλλοι πνευματικοί λίγους μήνες πριν στην Αθήνα αλλά και στο Άγιον Όρος, όταν τους είχα μιλήσει.
Ο υπό ανέγερση ναός του αγίου στο Κονγκό (από εδώ)
Και αρκετές φορές όταν του έλεγα πάνω στην κουβέντα αυτό που μου είχαν απαντήσει οι προηγούμενοι, φαινόταν έντονα ενοχλημένος με τις απαντήσεις τους. Εγώ όμως τους δικαιολογούσα μέσα μου, διότι ίσως δεν με καταλαβαίνανε καλά, δεν μπορούσαμε να συνεννοηθούμε καλά μαζί τους. Ενώ με τον Γέροντα Παΐσιο μιλούσα με σπάνια άνεση κάθε φορά, και δεν μπορούσα να το εξηγήσω αυτό. Αφού λοιπόν με νουθέτησε και μου μίλησε για πρώτη φορά στην ζωή μου για την προσευχή του Ιησού «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με», επιστρέψαμε στην Σχολή με τον κ. Αθανάσιο Ρακοβαλή, τον οποίο ευχαριστώ απεριόριστα, που με συνόδευσε στον Γέροντα Παΐσιο, στον Άγιο Παΐσιο τον Αγιορείτη.
Και τώρα τον δρόμο προς την Παναγούδα τον είχα μάθει (αν και πολλές φορές χανόμουνα εκεί στα δάση και αντιλαμβανόμουνα ότι είχα χαθεί όταν αντίκριζα μπροστά μου την Σκήτη του Αγίου Παντελεήμονος. Και άντε τώρα να ξαναγυρίσεις, μέσα στα χιόνια….) Ναι, είχα μάθει το Κελί του Γέροντα Παΐσιου, στην Παναγούδα, μπορούσα πλέον να πηγαίνω μόνος μου πολλές φορές, ειδικά τα απογεύματα που είχαν ήδη φύγει οι επισκέπτες, να τον δω, να ακούσω τις συμβουλές του και να παίρνω τις ευχές και ευλογίες του, κυρίως όμως πήγαινα για να τον βλέπω. Η θέα του με αρκούσε και αισθανόμουν σαν να βρισκόμουνα στον Παράδεισο. Πράγματι και ο Παράδεισος είναι θέα. Η θέα του γλυκυτάτου Προσώπου του Χριστού, καθώς εστί, στην δόξα Του: «Πάτερ, οὓς δέδωκάς μοι, θέλω ἵνα ὅπου εἰμὶ ἐγὼ κἀκεῖνοι ὦσι μετ' ἐμοῦ, ἵνα θεωρῶσι τὴν δόξαν τὴν ἐμὴν ἣν δέδωκάς μοι, ὅτι ἠγάπησάς με πρὸ καταβολῆς κόσμου» ( Κατά Ιων. 17.24).
Πολλές φορές θυμάμαι μόνο όταν πήγαινα στο Κελί του, αλλά δεν θυμόμουνα καλά-καλά πώς επέστρεφα στη Σχολή, διότι ο δρόμος της επιστροφής ήταν πάντα πολύ ελαφρός, σύντομος και γρήγορος.
Μερικές παρατηρήσεις για τον εαυτό μου: 1. Εκείνη την πρώτη μέρα που είδα τον Άγιο Παΐσιο και με δίδαξε πώς να λέω την ευχή , την προσευχή του Ιησού, ένιωσα μέσα μου σαν να είχε σπαρθεί η προσευχή του Ιησού στην καρδιά μου. Ένας σπόρος που φύτρωσε ίσως την ίδια ημέρα και δεν σταμάτησε ποτέ να μεγαλώνει. Μυστήριο πράγμα! 2. Την πρώτη μέρα που τον είδα, αισθάνθηκα μέσα μου σαν να είδα τον Μέγα Αντώνιο. Για αυτό, επιστρέφοντας στη Σχολή, όλο το βράδυ, για να παραμείνω πνευματικά συνδεμένος με τον π. Παΐσιο που είδα, - οι σκέψεις μου ήταν τόσο αχώριστες από αυτόν- διάβαζα τα Αποφθέγματα του Αγίου Αντωνίου του Μεγάλου εκ του Γεροντικού. Και ευχαριστούσα τον Θεό που με αξίωσε εκείνη την ημέρα να δω τον Άγιο Αντώνιο στο πρόσωπο του Γέροντα Παϊσίου !
3. Όλα όσα μιλούσα στον Γέροντα Παΐσιο κάθε φορά που πήγαινα στην Παναγούδα τα καταλάβαινε ευθέως χωρίς ποτέ, ούτε μια φορά, να μου ζητήσει να το επαναλάβω για να το καταλάβει καλύτερα, όπως κοινώς συμβαίνει πολλές φορές . Και ό,τι μου έλεγε, ακόμα και τις λέξεις που άκουγα για πρώτη φορά, όλα τα καταλάβαινα με τη μια, χωρίς να χρειαστεί ποτέ να ανοίξω ένα λεξικό για να ψάξω το νόημα των λόγων του. Ωστόσο, ως μαθητής Αθωνιάδος, και αργότερα ως φοιτητής Πανεπιστημίου Αθηνών και Θεσσαλονίκης, χρησιμοποιούσα και χρησιμοποιώ πάντα το λεξικό για να ελέγξω τη σημασία και την ετυμολογία των λέξεων.
Όταν άκουγα τον Γέροντα Παΐσιο -είτε όταν μιλούσε στους προσκυνητές, είτε όταν ήμουν μαζί του μόνοι μας οι δύο μέσα στο Κελί του, όπου λόγω κρύου το χειμώνα, με έβαζε, από αγάπη του για να μην κρυώσω, μια και είμαι από άλλο κλήμα- δεν χρειαζόμουνα τον Μπαμπινιώτη για να καταλάβω καλά τους όρους και τις λέξεις του, αφού τα λόγια του είχαν την δύναμη της φλόγας της Πεντηκοστής, και διερμηνεύονταν μόνα τους στο πνεύμα μου. Όταν μου μιλούσε ο Πατήρ Παΐσιος, δεν θυμάμαι ούτε μια φορά να τον ρώτησα τι σημαίνει αυτή η συγκεκριμένη λέξη ή η τάδε φράση. Δεν μπορώ να εξηγήσω πως καταλάβαινα όλα όσα μου έλεγε από πλευράς συνεννόησης και συνομιλίας. Καταλάβαινα αμέσως και κρατούσα στη μνήμη μου ό τι μου έλεγε, χωρίς ούτε μια φορά να χρειαστεί να επαναλάβει κάτι για την καλύτερη κατανόησή του... Πολλές φορές είχα ερωτηθεί: Μήπως δεν μου μιλούσε στα ελληνικά; Μήπως μιλάγαμε και οι δύο στα γαλλικά; Ό,τι ήθελα να του θέσω σαν ερώτηση, του το έθετα με ευκολία, χωρίς να ψάχνω λέξεις, σαν να του μιλούσα στη μητρική μου γλώσσα. Να είναι πάντα κοντά μας ο Άγιος Παΐσιος και να πρεσβεύει για μας στην Ιεραποστολή, τώρα που χτίζουμε τον Ιερό Ναό του στην Περιοχή μας. Να ευλογεί πλουσιοπάροχα όλους όσους μας στηρίζουν και συμβάλουν στο έργο οικοδομής του Ιερού Ναού Αγίου Παϊσίου Γκόμας. «Και μόνον αν σκεφτεί κανείς ότι μπαίνοντας στον Ναό του Θεού μπαίνει στο σπίτι του Θεού και εκεί δέχεται την Θεία Χάρη και αγιάζεται, είναι αρκετό για να συγκλονιστεί». (Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης) «Άγιε Πατήρ ημών Παΐσιε, αεί πρέσβευε υπέρ ημών».
Ευδόκησε ο ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΣ και αυτός μετά από δεκαετίες να ανοικοδομηθεί στον Άγιο ο πρώτος Ιερός Ναός του στην καρδιά της Αφρικής στις 2 Ιουνίου γράψαμε "στα τόσα παράδοξα που γίνονται στον πλανήτη, γίνεται και ένα ΚΑΛΟ . Οικοδομείται Ναός του ΑΓΙΟΥ ΠΑΙΣΙΟΥ στην Αφρική". Βλ. https://konstantinoupolipothoumeno.blogspot.com/2023/06/blog-post_67.html?m=1
Ota Benga (c. 1883[2] – March 20, 1916) was a Mbuti (Congo pygmy) man, known for being featured in an exhibit at the 1904 Louisiana Purchase Exposition in St. Louis, Missouri, and as a human zoo exhibit in 1906 at the Bronx Zoo. Benga had been purchased from native African slave traders by the explorer Samuel Phillips Verner,[3]
a businessman searching for African people for the exhibition, who took
him to the United States. While at the Bronx Zoo, Benga was allowed to
walk the grounds before and after he was exhibited in the zoo's Monkey
House. Benga was placed in a cage with an orangutan as a lampoon on Darwinism.
To enhance the primitive image and presumably protect himself if need
be from the ape, he was given a functional bow and arrow. He used this
instead to shoot at visitors who mocked him and partially as a result of
this the exhibition was ended.[4]
Except for a brief visit to Africa with Verner after the close of the
St. Louis Fair, Benga lived in the United States, mostly in Virginia, for the rest of his life.
In 1910, Gordon arranged for Benga to be cared for in Lynchburg, Virginia, where he paid for his clothes and to have his sharpened teethcapped.
This would enable Benga to be more readily accepted in local society.
Benga was tutored in English and began to work at a Lynchburg tobacco
factory.
He tried to return to Africa, but the outbreak of World War I in 1914 stopped all ship passenger travel. Benga developed depression, and died by suicide in 1916.[5]
Early life
As a member of the Mbuti people,[6] Ota Benga lived in equatorial forests near the Kasai River in what was then the Congo Free State. His people were attacked by the Force Publique, established by King Leopold II of Belgium
as a militia to oppress the local people and communities, most of whom
were used as forced laborers in the extraction and exploitation of
Congo's massive supply of rubber.[7]
Benga's wife and two children were slaughtered; he survived because he
was on a hunting expedition when the Force Publique attacked his
village. He was later captured by slave traders from the enemy
"Baschelel" (Bashilele) tribe.[8][9]
In 1904, American businessman and explorer Samuel Phillips Verner traveled to Africa,[10] under contract from the St. Louis World Fair, to bring back an assortment of pygmies to be part of an exhibition.[11] Verner came across Benga while en route to a Batwa
pygmy village visited previously. He purchased Benga from the Bashilele
slave traders, giving them a pound of salt and a bolt of cloth in
exchange.[12][8] Verner later claimed he had rescued Benga from cannibals.[13]
The two spent several weeks together before reaching the Batwa village. The villagers did not trust the muzungu
("white man"). Verner was unable to recruit any villagers to join him
for travel to the United States until Benga said that the muzungu
had saved his life, and spoke of the bond that had grown between them
and his own curiosity about the world Verner came from. Four Batwa, all
male, ultimately decided to accompany them. Verner also recruited other
Africans who were not pygmies: five men from the Bakuba, including the son of King Ndombe, ruler of the Bakuba; and other related peoples.[14][15]
Exhibitions
St. Louis World Fair
Benga (second from left) and the Batwa in St. Louis
The group was taken to St. Louis, Missouri, in late June 1904 without Verner, as he had been taken ill with malaria.
The Louisiana Purchase Exposition had already begun, and the Africans
immediately became the center of attention. Benga was particularly
popular, and his name was reported variously by the press as Artiba, Autobank,[16]Ota Bang, and Otabenga. He had an amiable personality, and visitors were eager to see his teeth that had been filed to sharp points
in his early youth as ritual decoration. The Africans learned to charge
for photographs and performances. One newspaper account promoted Benga
as "the only genuine African cannibal in America", and claimed that "[his teeth were] worth the five cents he charges for showing them to visitors".[14]
Benga in 1904
When Verner arrived a month later, he realized the pygmies were more
prisoners than performers. Their attempts to congregate peacefully in
the forest on Sundays were thwarted by the crowds' fascination with
them. McGee's attempts to present a "serious" scientific exhibit were
also overturned. On July 28, 1904, the Africans performed to the crowd's
preconceived notion that they were "savages", resulting in the First
Illinois Regiment being called in to control the mob. Benga and the
other Africans eventually performed in a warlike fashion, imitating Native Americans they saw at the Exhibition.[17] The Apache leader Geronimo (featured as "The Human Tyger" – with special dispensation from the Department of War)[16] grew to admire Benga, and gave him one of his arrowheads.[18]
American Museum of Natural History
Benga
accompanied Verner when he returned the other Africans to the Congo. He
briefly lived amongst the Batwa while continuing to accompany Verner on
his African adventures. He married a Batwa woman who later died of
snakebite, but little is known of this second marriage. Not feeling that
he belonged with the Batwa, Benga chose to return with Verner to the
United States.[19]
Verner eventually arranged for Benga to stay in a spare room at the American Museum of Natural History
in New York City while he was tending to other business. Verner
negotiated with the curator Henry Bumpus over the presentation of his
acquisitions from Africa and potential employment. While Bumpus was put
off by Verner's request of what he thought was the prohibitively high
salary of $175 a month and was not impressed by the man's credentials,
he was interested in Benga. Benga initially enjoyed his time at the
museum, where he was given a Southern-style linen suit to wear when he
entertained. He became homesick for his own culture.[20]
What at first held his attention now made him want to
flee. It was maddening to be inside – to be swallowed whole – so long.
He had an image of himself, stuffed, behind glass, but somehow still
alive, crouching over a fake campfire, feeding meat to a lifeless child.
Museum silence became a source of torment, a kind of noise; he needed
birdsong, breezes, trees.[21]
The disaffected Benga attempted to find relief by exploiting his
employers' presentation of him as a 'savage'. He tried to slip past the
guards as a large crowd was leaving the premises; when asked on one
occasion to seat a wealthy donor's wife, he pretended to misunderstand,
instead hurling the chair across the room, just missing the woman's
head. Meanwhile, Verner was struggling financially and had made little
progress in his negotiations with the museum. He soon found another home
for Benga.[20]
Bronx Zoo
At the suggestion of Bumpus, Verner took Benga to the Bronx Zoo in 1906. William Hornaday,
director of the zoo, initially enlisted Benga to help maintain the
animal habitats. However, Hornaday saw that people took more notice of
Benga than the animals at the zoo, and he eventually created an
exhibition to feature Benga.[9] At the zoo, the Mbuti man was allowed to roam the grounds, but there is no record that he was ever paid for his work.[8] He became fond of an orangutan named Dohong, "the presiding genius of the Monkey House", who had been taught to perform tricks and imitate human behavior.[22]
The events leading to his "exhibition" alongside Dohong were gradual:[8] Benga spent some of his time in the Monkey House exhibit, and the zoo encouraged him to hang his hammock
there, and to shoot his bow and arrow at a target. On the first day of
the exhibit, September 8, 1906, visitors found Benga in the Monkey
House.[8]
Ota
Benga at the Bronx Zoo in 1906. Only five promotional photos exist of
Benga's time here, none of them in the "Monkey House"; cameras were not
allowed.[23]
Soon, a sign on the exhibit read:
The African Pygmy, "Ota Benga."
Age, 23 years. Height, 4 feet 11 inches.[a]
Weight, 103 pounds.[b] Brought from the
Kasai River, Congo Free State, South Cen-
tral Africa, by Dr. Samuel P. Verner. Ex-
hibited each afternoon during September.[24]
Hornaday considered the exhibit a valuable spectacle for visitors; he was supported by Madison Grant, Secretary of the New York Zoological Society,
who lobbied to put Ota Benga on display alongside apes at the Bronx
Zoo. A decade later, Grant became prominent nationally as a racial anthropologist and eugenicist.[25]
African-American clergymen immediately protested to zoo officials about the exhibit. Said James H. Gordon,
Our race, we think, is depressed enough, without
exhibiting one of us with the apes ... We think we are worthy of being
considered human beings, with souls.[8]
Gordon thought the exhibit was hostile to Christianity and was effectively a promotion of Darwinism:
The Darwinian theory is absolutely opposed to Christianity, and a public demonstration in its favor should not be permitted.[8]
A number of clergymen backed Gordon.[26] In defense of the depiction of Benga as a lesser human, an editorial in The New York Times suggested:
We do not quite understand all the emotion which others
are expressing in the matter ... It is absurd to make moan over the
imagined humiliation and degradation Benga is suffering. The pygmies ...
are very low in the human scale, and the suggestion that Benga should
be in a school instead of a cage ignores the high probability that
school would be a place ... from which he could draw no advantage
whatever. The idea that men are all much alike except as they have had
or lacked opportunities for getting an education out of books is now far
out of date.[27]
After the controversy, Benga was allowed to roam the grounds of the
zoo. In response to the situation, as well as verbal and physical prods
from the crowds, he became more mischievous and somewhat violent.[28] Around this time, an article in The New York Times quoted Robert Stuart MacArthur as saying, "It is too bad that there is not some society like the Society for the Prevention of Cruelty to Children. We send our missionaries to Africa to Christianize the people, and then we bring one here to brutalize him."[24]
The zoo finally removed Benga from the grounds. Verner was
unsuccessful in his continued search for employment, but he occasionally
spoke to Benga. The two had agreed that it was in Benga's best
interests to remain in the United States despite the unwelcome spotlight
at the zoo.[29]
Toward the end of 1906, Benga was released into Reverend Gordon's custody.[8]
So that he could more easily be part of local society, Gordon
arranged for Benga's teeth to be capped and bought him American-style
clothes. He received tutoring from Lynchburg poet Anne Spencer[31] in order to improve his English, and began to attend elementary school at the Baptist Seminary in Lynchburg.[27]
Once he felt his English had improved sufficiently, Benga discontinued his formal education. He began working at a Lynchburg tobacco factory, and began to plan a return to Africa.[32]
Death
In 1914, when World War I
broke out, a return to the Congo became impossible as passenger ship
traffic ended. Benga became depressed as his hopes for a return to his
homeland faded.[32]
On March 20, 1916, at the age of 32 or 33, he built a ceremonial fire,
chipped off the caps on his teeth, and shot himself in the heart with a
borrowed pistol.[33]
Benga was buried in an unmarked grave in the black section of the Old City Cemetery, near his benefactor, Gregory Hayes.
At some point, the remains of both men went missing. Local oral history
indicates that Hayes and Benga were eventually moved from the Old
Cemetery to White Rock Hill Cemetery, a burial ground that later fell
into disrepair.[34] Benga received a historic marker in Lynchburg in 2017.[35]
Legacy
Phillips Verner Bradford, the grandson of Samuel Phillips Verner, wrote a book on Benga, entitled Ota Benga: The Pygmy in the Zoo (1992). During his research for the book, Bradford visited the American Museum of Natural History,
which holds a life mask and body cast of Ota Benga. The display is
still labeled "Pygmy", rather than indicating Benga's name, despite
objections beginning a century ago from Verner and repeated by others.[36]
Publication of Bradford's book in 1992 inspired widespread interest in
Ota Benga's story and stimulated creation of many other works, both
fictional and non-fiction, such as:
1994 – John Strand's play, Ota Benga, was produced by the Signature Theater in Arlington, Virginia.[37]
1997 – The play, Ota Benga, Elegy for the Elephant, by Dr. Ben B. Halm, was staged at Fairfield University in Connecticut.[38]
2002 – The Mbuti man was the subject of the short documentary, Ota Benga: A Pygmy in America, directed by Brazilian Alfeu França. He incorporated original movies recorded by Verner in the early 20th century.[39]
2005 – A fictionalized account of his life portrayed in the film Man to Man, starring Joseph Fiennes, Kristin Scott Thomas.
2006 – The Brooklyn-based band Piñataland released a song titled "Ota Benga's Name" on their album Songs from the Forgotten Future Volume 1, which tells the story of Ota Benga.[8]
2007 – McCray's early poems about Benga were adapted as a performance piece; the work debuted at the Columbia Museum of Art in 2007, with McCray as narrator and original music by Kevin Simmonds.
Ishi, a Native American who has been compared to Benga
Similarities have been observed between the treatment of Ota Benga and Ishi. The latter was the sole remaining member of the YahiNative American tribe, and he was displayed in California around the same period. Ishi died on March 25, 1916, five days after Ota.[49][50]
Graves, Katherine (September 15, 2017). "Ota Benga Honored". The Critograph. Retrieved August 31, 2020.
Bradford and Blume (1992), p. 54.
Crawford, John R. (1982). "Pioneer African Missionary: Samuel Phillips Verner". Journal of Presbyterian History (1962-1985). 60 (1): 42–57. JSTOR23328464.
"The Language Of Genes" by Steve Jones, p. 197.
Evanzz, Karl (1999). The Messenger: The Rise and Fall of Elijah Muhammad. New York: Pantheon Books. ISBN978-0679442608.
Bradford
and Blume describe Benga as Mbuti and write, "A feature article
described Ota Benga as 'a dwarfy, black specimen of sad-eyed humanity.'
He was sad because the others were Batwa but he was not ..." (p. 116).
They later mention that he "never fully assimilated into the Batwa"
during his time with them. Parezo and Fowler refer to "[t]he Mbuti
(Batwa) Pygmies and 'Red Africans'" and note that "McGee called them all
Batwa, 'real aboriginals of the Dark Continent' ... [Benga] was
slightly taller than the other Pygmies, a characteristic common to his
society, the Badinga or Chiri-chiri. Verner considered the Chiri-chiris a
Pygmy society, and McGee and the press decided not to quibble over
details." (pp. 200–203). Many sources, e.g. Adams 2001, p. 25 and NPR, simply describe him as "a Batwa Pygmy from Africa".
Weaver, Jace (2003). "When the Demons Came: (Retro)Spectacle among the Savages". In Kroeber, Karl; Kroeber, Clifton B. (eds.). Ishi in Three Centuries. Lincoln: University of Nebraska Press. p. 41. ISBN978-0-8032-2757-6.
Adams, Rachel (2001). Sideshow U.S.A: Freaks and the American Cultural Imagination. Chicago: University of Chicago Press. ISBN978-0-226-00539-3.
Bradford, Phillips Verner; Blume, Harvey (1992). Ota Benga: The Pygmy in the Zoo. New York: St. Martins Press. ISBN978-0-312-08276-5.
McCray, Carrie Allen (2012). Kevin Simmonds (ed.). Ota Benga under My Mother's Roof. Columbia: University of South Carolina Press. ISBN978-1-61117-085-6.
Newkirk, Pamela (2015). Spectacle: The Astonishing Life of Ota Benga. New York: Amistad. ISBN978-0-06-220100-3.
Parezo, Nancy J.; Fowler, Don D. (2007). Anthropology Goes to the Fair: The 1904 Louisiana Purchase Exposition. Lincoln: University of Nebraska Press. ISBN978-0-8032-3759-9.
Spiro, Jonathan Peter (2008). Defending the Master Race: Conservation, Eugenics, and the Legacy of Madison Grant. Burlington: University of Vermont Press. pp. 43–51. ISBN978-1-58465-715-6.
