Ουγκάντα – Κένυα: Η συμβολή της Ορθόδοξης Εκκλησίας στον αγώνα για την ανεξαρτησία της Αφρικής

Επιμέλεια Θεόδ. Ι. Ρηγινιώτης

ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΤΟΜΟ, Αέναη επΑνάσταση 

Μελετώντας την ιστορία της Ορθόδοξης Εκκλησίας στην υποσαχάρια Αφρική (δηλ. στις χώρες από την έρημο Σαχάρα και κάτω) διαπιστώνουμε κάτι συγκινητικό: την εμπλοκή των Ορθοδόξων Εκκλησιών στους αγώνες των αφρικανικών λαών για την απελευθέρωσή τους από τους δυτικοευρωπαίους αποικιοκράτες και ιδιαίτερα τους Άγγλους.

Στο άρθρο «Orthodox Mission in Tropical Africa» του Νοτιοαφρικανού Stephen Hayes, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Missionalia, the journal of the Southern African Missiological Society (και αναδημοσιεύεται στο Διαδίκτυο, όπου μπορείτε να το αναζητήσετε), διαβάζουμε πως οι περισσότεροι δυτικοευρωπαίοι συγγραφείς που έγραψαν για την ιστορία της χριστιανικής ιεραποστολής στην Αφρική, δεν αναφέρονται καθόλου (ή σχεδόν καθόλου) στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Ένας λόγος που εντοπίζει γι’ αυτό, είναι η προκατάληψη των ρωμαιοκαθολικών και των προτεσταντών απέναντι στις Ορθόδοξες Εκκλησίες των αφρικανικών χωρών, επειδή πολλές από αυτές ταυτίστηκαν με την πάλη ενάντια στην αποικιοκρατία.

Η αποικιοκρατία

Από το 15ο αιώνα μ.Χ. (την εποχή των «μεγάλων εξερευνήσεων») όλα τα βασίλεια της δυτικής Ευρώπης, με το στόλο και το στρατό τους, κατέκτησαν το μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη μας και το μετέτρεψαν σε «αποικίες» τους. Δημιούργησαν, δηλαδή, αυτοκρατορίες, που εκμεταλλεύονταν όσα προϊόντα ή πλούτη μπορούσαν να πάρουν από τις διάφορες χώρες της Αφρικής, της Ασίας και της Αμερικής. Έτσι, χώρες όπως η Αγγλία, η Γαλλία, το Βέλγιο, η Ολλανδία, η Ισπανία και η Πορτογαλία μετατράπηκαν σε μεγάλες αποικιοκρατικές δυνάμεις. Το ίδιο και η Γερμανία και (λιγότερο) η Ιταλία. Η ισχυρότερη από τις αυτοκρατορίες αυτές ήταν η Αγγλία, γι’ αυτό και ήταν, αρχικά, ο κυριότερος αντίπαλος του Χίτλερ, στη δική του προσπάθεια να κατακτήσει τον κόσμο.

Από το 18ο και 19ο αιώνα, κάποιες χώρες, ιδίως στην Ασία (π.χ. Κίνα, Επανάσταση των Μπόξερς, 1900 – στην οποία δυστυχώς συνέβησαν και βαρβαρότητες, όπως το μαρτύριο των 222 ορθοδόξων Κινέζων αγίων) και στην Αμερική, άρχισαν να επαναστατούν για να κερδίσουν την ανεξαρτησία τους. Η πρώτη απ’ αυτές ήταν η Αϊτή (τις ΗΠΑ δεν τις συμπεριλαμβάνω, γιατί εκεί επαναστάτησαν οι Βρετανοί άποικοι ενάντια στη μητρόπολή τους, την Αγγλία, και όχι οι ντόπιοι, δηλ. οι Ινδιάνοι, των οποίων η τύχη είναι λίγο πολύ γνωστή). Η Αϊτή ήταν η πρώτη χώρα στον κόσμο που αναγνώρισε την Ελληνική Επανάσταση του 1821 και την Ελλάδα ως ανεξάρτητο κράτος. Μόλις τελείωσε τον δικό της απελευθερωτικό πόλεμο εναντίον των Γάλλων αποικιοκρατών, κατεστραμμένη οικονομικά, έστειλε στο Παρίσι, στον Αδαμάντιο Κοραή, 25 τόνους καφέ, να πουληθούν, για να αγοραστούν όπλα για τον ελληνικό αγώνα. Επίσης έστειλε 100 εθελοντές μαύρους στρατιώτες να πολεμήσουν στο πλευρό των Ελλήνων, αλλά δυστυχώς το πλοίο βυθίστηκε!

 

 Ορθόδοξοι χριστιανοί της Αϊτής (από εδώ)

Οι χώρες της Αφρικής (που, τους προηγούμενους αιώνες, είχαν ταλαιπωρηθεί ιδιαίτερα και από το δουλεμπόριο) ανεξαρτητοποιήθηκαν, μία προς μία, κατά τον 20ό αιώνα, ενώ ακόμη και σήμερα υπάρχουν περιοχές έξω από την Ευρώπη, που «ανήκουν» («νόμιμα») σε ευρωπαϊκές χώρες.

Οι δυτικοευρωπαίοι ιεραπόστολοι, που έφταναν στις αποικίες, κάποτε υπερασπίζονταν τους ιθαγενείς πληθυσμούς, αλλά τις περισσότερες φορές τάσσονταν με το μέρος των αποικιοκρατών κατακτητών. Γι’ αυτό, αν και μεγάλοι ντόπιοι πληθυσμοί γίνονταν χριστιανοί (ρωμαιοκαθολικοί και προτεστάντες), σταδιακά οι ντόπιοι άρχιζαν να αποστρέφονται αυτές τις μορφές του χριστιανισμού, που τις συνέδεαν με την καταπίεση και την εκμετάλλευσή τους από τους κατακτητές. Σύγχρονος ορθόδοξος κληρικός από την Τανζανία είπε κάποτε: «Όταν ήρθαν εδώ οι Ευρωπαίοι, εκείνοι κρατούσαν στα χέρια τους το ευαγγέλιο κι εμείς κρατούσαμε τη γη μας. Τώρα, εμείς κρατάμε το ευαγγέλιο και εκείνοι κρατούν τη γη μας!».

Έτσι, στην Αφρική, άρχισαν να σχηματίζονται οι λεγόμενες «Ανεξάρτητες Αφρικανικές Εκκλησίες» ή «African Initiated Church», δηλαδή αυτόνομες χριστιανικές ομάδες, που δεν υπάγονται σε καμιά κανονική Εκκλησία, και που συχνά συνδυάζουν το χριστιανισμό με στοιχεία από τις αρχαίες ειδωλολατρικές θρησκείες των αφρικανικών φυλών. Οι ομάδες αυτές σήμερα είναι περισσότερες από 10.000 και αριθμούν εκατομμύρια οπαδούς σε πολλές χώρες της Αφρικής.

Κάποιες από τις ομάδες αυτές, όταν μάθαιναν την ύπαρξη της Ορθόδοξης Εκκλησίας, εντάσσονταν σ’ αυτήν, πράγμα που συνέβαλε πάρα πολύ στην εξάπλωση της Ορθοδοξίας στην αφρικανική ήπειρο. Τέτοια είναι π.χ. η Αφρικανική Ορθόδοξη Επισκοπελιανή Εκκλησία στη χώρα της Νότιας Αφρικής, που για την ένωσή της με την Ορθόδοξη Εκκλησία πρωτοστάτησαν ο ηγέτης της, αρχιεπίσκοπος Σίμων Thamaga, και η Νοτιοαφρικάνα Χριστίνα Mothapo († 10 Ιουλίου 2015 [φωτο (από εδώ)]).

Ουγκάντα

Άλλο χαρακτηριστικό παράδειγμα (το πιο χαρακτηριστικό ίσως) είναι ο τρόπος, με τον οποίο ρίζωσε η Ορθοδοξία στην Ουγκάντα και την Κένυα.

Τη δεκαετία του 1920, μια ομάδα μορφωμένων μαύρων αναζητητών εντάχθηκε στη λεγόμενη «Αφρικανική Ορθόδοξη Εκκλησία», που είχε ιδρύσει στην Αμερική ο Αφροαμερικανός George Alexander McGuire. Η ομάδα αυτή αποτελούνταν από τους Ουγκαντέζους Ρουβήμ-Σπάρτα Μουκάσα, Οβαδία Μπασαγιακιτάλο (Basajjakitalo), Θεόδωρο Ναγκιάμα και Ειρηναίο Ματζίμπι και τον Κενυάτη Άρθουρ-Γεώργιο Γκαντούνα.

Ο Ρουβήμ-Σπάρτας και ο Οβαδίας χειροτονήθηκαν ιερείς της «Εκκλησίας» αυτής στην Ουγκάντα. Κάποια στιγμή όμως διαπίστωσαν ότι υπάρχει η πραγματική Ορθόδοξη Εκκλησία, που έχει κέντρο στην Αφρική το πατριαρχείο Αλεξανδρείας. Ήρθαν σ’ επαφή με τον τότε πατριάρχη και μετά από μελέτη και πολλές συζητήσεις – μετά το τέλος του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου – ολόκληρη η ομάδα της «Αφρικανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας» της Ουγκάντας εντάχθηκε στην κανονική Ορθόδοξη Εκκλησία. Αυτό ήταν το πρώτο κατέβασμα της Ορθόδοξης Εκκλησίας στους ντόπιους πληθυσμούς κάτω από τη Σαχάρα, με πρόσκληση των ίδιων των ιθαγενών, χωρίς ιεραποστολή από πλευράς της Εκκλησίας.

Όλα τα μέλη της παραπάνω συντροφιάς χειροτονήθηκαν ιερείς, μάλιστα ο Ρουβήμ-Σπάρτας και (πολύ αργότερα) ο Θεόδωρος Ναγκιάμα κάποια στιγμή έγιναν και επίσκοποι.

Όμως δεν χρησιμοποίησαν τις θέσεις τους για να εξυπηρετήσουν τον εαυτό τους, αλλά μπήκαν στον αγώνα για την απελευθέρωση της πατρίδας τους από το αποικιοκρατικό καθεστώς. Έτσι, το καθεστώς άρχισε να καταδιώκει την Εκκλησία και ο π. Ρουβήμ-Σπάρτας έμεινε πέντε χρόνια στη φυλακή, λόγω των προσπαθειών του για τη μόρφωση του λαού, πράγμα που εμπόδιζε το κράτος.

Στην Αμερική, το 1979, ο π. Σεραφείμ Ρόουζ (ένας πρώην άθεος φιλόσοφος, που έγινε ορθόδοξος χριστιανός και κατέληξε ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους διδασκάλους της Ορθοδοξίας στο δυτικό κόσμο) δημοσίευσε  στο περιοδικό του, τον «Ορθόδοξο Λόγο» («Orthodox Word»), επιστολή ενός ορθόδοξου χριστιανού από την Ουγκάντα, που είχε φτάσει χέρι με χέρι και κατάγγελλε το καθεστώς του δικτάτορα Ίντι Αμίν (Αμίν Νταντά). Και έγραψε:

«Σήμερα οι Αφρικανικές Ορθόδοξες Εκκλησίες στην Ουγκάντα, την Κένυα και άλλες χώρες της Ανατολικής Αφρικής, είναι παραδείγματα καρποφορίας της αναζήτησης της Ορθοδοξίας. Παρ’ όλη τη δυσκολία και χωρίς να παρέχεται οποιαδήποτε βοήθεια από τον ορθόδοξο κόσμο του εξωτερικού, έχουν φθάσει στην πληρότητα της Ορθοδοξίας, αποφεύγοντας τις παγίδες στις οποίες πολλοί δυτικοί νεοφώτιστοι έχουν πέσει» (βλ. παραπομπή στο τέλος του άρθρου).

Το 1982, όταν κοιμήθηκε ο π. Ρουβήμ-Σπάρτας, ως επίσκοπος πλέον (με τον τίτλο επίσκοπος Νειλοπόλεως), γράφτηκε: «Ο τολμηρός και πιστός δούλος Κυρίου... Αν οι άρχοντες κυβερνούν εν ζωή, οι άγιοι κυβερνούν από τον τάφο».

Μια λεπτομέρεια: ο π. Ρουβήμ-Σπάρτας είχε πάρει μόνος του το όνομα «Σπάρτας», όταν ήταν νέος, από θαυμασμό προς τη γενναιότητα των αρχαίων Σπαρτιατών, για την οποία είχε διαβάσει σε εφηβική ηλικία.

Ο επίσκοπος Ουγκάντας π. Ιωνάς

Κένυα

Στην Κένυα (αγγλική αποικία επίσης), ένας από την παρέα των Αφρικανών αναζητητών, που αναφέραμε πριν, ο Άρθουρ Γκαντούνα, είχε δημιουργήσει την ανεξάρτητη «Αφρικανική Ορθόδοξη Εκκλησία της Κένυας». Το 1946 τον επισκέφτηκαν από την Ουγκάντα ο π. Ρουβήμ-Σπάρτας και ο π. Οβαδίας και του μίλησαν για την Ορθόδοξη Εκκλησία, με την οποία είχαν ενωθεί. Έτσι ο Γκαντούνα και η ομάδα του εντάχθηκαν στο πατριαρχείο Αλεξανδρείας και ο ίδιος έγινε ο πρώτος Κενυάτης ορθόδοξος ιερέας, παίρνοντας το όνομα Γεώργιος.

Τη δεκαετία του 1950 ο π. Γεώργιος Γκαντούνα, μαζί με πολλούς ορθόδοξους ιερείς, αγωνίστηκαν για την απελευθέρωση της Κένυας. Ο ίδιος έμεινε δέκα χρόνια στη φυλακή, λόγω της συμμετοχής του σ’ αυτόν τον αγώνα, και εκεί έγινε φίλος του φυλακισμένου ηγέτη Γιόμο Κενυάτα, μελλοντικού προέδρου της ελεύθερης Κένυας.

Την εποχή εκείνη η Ορθόδοξη Εκκλησία υπέστη σκληρό διωγμό από το καθεστώς. Ο Stephen Hayes γράφει: «Η Ορθόδοξη Εκκλησία απαγορεύτηκε, τα σχολεία και οι ναοί έκλεισαν από το αποικιακό καθεστώς. Πολλές εκκλησίες κάηκαν από τις ένοπλες δυνάμεις και οι κληρικοί οδηγήθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης».

Όλα αυτά προκάλεσαν ραγδαία εξάπλωση της Ορθοδοξίας στις χώρες αυτές, ενώ οι ρωμαιοκαθολικοί και προτεστάντες ιερείς και ιεραπόστολοι θεωρήθηκαν από τους ίδιους τους ντόπιους ως συνεργάτες των αποικιοκρατών. Γράφει ο Stephen Hayes: «Η Ορθόδοξη Εκκλησία θεωρήθηκε από πολλούς Κενυάτες (και από τους Βρετανούς αποικιοκράτες) ως η εκκλησία της Uhuru» (= ελευθερία, στη γλώσσα σουαχίλι της Ανατολικής Αφρικής)

Ο Μακάριος στην Κένυα

Το 1956 ένας άλλος αγωνιστής ενάντια στην αποικιοκρατία, ο αρχιεπίσκοπος Κύπρου Μακάριος, εξορίστηκε από τους Άγγλους στις Σεϋχέλλες, μαζί με το μητροπολίτη Κυρηνείας (της Κύπρου) Κυπριανό και τον δημοσιογράφο Πολ. Ιωαννίδη. Το Μάρτιο του 1957 απελευθερώθηκε και τον Απρίλιο του 1957 ήρθε την Κένυα, συμμετείχε στη θεία λειτουργία στον ορθόδοξο μητροπολιτικό ναό του Ναϊρόμπι και κήρυξε εναντίον της αποικιοκρατίας. Αυτό εμψύχωσε και ενθουσίασε τους ηγέτες του αγώνα της ανεξαρτησίας της Κένυας, πολλοί από τους οποίους (μαζί με τον ορθόδοξο κλήρο) ήταν ακόμα στη φυλακή. Προκάλεσε επίσης κατάπληξη στις αγγλικές αρχές, καθώς και ερωτήματα που τέθηκαν στο Βρετανικό Κοινοβούλιο, σχετικά με το γιατί ο αρχιεπίσκοπος Μακάριος είχε επιτραπεί να κηρύξει στην Κένυα!

Μια στενή φιλία αναπτύχθηκε μεταξύ του Μακαρίου και του Γιόμο Κενυάτα, του μελλοντικού προέδρου της Κένυας. Η Κύπρος απέκτησε την ανεξαρτησία της το 1960 και η Κένυα το 1963. Το 1970 ο αρχιεπίσκοπος Μακάριος, που ήταν πλέον Πρόεδρος της Κύπρου, κλήθηκε στην Κένυα για επίσημη επίσκεψη και συναντήθηκε επίσης με τους ηγέτες της Ορθόδοξης Εκκλησίας εκεί, ενώ επισκέφθηκε ορθόδοξες ενορίες σε διάφορα μέρη της Κένυας.

Ο Μακάριος συγκλονίστηκε από τη φτώχεια της Εκκλησίας και του λαού και έγραψε στο πατριαρχείο Αλεξανδρείας, προσφέροντας συγχρόνως τη βοήθειά του. Έτσι, σε συνεργασία με τον πρόεδρο Κενυάτα, ο αρχιεπίσκοπος Μακάριος χρηματοδότησε δύο εκπαιδευτικά ιδρύματα. Ο λαός της Κένυας τον αγκάλιασε ως μεγάλο ευεργέτη και μέχρι το 1971 (που ξαναπήγε) βάφτισε ορθόδοξους χριστιανούς περισσότερους από 10.000 ανθρώπους στις περιοχές Kagira και Nyeri.

Για πολλά χρόνια στην Κένυα δεν υπήρχε Μητροπολίτης, αλλά το 1981 τοποθετήθηκε εκεί, ως μητροπολίτης Ανατολικής Αφρικής, ο επίσκοπος Αναστάσιος Γιαννουλάτος (σημερινός αρχιεπίσκοπος Αλβανίας), ένας από τους σπουδαιότερους ορθόδοξους ιεραπόστολους του εικοστού αιώνα, αλλά και από τους ανώτερους κληρικούς που είχαν αγωνιστεί υπέρ της δημοκρατίας την περίοδο της δικτατορίας στην Ελλάδα. Η παρουσία του στην Αφρική (όπου είχε ζήσει και παλαιότερα, έχοντας μελετήσει τις τοπικές θρησκείες, διαλέκτους και πολιτισμούς, αλλά είχε φύγει γιατί προσβλήθηκε από μαλάρια) συνέβαλε καθοριστικά όχι μόνο στην ανάπτυξη της Ορθοδοξίας (χειροτόνησε δεκάδες ιθαγενείς ιερείς, ενώ προηγουμένως υπήρχαν ελάχιστοι), αλλά και στην εκπαιδευτική και ανθρωπιστική προσφορά της Εκκλησίας σε ολόκληρη την Ανατολική Αφρική.

 

Τανζανία

Ορθόδοξοι γάμοι στην Τανζανία. Ιερουργεί ο μητροπολίτης Μουάνζας Ιερώνυμος. Από εδώ.

Αξιοσημείωτο θεωρώ και τον τρόπο που μεταφέρθηκε η Ορθοδοξία στην Τανζανία, χωρίς η Ορθόδοξη Εκκλησία να επιδιώξει κάποια ιεραποστολική κίνηση.

Τη δεκαετία του 1960 (η χώρα τότε λεγόταν Τανγκανίκα και είχε ανεξαρτητοποιηθεί από την αγγλική κυριαρχία το Δεκέμβρη του 1961) λειτουργούσε στο βορρά ένα εργοστάσιο, στο οποίο εργάζονταν και ντόπιοι, αλλά και πολλοί Έλληνες μετανάστες και Ινδοί. Ανάμεσά τους ένας Κύπριος, ο Κωνσταντίνος Χατζηπαναγιώτου. Η καλοσύνη του συγκίνησε τόσο τους ντόπιους εργάτες, που όχι μόνο έγιναν φίλοι του, αλλά κάποια στιγμή τον ρώτησαν για τη θρησκεία του ελληνικού έθνους. Τότε εκείνος τους μίλησε για την Ορθοδοξία, λέγοντάς τους ό,τι ήξερε, χωρίς να έχει κάποιες ιδιαίτερες γνώσεις.

Ιδίως ένας ιθαγενής Τανζανός, ο Πολ Μπουντάλα, γοητεύτηκε τόσο, που άρχισε να τον πλησιάζει σε κάθε στιγμή ελεύθερου χρόνου και να τον ρωτάει διαρκώς, ακόμα και σε βάρος του φαγητού ή του ύπνου του. Ο Χατζηπαναγιώτου δεν μπορούσε να του ικανοποιήσει όλες τις απορίες του. Τελικά, ο Μπουντάλα τον παρακάλεσε να του μάθει ελληνικά, ώστε να διαβάσει για την Ορθοδοξία από ορθόδοξα βιβλία. Ο Κύπριος φίλος του, τότε, θυμήθηκε την ύπαρξη της Ορθόδοξης Εκκλησίας στην Ουγκάντα και του πρότεινε να στείλει εκεί ένα γράμμα.

Έτσι, οι ορθόδοξοι χριστιανοί της Ουγκάντας έλαβαν με έκπληξή τους μια θερμή επιστολή, που εξελίχθηκε σε αλληλογραφία και συνοδεύτηκε από αποστολή βιβλίων στην Τανγκανίκα.

Το Δεκέμβρη του 1963 ο Ουγκαντέζος ιερέας π. Θεόδωρος Ναγκιάμα επισκέφτηκε το χωριό Kassamua, στη βόρεια Τανγκανίκα, κοντά στη Μουάνζα, όπου ζούσε ο ενδιαφερόμενος. Εκεί περικυκλώθηκε από μια ολόκληρη ομάδα φιλικών ιθαγενών, που όλη τη νύχτα τον ρωτούσαν για την Ορθοδοξία και συζητούσαν μαζί του. Λίγους μήνες αργότερα έλαβε επιστολή από τον Πολ Μπουντάλα, που τον ενημέρωνε ότι τριάντα άνθρωποι ήταν έτοιμοι να βαφτιστούν!

Η βάφτισή τους έγινε την Κυριακή των Μυροφόρων (2η Κυριακή μετά το Πάσχα) του 1964, στο οίκημα όπου ζούσαν οι εργάτες του εργοστασίου, με νονούς τον Κων. Χατζηπαναγιώτου και άλλους Έλληνες εργάτες. Ο Χατζηπαναγιώτου είχε κατασκευάσει μια κολυμπήθρα από χάλυβα, ενώ ο Πολ είχε μεταφράσει ο ίδιος τη θεία λειτουργία στα σουαχίλι, όπου και τελέστηκε εκεί στην τοπική αυτή γλώσσα για πρώτη φορά.

Σήμερα η Τανζανία έχει αμέτρητους ορθόδοξους χριστιανούς και δύο μητροπόλεις, τη μητρόπολη Ειρηνουπόλεως, με έδρα το Νταρ ες Σαλαάμ (που σημαίνει, ακριβώς, Πόλη της Ειρήνης ή, ακριβέστερα, Οίκος Ειρήνης) και τη μητρόπολη Μουάνζας, στο βορρά. Οι δύο μητροπόλεις, όπως και όλες οι Ορθόδοξες Εκκλησίες στην υποσαχάρια Αφρική, επιτελούν όχι μόνο πνευματικό έργο, αλλά και τεράστιο κοινωνικό έργο. ["Ν": Πλέον (2018) υπάρχει και τρίτη επισκοπή, η επισκοπή Αρούσας & Κεντρική Τανζανίας].

Η συνέχεια

Τα χρόνια που ακολούθησαν, πρωτοπόροι Έλληνες ιεραπόστολοι ταξίδεψαν στην υποσαχάρια Αφρική, γνώρισαν και αγάπησαν τους αφρικανικούς λαούς και αγωνίστηκαν με πάθος, όχι μόνο για την ανάπτυξη της Ορθοδοξίας, αλλά και για την αναβάθμιση της ζωής των ιθαγενών πληθυσμών, που δοκιμάζονται ακόμη από τη φτώχεια, τους εμφύλιους πολέμους, τα δικτατορικά καθεστώτα, τις ληστρικές ομάδες και την αποστράγγιση του πλούτου των χωρών τους από τους σημερινούς αποικιοκράτες, τις πολυεθνικές εταιρίες (πολλοί από τους εμφύλιους πολέμους και τους δικτάτορες της σημερινής Αφρικής – αν όχι όλοι – υπάρχουν με τις ευλογίες των πολυεθνικών και των κρατών του δυτικού κόσμου, τα οποία αυτές ελέγχουν).

Υπ’ αυτές τις συνθήκες, οι ορθόδοξοι ιεραπόστολοι αγωνίζονται για την Αφρική. Από τους πρώτους ήταν οι αγιασμένοι ιερομόναχοι Χρυσόστομος Παπασαραντόπουλος, Χαρίτων Πνευματικάκις (φωτο από εδώ) και Κοσμάς Γρηγοριάτης, ενώ ακολούθησαν εκατοντάδες άλλοι, που μέχρι σήμερα έχουν δημιουργήσει ένα τεράστιο δίκτυο βοήθειας των αφρικανικών λαών. Πάρα πολλοί ορθόδοξοι εθελοντές, όχι μόνο από την Ελλάδα, αλλά και από τις ΗΠΑ και άλλες χώρες, συνεργάζονται με τις ιεραποστολικές μητροπόλεις και επισκοπές του πατριαρχείου Αλεξανδρείας, προσφέροντας τις υπηρεσίες τους σε τομείς όπως η περίθαλψη, η εκπαίδευση, οι καλλιέργειες, οι γεωτρήσεις για νερό, η συμπαράσταση των φυλακισμένων, των γυναικών και των παιδιών και ένα σωρό έργα υποδομής. Σχολεία, νοσοκομεία, ορφανοτροφεία (για τα ορφανά των τόσων πολέμων) κ.λ.π. οικοδομούνται από τους ορθόδοξους ιεραποστόλους στις πόλεις, αλλά και στις ζούγκλες και τις σαβάνες. Εκεί βρίσκουν καταφύγιο όχι μόνο χριστιανοί, αλλά άνθρωποι κάθε θρησκείας.

Είναι γνωστή η περίπτωση Ρεθεμνιώτη γιατρού, που επί σειρά ετών επισκέπτεται κάθε χρόνο την Ουγκάντα (και, τώρα, τη Ρουάντα), είτε μόνος είτε με συνεργάτες, προσφέροντας αφιλοκερδώς τις υπηρεσίες του. Επίσης ομάδες εθελοντών πηγαίνουν κι από τα Χανιά ["N": ο συντάκτης είναι Κρητικός, γι' αυτό γράφει ιδιαίτερα για τους Κρητικούς εθελοντές].

Ο π. Κοσμάς Γρηγοριάτης κατάγγελλε τη σύγχρονη αποικιοκρατία της οικονομικής εκμετάλλευσης γράφοντας: 

«Κάτω από τέτοια καταπιεστική μεταχείριση ο απλός Αφρικανός παραμορφώνεται, μετατρέπεται σε ασυνείδητο και άοπλο επαναστάτη, που μισεί τους πάντες και τα πάντα, μη γνωρίζοντας πού και ποιον να χτυπήσει, δεχόμενος από όλους βολές και τραύματα, ώστε χάνει τελικώς την ταυτότητά του, επειδή χάνει τον προσανατολισμό του. Σε αυτό το ψυχικό αδιέξοδο, που βρίσκεται ο Αφρικανός, θέλει και πρέπει να βοηθηθεί, να βρει τις θεϊκές ρίζες του, να γαληνέψει η ψυχή του, να συνδεθεί με τον Θεό, να αγαπήσει τον συνάνθρωπο και τότε, με ηρεμία και ησυχία, να αποφασίσει μόνος του για το μέλλον του».

Έγραφε επίσης: 

«Δεν χρειάζεται να μπολιάσουμε τον δικό μας πολιτισμό στο αφρικανικό σώμα με όλα τα παρεπόμενα καρκινώματα. Ο Αφρικανός έχει δικό του, πολύ αξιόλογο πολιτισμό, δική του κοινωνικότητα. Πρέπει όμως ο ιεραπόστολος να κοπιάσει πολύ, να τον ανακαλύψει και να τον εκχριστιανίσει». «Ο ιεραπόστολος πρέπει να ζήσει κοντά στους μαύρους, να μοιραστεί τα προβλήματά τους, να φάει μαζί τους στην καλύβα τους και να πεθάνει κοντά τους. Μόνο έτσι θα αγαπήσουν τον Χριστό»

(πράγματι, σκοτώθηκε σε τροχαίο και θάφτηκε στο Κονγκό, μέσα σε συγκινητικές εκδηλώσεις λαϊκού θρήνου).

[Τα παραθέματα προέρχονται από τη μελέτη του Ι. Λάππα «Η Αρχή της Προσαρμογής (της Σάρκωσης) στην ιεραποστολική σκέψη και πράξη του π.Κοσμά Γρηγοριάτη», που δημοσιεύεται στο Διαδίκτυο].

Στην Αφρική εργάζονται δεκάδες ανθρωπιστικές οργανώσεις (ΜΗΚΥΟ), αλλά εργάζεται επίσης και η Ορθόδοξη Εκκλησία, η οποία, εκτός από το πολύτιμο ανθρωπιστικό έργο της, προσφέρει και κάτι ακόμη, μοναδικό: την ένωση του ανθρώπου με το Θεό, την αγιότητα – στις Ορθόδοξες Εκκλησίες των αφρικανικών χωρών συναντούμε πολλούς ιθαγενείς αληθινούς πνευματικούς αγωνιστές, ακόμη και ανθρώπους που εμφανίζουν σημάδια αγιότητας.

Να επισημάνουμε επίσης ότι οι ιεραποστολικές Ορθόδοξες Εκκλησίες σε όλο τον κόσμο (στις χώρες της Αφρικής, αλλά και της Ασίας και της Λατινικής Αμερικής) δεν έχουν χρήματα. Βασίζονται στη βοήθεια των ορθοδόξων χριστιανών των ανεπτυγμένων χωρών, μητροπόλεων και μοναστηριών, αλλά και των ιεραποστολικών κέντρων και οργανώσεων στην Ελλάδα, τις ΗΠΑ κ.α., που από το υστέρημα των μελών τους καλύπτουν όσο είναι δυνατόν τις οικονομικές ανάγκες των ορθόδοξων κοινοτήτων στον τρίτο κόσμο. Τέτοιες οργανώσεις είναι η Αδελφότητα Ορθοδόξου Εξωτερικής Ιεραποστολής, το Διορθόδοξο Ιεραποστολικό Κέντρο «Πορευθέντες», ο Ιεραποστολικός Σύνδεσμος «άγ. Κοσμάς ο Αιτωλός», το Orthodox Christian Mission Center στις ΗΠΑ κ.ά.

Σήμερα στην Αφρική έχουμε εκατομμύρια ορθόδοξους χριστιανούς, εκατοντάδες Αφρικανούς ιερείς και αμέτρητους ιεραποστόλους και συνεργάτες της ιεραποστολής, που βρίσκονται σε συνεργασία με τις ειρηνικές Αφρικανικές φυλές, αλλά και διακινδυνεύουν από τις βίαιες ομάδες και τις σκληρές κυβερνήσεις. Το πατριαρχείο Αλεξανδρείας διαθέτει τέσσερις μαύρους επισκόπους και ένα Άραβα. Όλοι οι υπόλοιποι επίσκοποί του είναι Έλληνες.

Οι μαύροι αυτοί επίσκοποι είναι ο Ουγκάντας Ιωνάς, ο Μουάνζας (στα βόρεια της Τανζανίας) Ιερώνυμος, ο Μπουρούντι και Ρουάντας Ιννοκέντιος και ο Νιτρίας Νεόφυτος, ενώ ο Άραβας είναι ο Νουβίας Νάρκισσος (Νότιο Σουδάν) ["Ν": Πλέον (2018) ο επίσκοπος Νεόφυτος υπηρετεί στην Κένυα, το ίδιο και ο Αφρικανός επίσκοπος Αθανάσιος Ακούντα (η Κένυα έχει τρεις επισκοπές, οι δύο με Αφρικανούς επισκόπους - και το πατριαρχείο Αλεξανδρείας έχει πέντε μαύρους επισκόπους) ενώ ο π. Νάρκισσος είναι μητροπολίτης Γκάνας (σημείωση 2019: και πάλι έχουν μεταβληθεί αυτά, ο δε επίσκοπος Αθανάσιος - φωτο - έχει κοιμηθεί εν Κυρίω)]. Θυμάμαι μια φράση του π. Νάρκισσου, από την περιοδεία του στη σπαραγμένη από τους πολέμους περιοχή του Σουδάν. Ιερουργούσε, αλλά δεν είχε θυμιατό. Βρήκε κάπου ένα πεταμένο καλάσνικοφ. Και γράφει: «Άναψα τα καρβουνάκια στην άκρη του γεμιστήρα του καλάσνικοφ, έβαλα το λιβάνι και θύμιασα τους ανθρώπους»…

 

Σχόλιο στην αρχική ανάρτηση (εδώ):

 

Δεν πρέπει να ξεχνάμε το Σπύρο Χαγκαμπιμάνα, που από τις 27 Ιουλίου 2015 συνελήφθη, φυλακίστηκε και υποβλήθηκε σε βασανιστήρια στο Μπουρούντι (ένα μικρό κράτος της Αφρικής, που βρίσκεται στα πρόθυρα εμφυλίου πολέμου), επειδή, ως αξιωματικός της αστυνομίας, αρνήθηκε να ασκήσει βία ενάντια σε άοπλους διαδηλωτές!!
Είναι ένας από τους εκατοντάδες χιλιάδες μαύρους Αφρικανούς που έχουν γίνει ορθόδοξοι χριστιανοί τις τελευταίες δεκαετίες, βρίσκεται ακόμα στη φυλακή και πιθανόν να θανατωθεί – και να γίνει, ασφαλώς, έτσι μάρτυρας και άγιος.
Είναι ένας άνθρωπος που πήρε στα σοβαρά αυτά που διδάσκουν, δεκαετίες, τώρα, οι ορθόδοξοι ιεραπόστολοι στην Αφρική. Τα πήρε στα σοβαρά και τα εφάρμοσε, όταν ήξερε πως έπρεπε να διαλέξει ανάμεσα στη ζωή του και στη διδασκαλία του Χριστού και των αγίων μας.
Για την απελευθέρωσή του (έχει σύζυγο που φυγοδικεί και μικρό παιδί) διενεργείται ψήφισμα στο διαδίκτυο. Δείτε, παρακαλώ, εδώ.
Παρακαλώ, ας τον υποστηρίξουμε, κάνοντας κι εμείς ένα μικρό δώρο στην Αφρική, δώρο που επιστρέφει σε μας, προς όφελος της ψυχής μας!
Ευχαριστώ...   Σημ.: Ο αδελφός απελευθερώθηκε τον Ιανουάριο 2016. Δείτε εδώ, στο τέλος της ανάρτησης.

Πηγές: 

• Stephen Hayes, «Orthodox Mission in Tropical Africa», στο http://grforafrica.blogspot.gr/2015/07/orthodox-mission-in-tropical-africa.html.

• «Natives Africans bishops in the Orthodox Church», στο http://grforafrica.blogspot.gr/2015/08/native-africans-bishops-in-orthodox.html.
• π. Θεοδώρου Ναγκιάμα, μετέπειτα μητροπολίτη Ουγκάντας, «THE AFRICAN ORTHODOX CHURCH – ORTHODOXY IN TANGANYIKA», στην ιστοσελίδα της μητρόπολης Μουάνζας: http://www.orthodoxytz.com/Tanganyika.asp.
• Ιερομονάχου Δαμασκηνού (Κρίστενσεν), «π. Σεραφείμ Ρόουζ, Η ζωή και τα έργα του», εκδ. Μυριόβιβλος, τ. Γ΄, 2009, σελ. 181-182 και 452-453.
• «Πρωτοπόροι Έλληνες Ιεραπόστολοι στην Αφρική», στο http://o-nekros.blogspot.gr/2012/12/blog-post_806.html.
• «African Initiated Church», στο https://en.wikipedia.org/wiki/African_initiated_church.
• Μητροπολίτη Καρθαγένης (της Β. Αφρικής) Χρυσοστόμου, «Το πρόβλημα των αιρέσεων στην Ορθόδοξη Αφρική», στο http://www.egolpion.com/AC27BFDE.el.aspx [εκεί βλ. επισημάνσεις για τις «Ανεξάρτητες Αφρικανικές Εκκλησίες», αλλά και για τη σχέση δυτικών ιεραποστόλων (μισσιονάριων) και αποικιοκρατίας].
• «Αρχιεπίσκοπος Τιράνων Αναστάσιος» (Wikipaideia)
• Ι. Δ. Λάππα «Η Αρχή της Προσαρμογής (της Σάρκωσης) στην ιεραποστολική σκέψη και πράξη του π. Κοσμά Γρηγοριάτη», στο oodegr.com/oode/ierapostoli/genika/sarkwsi_1.htm.
• Νουβίας Νάρκισσου, «Εμπειρίες και βιώματα από το Νότιο Σουδάν», στο http://ierapostoles.gr/.
• Martin Ritsi, «A Mission without a Missionary», στην ιστοσελίδα της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Τανζανίας, http://www.orthodoxytz.com/MissionInEastAfrica.asp.
• «Christina Mothapo’s funeral», στο https://khanya.wordpress.com/2015/07/11/christina-mothapos-funeral/.
• «George Alexander McGuire»,  στο http://orthodoxwiki.org/George_Alexander_McGuire.
• «Αϊτή», στο https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%8A%CF%84%CE%AE

 
Παρακαλώ και:
Επιστολή ορθόδοξου χριστιανού προς τους αδελφούς μας Ινδιάνους

1st July 2018: how was celebrated the Rwandan Independence Day in the Orthodox Church!...

ORTHODOX CHURCH IN RWANDA - PARISH OF THE TWELVE APOSTLES - RWAMAGANA

In the Orthodox Vineyard of Africa

WITH the blessing of His Grace Innocentios Byakatonda, the Bishop of the Orthodox Diocese of Burundi and Rwanda, on this Sunday 1st July 2018: the Rwandan Independence Day, was celebrated a Solemn Divine Liturgy in the Parish dedicated to the Twelve Apostles, East Province of Rwanda, District of Rwamagana, just at the Headquarters of the Orthodox Church in Rwanda.
The Divine Liturgy highlighted two events:the postponed celebration of the Synaxis of the Twelve Apostles that should be celebrated on 30th June and the Ordinary Sunday Service where were commemorated the Holy Unmercenary Healers among others the famous Cosmas and Damianos. 

Father Panagiotis (Jean Claude) UWIHANGANYE, head priest of the Parish of Saint Mary, assisted by Deacon Theodoros (Jean Paul) MUSONERA, presided the Divine Liturgy co-celebrating with the priests from Kenya: Fr. Eleftherios Isaac MUIRURI from the Archdiocese of Nairobi, Bishopric of Nairobi, and Fr. Kallinikos Kinuthia David from the Diocese of Nairobi, Vicarage of Kiambu who, a Week ago, have come in Rwanda to participate to the Youth Theologian Institute organized by the All African Conference of Churches (AACC) and had benefited from the blessing of His Grace Innocentios Byakatonda to visit and co-celebrate.
Among other visitors were Snr Catechist Julius Papadopoulos from the Orthodox Diocese of Nyeri and Mount Kenya, the Seminarian Francis Watene from the Orthodox Theologian Seminary Makarios III in Nairobi, Mr. Emad Atef from the Coptic Church / Egypt who are also participating to the Youth Institute organized by AACC. The team of visitors was escorted by Reader Stephanos Gilbert Pitu Izabayo from the Parish of Saint John Baptist, Georges and Dmitri located in Kaziba, District of Kirehe. 

Reader Tuyisenge Fidele Anastasios who is the representative of the Orthodox Parish of the Twelve Apostles and the Coordinator of the Orthodox Church in Rwanda organized all the Liturgical services, the entertainment after the service, and the fellowship that took place at his home.
For more details about today's events, au rendez-vous in the next postings!
 
Report by Reader Timotheos Titus Twungubumwe
Orthodox Church in Rwanda. 

Click:

THE SYNAXIS OF THE HOLY TWELVE APOSTLES (June 30)
Anargyri: Holy Unmercenary Doctors
"Universal healthcare is theft": Capitalism vs Christianity

 

L’ethno-colonialisme africain

Par Alexis DIETH

Docteur en Philosophie

Vienne. Autriche 

Blog du Professeur Franklin Nyamsi (2011) 

Laurent Gbagbo ou l'ethno-colonialisme incarné

La colonisation désigne une action d’occupation et d’exploitation d’un pays par une réunion de personnes venant d’un pays étranger. Cette exploitation, par ces étrangers, qui s’arrogent une position dominante dans le pays occupé, s’effectue dans l’intérêt de leur pays d’origine ainsi qu’à leur propre profit. C'est ainsi que la Côte d'Ivoire, le Ghana, l'Angola, le Cameroun, la Guinée équatoriale, le Gabon, la République démocratique du Congo et la Libye par exemple furent d’anciennes colonies de pays occidentaux, et que les colons nous apparaissent toujours, et surtout après les Indépendances formelles, comme étant des étrangers de race blanche qui exercent une domination sur les Africains et les autochtones dans tous les pays du tiers-monde. Toutefois, depuis les Indépendances, l'expérience d'une domination et d'une tutelle endogène en laquelle, dans les pays d’Afrique, un groupe ethnique d'autochtones s'approprie le pouvoir d’Etat et le gère comme le ferait une puissance occupante étrangère, nous oblige à revisiter le concept de colonisation. Peut-on parler d'une colonisation ethnique intérieure africaine ayant cours dans les Etats multiethniques hérités de la colonisation étrangère occidentale, en lesquels des communautés ethniques étrangères les unes aux autres furent regroupées de force ?

La société multiethnique peut, en effet, être considérée comme un espace et un territoire étranger pour les groupes ethniques particuliers qui ne s'y reconnaissent pas. Si l'on adopte ce point de vue, on peut y concevoir une dynamique de colonisation ethnique intérieure, inspirée de la colonisation occidentale étrangère et mettant aux prises les communautés ethniques en vue de la conquête du pouvoir d'Etat, condition de l'accès aux ressources, à la richesse et à la sécurité de l'existence. Dans cette perspective, un groupe ethnique s'approprie l'Etat, ses instruments et ses démembrements, et exploite le territoire pour son propre compte en dominant et en soumettant toutes les autres ethnies qui y résident.

Nous désignons donc, par le concept d’ethno-colonialisme, la situation où une élite ethnique, originaire d'une seule région d'un Etat multiethnique hérité de la colonisation, prend possession du pouvoir d'Etat et de ses instruments pour son profit au détriment des autres ethnies, et inscrit dans ses structures formelles, son principe familiale et patrimonial particulier en guise de contenu. Munis de l'arme de la connaissance et ayant bénéficié de l'éducation occidentale qui leur assure une certaine maîtrise de la modernité, les élites ethniques d'une même communauté, partent de leur région pour conquérir le pouvoir d'Etat. Ils vont habiter et exploiter à partir de la capitale, au profit exclusif des leurs, le territoire étranger que représente pour eux l'Etat multiethnique dont ils contestent l'existence. Ils vont s'approprier le pouvoir d'Etat au détriment des autres ethnies considérées comme des populations étrangères à soumettre, à dominer ou à exclure du territoire. Le recours au nationalisme ethnique et à l'ethnocentrisme, comme idéologie de légitimation, va fournir un contenu destiné à remplir les structures formelles de l'Etat postcolonial. On va alors redéfinir une souveraineté assise sur la pureté ethnique, sur les traditions, et les solidarités coutumières en guise de fondement d'une nouvelle légitimité.

Cet enracinement explique la gestion patrimoniale de l'Etat par une famille, un clan ou une ethnie, et la monopolisation subséquente de l'économie, des forces armées, du ministère de l'intérieur, du ministère des affaires étrangères, de la haute administration, et de la politique en son ensemble.

Cette appropriation patrimoniale qui place au centre de l'Etat, le principe de l'économie familiale ainsi que celui, exclusif, de la satisfaction de l'intérêt particulier personnel, est , parmi d'autres causes, l'une des explications du phénomène de la domination des Etats africains par les corporations et les entreprises commerciales et financières privées étrangères, dont les intérêts sont relayés moyennant des rentes par les élites ethniques et claniques dirigeantes.

L'absence d'une société civile endogène, l'inexistence d'intérêts particuliers corporatifs locaux et d'une structure Etatique autochtone qui en incarne la synthèse dialectique dans un intérêt général, ouvre dans la république multiethnique formelle, un espace qui est occupé par l'alliance des intérêts particuliers du patrimonialisme familial et tribal avec les intérêts privées des firmes et des Etats étrangers. En résulte, nécessairement, un libéralisme corrompu, perverti en son essence par le développement débridé de l'intérêt particulier d'une minorité ethnique dominante dans le nouveau cadre juridique de la propriété privée, ou un totalitarisme ethnique fondé sur le règne d'une élite tribale.

C'est le lieu de souligner ici que le terme de colonialisme intérieur se justifie d'autant plus que, généralement, les bénéfices financiers de l'exploitation des ressources de l'Etat multiethnique ne sont pas redistribués à la totalité des membres de l'ethnie colonisatrice. Si la redistribution s'effectuait au profit de la totalité des membres de cette ethnie, cette appropriation ethnique de l'Etat pourrait se comprendre comme résultant de la méfiance atavique originaire que les populations nourrirent envers la structure étrangère agressive que représenta l'Etat colonial répressif et divisant. Le contrôle de l'Etat pourrait alors apparaître comme étant la médiation par laquelle une ethnie assure la sécurité et l'existence de sa communauté, dans le contexte de la concurrence et de la lutte pour le pouvoir dans les Etats multiethniques. On ne peut, non plus, parler de colonialisme ethnique intérieur lorsqu'une élite ethnique, associée à la totalité des autres élites ethniques dans le cadre du parti unique à l'intérieur de la communauté multiethnique, effectue une redistribution des richesses au profit de la société en son ensemble, et accomplit des réalisations et investissements d'intérêt public dans toutes les régions du territoire.

C'est le lieu de préciser que le concept de colonialisme ethnique intérieur désigne le cas spécifique d'une prise du pouvoir et d'une gestion patrimoniale de l'Etat multiethnique par une seule élite ethnique insouciante de l'intérêt général et du bien public, une oligarchie ethnique qui est tournée exclusivement vers elle-même et vers son bien être personnel au détriment de celui de l'ensemble de la communauté et de celui de sa propre ethnie d'origine. L'Etat ethnocentrique ivoirien actuel illustre parfaitement ce cas. Une autre version du colonialisme intérieur africain est celui où le dirigeant politique ethnique pro-occidental entouré des membres de sa famille, de son clan et de sa tribu se fait, résolument, le relais des intérêts des firmes privées et des Etats occidentaux au détriment des intérêts de son propre Etat et de ceux des populations résidentes. Tels sont les cas tunisiens, gabonais, camerounais et équato-guinéens par exemple.

Dans sa version ethnocentrique, comme dans sa version pro-occidentale, le colonialisme ethnique intérieur se caractérise par un pillage des richesses et des produits territoriaux qui se fait exclusivement au profit de la famille élargie des élites colonisatrices et de leurs clients. Il désigne une colonisation qui s'effectue à l'intérieur du corps social lui-même, une sorte de cancer résultant de l'hypertrophie d'egos coalisés dans la gestion patrimoniale du pouvoir d'Etat et saisis de ce fait par le vertige de la démesure et par la concupiscentia dominandi, l'hubris de la domination de la possession et de l'honneur.

Le corps social se dévitalise alors de l'intérieur par l'action des pulsions de mort en provenance d'une de ses cellules et retournées sur le corps propre de la société. Il est soumis à un contrôle totalitaire de l'ensemble de ses organes placés sous le principe de la violence et de la mort. Les ressources sont gaspillées dans des dépenses ostentatoires qui doivent donner de la visibilité aux lieux du pouvoir et asseoir le prestige de ses détenteurs aux yeux des masses. Les capitaux sont transférés à l'Etranger et assurés dans des paradis fiscaux. On organise la pauvreté généralisée, gage de la soumission collective. Les ressources sont également pillées par les élites ethniques prédatrices au détriment de leur propre communauté d'origine qu'ils trompent en brandissant la loi coutumière de la solidarité ethnique imposant de prendre toujours parti pour les siens quoiqu'ils fassent. Ils prennent cependant le soin d'assurer cette solidarité ethnique par des prébendes judicieusement distribuées à des chefs coutumiers complices et à certaines clientèles tribales. Ainsi trompée et s'enorgueillissant d'avoir l'un des leurs, maître du pouvoir d'Etat, la communauté ethnique instrumentalisée est utilisée comme bétail électoral pendant les suffrages populaires dans l'Etat multiethnique, et comme clientèle politique dans le multipartisme africain.

Dans la version ethnocentrique du colonialisme intérieur africain, le recours à la rhétorique anticoloniale, en cas de conflit avec le monde occidental, est un camouflage dont se servent les élites ethniques dirigeantes pour protéger et perpétuer leur domination coloniale autochtone en ralliant le soutien populaire contre l'adversaire occidental, plus fort militairement, qui leur dispute la domination du territoire. Sous le prétexte de la solidarité tiers-mondiste, de la défense de la souveraineté nationale, du panafricanisme, et de la lutte anticolonialiste, l'alliance avec les puissances orientales comme la Chine et la Russie, et le chantage exercé sur l'attribution des marchés publics et des concessions d'exploitation économiques est un artifice de protection de la colonisation ethnique intérieure. Le pédigrée de ces alliés stratégiques circonstanciels qui lorgnent avec gourmandise leur part du gâteau des ressources nationales témoigne d'une alliance qui n'est en rien motivée par le souci de la défense de la souveraineté nationale, ni par l'union sacrée des prolétaires du monde entier, encore moins par la philanthropie à l'égard des pays du tiers-monde.

D'une nocivité égale, sinon supérieure au colonialisme extérieur occidental, le colonialisme ethnique intérieur est une redoutable force d'inertie et le plus grand obstacle à la reconstruction postcoloniale des Etats multiethniques africains. On se libère très difficilement de soi-même. Il faut un courage infini pour cheminer vers soi-même à travers les épreuves séculaires et découvrir, dans une épreuve du miroir, que l'on a été depuis toujours à soi-même son ennemi le plus implacable. Ce d'autant plus que, sur le champs désaffecté des décombres de l'histoire, le supermarché des déguisements et des leurres dont on se procure, à prix modique, offre à la vente , les masques efficaces de l'anticolonialisme, du panafricanisme, de la lutte contre l’impérialisme international, du nationalisme, du souverainisme, du patriotisme, du socialisme et du libéralisme qui permettent aux élites politiques ethniques d'atteindre des fins personnelles inavouables.

Il est donc indispensable de dévoiler cette figure centrale de l'aliénation endogène dans les Etats multiethniques. La lutte doit être engagée contre cette force intérieure de régression qui opère sournoisement depuis les Indépendances jusqu'à nos jours dans les Etats multiethniques du tiers-monde et spécifiquement dans ceux d'Afrique.

Voir aussi

 

Église orthodoxe Pères, la richesse et le capitalisme 

Historique de l’accueil de la tradition de l’Église orthodoxe dans les pays d’Afrique subsaharienne au début du XXe siècle
Patriarcat grec Orthodoxe d’Alexandrie et de toute l’Afrique 

Gregorios, Métropolite du Cameroun: «Dans deux ou trois siècles, le foi orthodoxe en Afrique aura sûrement sa propre identité», «Les tribus locales ont constaté que nous n’étions pas simplement une Église de colons»

Strangers in a Foreign Land: Nationalism and the Orthodox Church

Orthodoxy and nationalism

The Kingdom of Heaven, where racial discrimination has no place  

The Heresy of Racism

Orthodox Mission in Tropical Africa (& the Decolonization of Africa)

The Church as the Liberated Zone: "All we Christians are terrorists..." 
The Story of Nelson Mandela Begins in Byzantium
A Letter from an Orthodox Christian to our Native Americans Brothers

 

Africa Day, Orthodox Church & the Decolonization of Africa

Africa Day

 

From Wikipedia

 

Africa Day
Observed by	Member states of the African Union
Type	International; cultural and historical
Significance	Anniversary of the foundation of the Organisation of African Unity
Date	25 May
Next time	25 May 2017
Frequency	annual
Related to	African Freedom Day and African Liberation Day

Africa Day (formerly African Freedom Day and African Liberation Day) is the annual commemoration of the foundation of the Organisation of African Unity (OAU) (now known as the African Union) on May 25, 1963. It is celebrated in various countries on the African continent, as well as around the world. 

Background 

The First Congress of Independent African States was held in Accra, Ghana on 15 April 1958. It was convened by Prime Minister of Ghana Dr. Kwame Nkrumah, and comprised representatives from Egypt (then a constituent part of the United Arab Republic), Ethiopia, Ghana, Liberia, Libya, Morocco, Sudan, Tunisia and the Union of the Peoples of Cameroon. The Republic of South Africa was not invited. The conference showcased progress of liberation movements on the Africa continent in addition to symbolizing the determination of the people of Africa to free themselves from foreign domination and exploitation. Although the Pan-African Congress had been working towards similar goals since its foundation in 1900, this was the first time such a meeting had taken place on African soil.^[1] 
The Conference called for the founding of an African Freedom Day, a day to "...mark each year the onward progress of the liberation movement, and to symbolize the determination of the people of Africa to free themselves from foreign domination and exploitation."^[2] 
The conference was notable in that it laid the basis for the subsequent meetings of Africa heads of state and government during the Casablanca Group and the Monrovia Group era, until the formation of the OAU in 1963.

History 

Five years later, on 25 May 1963, representatives of thirty African nations met in Addis Ababa, Ethiopia, hosted by Emperor Haile Selassie. By then more than two-thirds of the continent had achieved independence, mostly from imperial European states. At this meeting, the Organisation of African Unity was founded, with the initial aim to encourage the decolonisation of Angola, Mozambique, South Africa and Southern Rhodesia. The organisation pledged to support the work conducted by freedom fighters, and remove military access to colonial nations. A charter was set out which sought to improve the living standards across member states. Selassie exclaimed, "May this convention of union last 1,000 years."^[3] 
The charter was signed by all attendees on 26 May, with the exception of Morocco.^[4][3] At that meeting, Africa Freedom Day was renamed Africa Liberation Day.^[2] In 2002, the OAU was replaced by the African Union. However, the renamed celebration of Africa Day continued to be celebrated on 25 May in respect to the formation of the OAU.^[5] 

Contemporary celebrations 

Africa Day continues to be celebrated both in Africa and around the world, mostly on 25 May (although in some cases these periods of celebrations can be stretched out over a period of days or weeks).^[6] Themes are set for each year's Africa Day, with 2015's being the "Year of Women’s Empowerment and Development towards Africa’s Agenda 2063". At an event in New York City in 2015, Deputy Secretary-General of the United Nations, Jan Eliasson, delivered a message from Secretary-General Ban Ki-moon in which he said, "Let us... intensify our efforts to provide Africa’s women with better access to education, work and healthcare and, by doing so, accelerate Africa’s transformation".^[7]

References
"The History of Africa Liberation Day"; TheTalkingDrum.com; accessed May 2017
"African Liberation Day: A Celebration of Resistance". Pambazuka News. 10 May 2012. Retrieved 23 October 2016.
"1963: African States Unite Against White Rule". BBC On This Day. Retrieved 23 October 2016.

Note: Morocco's delegation was present in an observatory capacity only, due to the attendance of Mauritania and the ongoing border dispute with that nation.

Allison, Simon (26 May 2015). "Africa Day: Is the African Union worth celebrating?". Daily Maverick. Retrieved 23 October 2016.
"Kakadu for Africa Day celebrations". The Nation. 12 October 2016. Retrieved 23 October 2016.
"Africa Day 2015 Celebrated in New York". United Peace Federation. 27 May 2015. Retrieved 23 October 2016.

External links
 
Africa Day (African Union website)
Grayson, Taylor. "Videos from Africa Day 2014 in Limerick". Today.ie.

Zambia commemorates The Africa Day
 
Orthodox Metropolis of Zambia and Malawi
 

Orthodox Bishop of Zambia & Malawi Ioannis in the Africa Day, Zambia 2017

Thursday, 25th May 2017.
Zambia Joins Rest Of Africa In Commemorating Africa Freedom Day.
Mr. Lungu this morning leaded a delegation of senior government officials, former presidents, service chiefs and members of the diplomatic corps accredited to Zambia in laying wreaths at the Freedom Statue,.
Later the President will hold an investiture ceremony at State House where various people will be honored.

This year’s Africa Freedom Day is being commemorated under the theme "Harnessing the Demographic Divinded through the Investiment in the youth"
Africa Freedom Day was founded during the first Conference of Independent African States which attracted African leaders and political activists from various African countries in Ghana on April 15th 1958.

Click

Hope for the Kikuyu (Kenya) / "The caves along the Tana River became the refuge for freedom fighters..."

Orthodox Church & Capitalism: Orthodox Fathers of Church on poverty, wealth and social justice
Is capitalism compatible with Orthodox Christianity?
Grace and “the Inverted Pyramid”
The Orthodox African Church (Patriarchate of Alexandria) denounces the exploitation of Africa by contemporary colonialists
Neocolonialism
Decolonization
Greek Orthodox Archbishop Iakovos of USA, Martin Luther King Jr. & Reverend James Reeb




The Orthodox Church in Zambia & Malawi (Orthodox Archdiocese of Zambia and Malawi)