We are Orthodox Christian Greeks.
Because we are Orthodox Christians, we love our country, our people and all the peoples of the earth; this of course includes our African brothers and sisters.
Αμηχανία. Πρωινή
εξόρμηση στο κέντρο της χώρας. Φορτηγό γεμάτο σακιά ρύζι. Κούραση,
ζεστή, λακκούβες, ζαλάδα και οι παράγκες ξεπροβάλλουν. Κόσμο τρέχει κατά
πάνω μας. Γνώριμη αίσθηση. Αγωνία για να μοιράσουμε δίκαια, μη φύγει
κανείς δίχως να πάρει μην υπάρξουν εντάσεις για ένα κιλό ρύζι. Η πείνα
κάνει τον άνθρωπο να σβήνει πολλά από αυτά που μυρίζουν ευγένεια.
Κατεβήκαμε από το όχημα, ανοίξαμε την πόρτα και εμφανίστηκε το φορτίο.
Παγωμένη ατμόσφαιρα. Ούτε φωνές, ούτε σπρώξιμο, ούτε τίποτα.
Σάστισα.
Ρωτώ τον πρόεδρο τι συμβαίνει. "Τίποτα!", απάντησε. "Και τότε γιατί δεν
πλησιάζει κανείς;", Συνεχίζω εγώ. "Διότι, εδώ και μήνες το ρύζι είναι
άχρηστο τρόφιμο, δεν υπάρχει νερό για να βράσει!". Αμήχανη σιωπή.
Τηλεφώνημα στην υδροφόρα να σπεύσει στην περιοχή. Το άχρηστο φορτίο
μπήκε στην αποθήκη. Ζήτησα από όλους συγγνώμη. Δεν περίμενα στη ζωή μου
ότι για κάποιους αδελφούς υπάρχει χειρότερο βιοτικό πρόβλημα από την
έλλειψη φαγητού.
Ειλικρινώς κάθε φορά που συντάσσω ένα κείμενο για το έντυπό σας,
εύχομαι και προσεύχομαι να είναι η τελευταία φορά κατά την οποία θα
γεμίσω τη σελίδα με ανθρώπινο πόνο. Έπειτα από μια πρωτοφανώς άνυδρη
τετραετία, για το σύνολο της έκτασης της Νοτίου Μαδαγασκάρης, η
πλειοψηφία των γηγενών έρχεται αντιμέτωπη με τις τραγικές συνέπειες
αυτού που μέχρι τώρα σκιωδώς ακούγαμε και ουδέποτε πιστεύαμε ότι θα
ζήσουμε, της Κλιματικής Αλλαγής.
Εκατομμύρια ανθρώπων ήδη έχουν
περιορίσει την ημερήσια πρόσληψη θερμίδων στο ένα τρίτο του
φυσιολογικού, καταναλώνοντας κατ’ αποκλειστικότητα έντομα (κυρίως
ακρίδες), ποώδη φυτά σχεδόν μη βρώσιμα και αποφλοιωμένους κάκτους. Η
έλλειψη πόσιμου νερού αναγκάζει σε μετανάστευση ή, στην καλύτερη των
περιπτώσεων, καθημερινή πολύωρη μετακίνηση χιλιάδες αδελφούς μας, οι
οποίοι σχεδόν με μάτια θολά και αμφίβολο μέλλον ψάχνουν για την γη της
υδάτινης επαγγελίας.
Προσωπικώς έχω υπάρξει μάρτυρας σκηνών τις οποίες θα περίμενα
τυπωμένες αποκλειστικά και μόνο στις σελίδες κάποιου μεσαιωνικού
διηγήματος. Νέοι κλέβουν τομάρια ζώων από τα βυρσοδεψία –δέρματα που
προορίζονται για την υποδηματοποιία των δυτικών χωρών– τα βράζουν επί
ώρες σε λασπόνερα, ούτως ώστε μόλις μαλακώσουν να αποτελέσουν το
ημερήσιο γεύμα τους. Παιδιά χώνονται ανάμεσα στις σωληνώσεις της
υδροφόρας της Ιεράς Επισκοπής μας, γλείφοντας κυριολεκτικά τις σταγόνες
του νερού οι οποίες σχηματίζονται στις ενώσεις. Τετρακόσιες χιλιάδες
άνθρωποι, σύμφωνα με επίσημες μετρήσεις διεθνών οργανισμών, βρίσκονται
επί μήνες όχι απλώς κάτω του ορίου της φτώχειας παρά κάτω του ορίου της
επιβίωσης.
Περιοδεύω κάθε σπιθαμή του τόπου και το μόνο θέαμα που αντικρίζω στις
Εκκλησίες μας είναι ανθρώπους να πίνουν το νερό των βαπτίσεων, παιδιά
στο ιερό να καταναλώνουν ένοχα το ζέον, και ψάλτες με σκασμένα χείλη να
αινούν τον Θεό πέραν κάθε απόγνωσης.
Για όλα αυτά, ως πατέρας και επίσκοπος, δεν θα ντραπώ ακόμα μια φορά
να ζητήσω ευθαρσώς τη συνδρομή σας, το πολύ και το ελάχιστο, ούτως ώστε
να συνεχίσουμε το πρόγραμμα κατασκευής πηγαδιών και υδρευτικών μέσων.
Αυτή τη στιγμή τα επτά από τα δώδεκα πηγάδια είναι έργο και προσφορά της
Αδελφότητας Ορθοδόξου Εξωτερικής Ιεραποστολής. Ούτως ώστε να
επεκτείνουμε, συν Θεώ, σε κάθε ενορία μας τα συσσίτια, διπλασιάζοντας
τους αδελφούς που ζουν από αυτά και απαλύνοντας τον πόνο της τοπικής
κοινωνίας. Ούτως ώστε να συνεχίσουμε την απρόσκοπτη λειτουργία του νέου
αγροτικού ιατρείου, αυτού του έργου πνοής το οποίο η δική σας αγάπη
θεμελίωσε. Ούτως ώστε να σηκώσουμε όλοι μαζί τον σταυρό του Αφρικανού
αδελφού, ο οποίος κάθε μέρα σταυρώνεται, κάθε μέρα πεθαίνει και κάθε
μέρα, παρά ταύτα, δοξολογεί τον Θεό.
Ικέτης της αγάπης σας και επαίτης της συνδρομής σας † Ο Τολιάρας Πρόδρομος
Η Μαδαγασκάρη εκπέμπει SOS… Οι Ορθόδοξοι Ιεραποστολικοί σύλλογοι [& κάθε συνάνθρωπός μας] ας βοηθήσουν τις 2 Ορθόδοξες Επισκοπές Νοτίου και Βορείου Μαδαγασκάρης, να σώσουν ζωές!…
Για χιλιάδες Μαδαγάσιους, οι ακρίδες είναι το μόνο που έχει απομείνει (WFP / Tsiory Andriantsoarana)
«Έπειτα από
μια τετραετία χωρίς βροχοπτώσεις, πολλοί κάτοικοι της νότιας
Μαδαγασκάρης τρέφονται εδώ και μήνες μόνο με ακρίδες και τη λιγοστή
βλάστηση που έχει απομείνει.
Η χώρα βρίσκεται στα πρόθυρα του «πρώτου λιμού λόγω κλιματικής αλλαγής» προειδοποιεί ο ΟΗΕ, καθώς 30.000 άνθρωποι ζουν σήμερα στο μέγιστο επίπεδο διατροφικής ανασφάλειας, το επίπεδο πέντε, και ο αριθμός αναμένεται να αυξηθεί δραματικά.
«Πρόκειται για συνθήκες που παραπέμπουν σε λιμό και οφείλονται στην κλιματική αλλαγή, όχι σε συγκρούσεις» δήλωσε σύμφωνα με το BBC η Σέλι Τάκραλ του Παγκόσμιου Προγράμματος Σίτισης του ΟΗΕ (WFP).
«Είναι
πρωτοφανές. Οι άνθρωποι αυτοί δεν έχουν κάνει τίποτα που επιδεινώνει την
κλίματική αλλαγή. Δεν καίνε ορυκτά καύσιμα […] κι όμως δέχονται το
μεγαλύτερο πλήγμα» είπε.
Στο απομονωμένο χωριό του Φαντιόβα, στην επαρχία του Αμποασάρι, οικογένειες έδειξαν σε κλιμάκιο του WFP τις ακρίδες που καταναλώνουν.
«Καθαρίζω τα έντομα όσο καλύτερα μπορώ αν και δεν υπάρχει σχεδόν καθόλου νερό» είπε η Ταμάρια, μητέρα τεσσάρων παιδιών.
«Εγώ και τα παιδιά μου τρώμε ακρίδες κάθε μέρα εδώ και οκτώ μήνες επειδή δεν έχουμε τίποτα άλλο και δεν έχει βρέξει για να θερίσουμε ό,τι σπείραμε.
Στην ίδια κατάσταση βρίσκεται και η
Μπόλε, μητέρα τριών παιδιών που έχασε τον σύζυγό της από ασιτία.
Ανέλαβε επίσης τα δύο παιδιά μιας γειτόνισσας που επίσης πέθανε από
πείνα.
«Σήμερα δεν έχουμε τίποτα να φάμε εκτός από φύλλα κάκτου. Τι να πω; Όλη η ζωή μας είναι η αναζήτηση φύλλων κάκτου, ξανά και ξανά» είπε.
Η
Μαδαγασκάρη πλήττεται συχνά από ξηρασίες και συχνά επηρεάζεται από το
κλιματικό φαινόμενο Ελ Νίνιο. Όμως πολλοί ειδικοί πιστεύουν ότι η
σημερινή κατάσταση είναι άμεσο αποτέλεσμα της παγκόσμιας θέρμανσης.
«Στην
τελευταία έκθεση της Διακυβερνητικής Επιτροπής του ΟΗΕ για το Κλίμα
είδαμε ότι στην Μαδαγασκάρη καταγράφεται επιδείνωση της ξηρασίας. Και
αυτό αναμένεται να ενταθεί αν η κλιματική αλλαγή συνεχιστεί» δήλωσε ο
Ρόντρο Μπαριμαλάλα, μαδαγάσιος επιστήμονας που εργάζεται στο
Πανεπιστήμιο του Κέιπ Τάουν στη Νότια Αφρική.
Η ξηρασία στη Μαδαγασκάρη συνδέεται με τη θέρμανση της ατμόσφαιρας, συμφώνησε ο Κρις Φανκ του Πανεπιστημίου της Σάντα Μπάρμπαρα στην Καλιφόρνια, διευθυντής του Κέντρου Κλιματικών Κινδύνων.
Στο έλεος της πείνας δεν βρίσκονται μόνο
οι αγροτικές κοινότητες, αλλά και πολλοί κάτοικοι των πόλεων στα νότια
της Μαδαγασκάρης. Πολλά παιδιά ζητιανεύουν στο δρόμο για λίγο φαγητό,
αναφέρει το BBC.
«Οι τιμές στην αγορά όλο και ανεβαίνουν – τρεις και τέσσερις φορές πάνω» δήλωσε η Τίσνα Έντορ, η οποία εργάζεται στη φιλανθρωπική οργάνωση Seed στην πόλη του Τολανάρο.
«Ο κόσμος πουλάει τη γη του για να βρει χρήματα για φαγητό» είπε.
«Πόσο γλυκιά είναι η Εκκλησία μας; Πόσο μάνα; Μία
μάνα, της οποίας το όνομα είναι Πορεία» γράφει σε επίκαιρη ανάρτησή του,
ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Τολιάρας και Νοτίου Μαδαγασκάρης, κ. Πρόδρομος. «Πορεία
προς τη γνώση, τη σωτηρία, τον Ευαγγελισμό, προς το Πρόσωπό του, εν
ολίγοις. Σαφώς και είναι δύσκολη πορεία, γι΄αυτό και όμορφη.
Διότι, στη δυσκολία, όλοι κάποια στιγμή θα σταματήσουμε, θα
κουραστούμε, θα πέσουμε. Τότε, όμως, θα γνωρίσουμε τι πάει να πει
Ορθοδοξία. Μαζί μ’ εμένα, μ’ εσένα που πέφτουμε, σταματάει όλο το καραβάνι των δισεκατομμυρίων αδελφών να μάς σηκώσει. Μόνον έτσι, μπορούμε να λεγόμαστε Σώμα με κεφαλή τον Χριστό».
Τεράστιες αποστάσεις για μία χούφτα λασπωμένου νερού
Η
σελίδα «Ιεραποστολή στην Επισκοπή Τολιάρας και Νοτίου Μαδαγασκάρης» στο
κοινωνικό δίκτυο Faceboοk, δημοσιεύει επίκαιρο κείμενο υπό τον τίτλο
«Δίψα», όπου, όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά:
«Στη Νότιο Μαδαγασκάρη, αυτό είναι η καθημερινή πραγματικότητα.
Άνθρωποι όλων των ηλικιών, και, δυστυχώς, πολλά παιδιά ανάμεσα τους,
διανύουν τεράστιες αποστάσεις για να βρουν ελάχιστα λίτρα νερό».Αναλυτικά, το κείμενο: «Μοιάζει με απόκοσμο όνειρο ή καλύτερα εφιάλτη για τον άνθρωπο του δυτικού κόσμου. Να τρέχει διψασμένος και να μη μπορεί να βρει σταγόνα νερού. Στη Νότιο Μαδαγασκάρη, αυτό είναι η καθημερινή πραγματικότητα.
Άνθρωποι όλων των ηλικιών, και, δυστυχώς, πολλά παιδιά ανάμεσα τους,
διανύουν τεράστιες αποστάσεις για να βρουν ελάχιστα λίτρα νερό. Νερό, το οποίο δεν είναι πάντοτε διαυγές και κρυστάλλινο, όπως το
γνωρίζουμε, πάρα λιμνάζει σε κοιλώματα, τα οποία δημιουργούν στους
χωματόδρομους τα βαριά φορτηγά. Η ανάγκη, όμως, για ζωή, η φρικτή δίψα, σε σπρώχνει να ρουφήξεις λαίμαργα κάθε σταγόνα από τα λασπόνερα. Κάθε φορά, που αντικρίζουμε αυτή την κατάσταση, δεχόμαστε το
μεγαλύτερο συνειδησιακό ράπισμα. Δεν υπάρχουν επιλογές, πάρα μόνο μια,
να παλέψουμε, ούτως ώστε κάθε άνθρωπος να διασφαλίσει τουλάχιστον τα
βασικά».
Sub-Sahara-Afrika umfasst eine Fläche von 24 Mio. km2,
auf der 2011 insgesamt 838 Mio. Menschen lebten. Das
Bevölkerungswachstum ist mit 2,6 % pro Jahr mehr als doppelt so hoch wie
im globalen Mittel von 1,2 %/Jahr. Obwohl sich die Wachstumsrate in
jüngster Zeit etwas verlangsamt hat, wird 2050 mit einer
Gesamtbevölkerung von ca. 2 Milliarden gerechnet. Starke Zunahmen wird
es besonders in den Städten und in den städtischen Slums geben.
Gegenwärtig aber leben noch 61 % der Bevölkerung auf dem Land und sind
hier in hohem Maße von direkt verfügbaren Wasserressourcen abhängig. Die
Wirtschaft der meisten afrikanischen Staaten beruht primär auf der Landwirtschaft,
die wiederum fast ausschließlich vom Niederschlag abhängig ist. Das
Wachstum der landwirtschaftlichen Produktion von 2 % jährlich hält mit
dem Bevölkerungswachstum nicht mit. Ein Grund ist der geringe Anteil von
bewässertem Agrarland von nur 5 %.[1]
2 Wasserressourcen
Die erneuerbaren Süßwasserressourcen Afrikas werden auf 4000-4500 km3
pro Jahr geschätzt. Die Süßwasserentnahme beträgt jedoch nur etwa 5 %
davon. Die Grundwassernutzung spielt dabei eine prominente Rolle, weil
Grundwasser weniger von Klimaschwankungen abhängig und von besserer
Trinkwasserqualität ist als die Wasserressourcen in Flüssen und Seen.[2] Nur 20 % des gesamten Niederschlags speisen die erneuerbaren
Wasserressourcen der Flüsse, Seen und des Grundwassers. Vor allem
aufgrund des Bevölkerungswachstums, aber auch durch abnehmende
Niederschläge sind diese Ressourcen von 16500 m3 pro Einwohner im Jahre 1960 auf 5500 m3
pro Einwohner in 2005 zurückgegangen. Obwohl Grundwasser nur 15 % der
erneuerbaren Ressourcen ausmacht, nutzen es 75 % der afrikanischen
Bevölkerung als Haupttrinkwasserquelle. Der Druck auf die knappen
Wasserressourcen hat sich nicht nur durch die wachsende Bevölkerung,
sondern auch durch einen höheren Lebensstandard und ein schlechtes
Wassermanagement erheblich erhöht. Ein Problem stellt nicht zuletzt die
schlechte Qualität des verfügbaren Wassers dar, das nicht selten
verseucht ist und als Quelle von Krankheiten wie Malaria, Durchfall und Cholera fungiert.[1]
3 Unsichere Niederschläge und Wassermangel
Zweidrittel der Fläche von Sub-Sahara-Afrika sind arid oder semiarid.
Hier leben mehr als 300 Millionen Menschen, denen weniger als 1000 m3
Wasser pro Jahr und Person zur Verfügung steht und die damit unter
starker Wasserknappheit leiden. Die mittleren Niederschläge belaufen
sich in Sub-Sahara-Afrika zwar auf 815 mm pro Jahr. Sie sind jedoch
sowohl im Jahresverlauf wie räumlich sehr ungleich verteilt. Die meisten
Niederschläge erhalten die Gebiete entlang des Äquators, besonders in
der Zone vom Niger-Delta bis zum Kongo-Becken.[1] Ein Drittel der afrikanischen Bevölkerung lebt in von Dürre bedrohten Gebieten, wie z.B. im Sahel, am Horn von Afrika und im südlichen Afrika.[3] Die Niederschlagsschwankungen in Afrika sind sehr hoch. Bis zu
95 % des jährlichen Niederschlags weichen um 20 bis 40 % vom Mittel ab.
Die Folge sind u.a. große Unterschiede bei den Abflussmengen der Flüsse.
Die südafrikanischen Flüsse zeigen sogar die höchsten
Abflussschwankungen in der Welt. Der Einfluss der unsicheren
Niederschlagsmengen auf die Grundwasserressourcen ist weitgehend
unbekannt.[2] In West-, Ost- und Südafrika kommen häufig Dürren
und Überschwemmungen vor. Die Niederschläge in der Sahel-Zone haben in
der Vergangenheit deutliche Dekaden-Schwankungen gezeigt, die mit
Änderungen der atmosphärischen Zirkulation verbunden waren, die wiederum
durch Oberflächentemperaturen des Atlantischen und Indischen, z.T. auch
des Pazifischen Ozeans beeinflusst wurden. So gab es nach einer
feuchten Periode in den 1950er und 1960er Jahren eine sehr trockene
Phase von den 1970er bis zu den 1990er Jahren.[3] Durch Dürren verursachter Wassermangel gefährdet vor allem die landwirtschaftliche Produktion.
So hat etwa die Dürre zwischen 1998 und 2000 in Kenia, die mit den
damaligen La-Niña-Verhältnissen verbunden war, das Bruttosozialprodukt
des Landes um ca. 6 % reduziert. Aber auch Überschwemmungen bedrohen die
Landwirtschaft und die Wasserressourcen. Sie zerstören die
Infrastruktur und die Behausungen der Landbevölkerung und überfluten die
Felder mit kontaminierten Wassermassen.[1]
4 Wasserressourcen und Klimawandel
Der Klimawandel wird Afrikas Wasserprobleme sehr wahrscheinlich verstärken. Modellprojektionen
zeigen weitgehend übereinstimmend eine deutliche Abnahme der
Abflussmengen in Nord- und eine Zunahme in Ostafrika. Für die anderen
Regionen sind die Ergebnisse nicht eindeutig. Vor allem für das
Sahel-Gebiet gehen die Modellergebnisse weit auseinander. Bis in die
2050er Jahre könnten in Afrika insgesamt ca. 500 Millionen Menschen
unter Wasserstress leiden. Betroffen werden nach Modellberechnungen vor
allem Menschen in Nord- und Südafrika sein, während in Ost- und
Westafrika eine Reduktion des Wassermangels wahrscheinlicher ist als
eine Verstärkung.[3]
5 Einzelnachweise
World
Water Assessment Programme WWAP (2012): The United Nations World Water
Development Report 4: Managing Water under Uncertainty and Risk. Paris,
UNESCO
Taylor,
R.G. , A.D. Koussis, and C. Tindimugaya (2009): Groundwater and climate
in Africa—a review, Hydrological Sciences Journal, 54:4, 655-664
“And whosoever shall give to drink unto one of
these little ones a cup of cold water only in the name of a disciple,
verily I say unto you, he shall in no wise lose his reward” (Matt.
10:42)
In the area of the Equator where we live, there are no four seasons
as in Europe, but two major periods: the period of rainfall and that of
drought, usually the latter being longer, and resulting in the suffering
of both humans and animals. We should bear in mind that what is taken
for granted in our country does not exist here. For example, when the
people in Greece get thirsty, it is perfectly natural for them to turn
on the tap to drink clean water, and when they get dirty or feel hot and
want to have a bath, by just pressing a button there is plenty of warm
water for them to wash… However, in most of Africa, and particularly
here at the Rift Valley Plateau, the most impressive region of Central
Tanzania, all of them are «unattainable dreams»! It is a «dream» for thousands of children to run to the water-well
near their village to wash and quench their thirst. The idea of
obtaining a water supply system within their homes -at least for the
next fifty years- seems to be a utopia! It is with feelings of deep gratitude and emotion that I am writing
these lines because thanks to the financial assistance of your
Fraternity-the Orthodox Missionary Fraternity of Thessaloniki- we
carried out two drillings in two extremely barren areas, where the
people are really suffering. Thank God, we found plenty of clean water
at a depth of more than 100 meters! It is very touching to see the
tearful eyes and the chapped lips of the small children now in the dry
season, but also the wild animals, all of which are suffering.
Elephants, antelopes and giraffes, are approaching inhabited areas
defeating their fear, in the hope of finding some water and quenching
their burning thirst.
In this corner of the earth where we were sent by the grace of God
and the love of our Patriarch, there is a great need for provision of
medical care to our brothers. Many diseases, several of which weird,
afflict young children and adults, which immediately raises the need for
medical centers. Relying on our humble abilities and taking slow steps,
we began operating a medical clinic at our Mission Center in Kidamali,
Iringa, which is visited by a large number of patients from the
surrounding areas. It should be organized in the form of a polyclinic
with several specialties, as there are various diseases the people are
suffering from and the state-run health care system is rudimentary. The
current running costs of our clinic amount to € 2,000. Yet, we started
this project being fully aware of its difficulties but we have faith in
God and we hope for your love and support! Undoubtedly, though, one thing is unquestionable: that the love of
our Lord Jesus Christ is always present. One day we baptized a group of
people, among whom a little girl with huge pus-filled pimples on her
tiny head, all of which disappeared immediately after she had been
baptized.
In July, we also held a Seminar for Clergy Candidates chosen among
our already existing Catechists, trying to pass down to them pure,
genuine love for the Tradition of our Holy Church as well as for
Priesthood. Our flock is totally unaware of our faith; therefore, we
must teach them everything, even the most obvious concepts of our
religion. I also want to inform you that we have laid the foundation
stone for the rebuilding of the old church of Saint John the Theologian
in Ibongo village. This project is supported by your Fraternity in
memory of our sister Parthena. We thank you wholeheartedly for that.It is very important that our Church offers truth and love to our
suffering brother anywhere in the world. We did not come to preach a
Christ distant and apathetic to the daily needs of the people who are
suffering but to bear witness to Christ’s presence, to proclaim that He
is close to the “least” of His children, who we Christians call “our
brothers”, but many times we become numb to their needs due to our
complacency that derives from our participation in the long solemn
services and the spiritual «garrulity» of our otherwise Orthodox
experiences. Africa needs hands and hearts that love through deeds, not words and
theories, for «the harvest truly is plentiful, but the laborers are few»
(Matt. 9:37).
With infinite gratitude and love in Christ† Agathonikos of Arusha
Dear Friends of the Mission, I would like to express my sincere gratitude from the distant and
fast-paced growing Mission of Eastern Tanzania for your continued
support of the missionary work of God. I am pleased to inform you that the construction works of the first
Orthodox Clinic in Morogoro, East Tanzania, are being carried out
systematically and continuously. I am sending you the first photos of
the progress of this project, which, hopefully and always with the help
of God, will have finished by the end of the summer. Then a new «nest»
of love and salvation for young children will have opened its gates to
offer life to the children of Tanzania. So, with the help of God and
your continued support, a total of 11 clinics will be operating in
Tanzania.
In Morogoro region we have already founded four new parishes with
about 2,000 catechumens, 450 of whom belong to the Maasai tribe. It is
there that we will need to build four new churches. We appeal to the kind heart of the devout readers and friends of the
Fraternity for support and we would like to inform you that the building
costs for each church -with wise money management and full attention
and personal care- amount to € 25,000.
With missionary greetings† Dimitrios of Irinoupolis
The northern and western part of Tanzania constitute an
ecclesiastical territory which is under the jurisdiction of the H.
Metropolis of Mwanza, and covers a geographical area of approximately
430,000 square kilometers, that is, three times more than Greece. In
this part of the country there are some water resources, such as Lakes
Victoria, Malawi and Rukwa as well as the Rivers Kagera, Ngono, Mara,
Simiyu and others. This water may not be absolutely clean, but at least
the villages or cities adjacent to these resources have access to water,
whether it be easy or not. The big problem though lies with those areas
that are far from natural water resources and which, due to climate
change, which has also affected the African continent, suffer from
drought. There, the lack of water is complete, with whatever consequences this
brings to the lives of the people. The only consolation and not a
solution to the problem is the occasional rains that fill up some
puddles, from which people draw dirty water, contaminated with parasites
and microbes. When it does not rain at all, the situation becomes
tragic. Thus, the life of the people in the mainland unfolds in this
suffering. Thirst, dirt, illness, death make up the scene of this
deadlock. It is an open and throbbing wound that shatters the hearts and
shakes the consciences of all of us.
It was in this context that the program for the supply of clean
drinking water for the H. Metropolis of Mwanza began three years ago.
With the help of St. Paul’s Greek Orthodox parish in Los Angeles, USA,
we have acquired not only a new drilling rig but also other modern
machinery and equipment. The goal was to provide solutions to this
serious problem, which is affecting the people of Tanzania. The program
staff consists of 6 young people, trained for 2 months for this purpose.
We are seeking two more people to be able to be trained at a higher
level. If there is a qualified staff, the machine can drill 24 wells per
year. We have been licensed by the state of Tanzania to operate the
drilling rig all over the country and we are working with the Ministry
of Water for the laboratory testing of the water quality of the wells
that are being drilled. These are then recorded in the state’s general
list of wells. We have a sincere desire to offer dynamically as regards well-
drilling. However, difficulties and challenges will always arise. For
example, we need more complete staff- training, good planning,
continuous funding, good roads for easier access to villages and raising
awareness of the communities where the works are done. All this means
good cooperation with all public authorities and bodies. It is
imperative that the state make efforts to open roads in areas where
access is impossible. All these as well as other factors affect the cost
of a well.
Despite all the difficulties, we want to give the joy of presence of
clean drinking water to as many areas as possible. In this way, we are
given the chance to apply the command of love to the least of our
brothers, and furthermore, we give testimony and the seal of the
Orthodox Church of Christ, Who is interested in every single person, and
Who approaches each one of them in a redeeming way, starting from their
most tangible and urgent needs. During these 3 years, 30 wells have already been drilled, which can
serve approximately the needs of 100,000 inhabitants. It will be good
for our poor brothers if we manage to continue this God-pleasing work.
The machinery exists and can do this job, and we want to relieve these
long-suffering people. We are really grateful to those who help us and
those with whom we work together. We particularly appreciate the support
coming from St. Paul’s parish in Los Angeles, the state of Tanzania,
the Orthodox Missionary Fraternity and others. We hope to overcome the
challenges that arise through understanding, patience and cooperation.
Water is essential to life, let alone clean drinking water.
May God make
us worthy to offer it to those who have so much need of it.† Ieronymos of Mwanza
The command of the Lord Jesus Christ to His Holy Apostles and, by
extension, to the Church and every single Christian, was clear: “Go
therefore and teach all nations, baptizing them in the name of the
Father and of the Son and of the Holy Spirit and teaching them to obey
everything I have commanded you” (Matt. 28: 19-20). This command is the
starting point and the guideline of every missionary effort of the
apostolic Church throughout the centuries. It is also clear that the
command of Christ relates to a teaching-learning relationship between
the evangelical message conveyors (“everything I have commanded you”),
and the recipients of this message (“all nations”). The Church is called to incarnate and teach the great, admittedly,
mystery of godliness (1 Tim. 3:16), and the nations are called to become
disciples and be initiated into the mystery. The teaching process is
laborious, requires suitable and favorable conditions, deposition of
blood and spirit on the part of both participants in the
teaching-learning process, which can be lifelong, perennial, until it
reaches Christocentricity (i.e., Christ-centeredness) and Christoethics,
always by the grace of God. This is therefore the very essence of Mission. The reason, the
activities, the visions of the missionary work of the Church should
constitute its very existence. Only then will the results be pleasing to
God and beneficial to the present and the eternal future of those
people of the world who hunger and crave for the Truth and the Light.
In her course the Church preaches, catechizes, admonishes, is
evangelized by her word and deed, using forms and terms of this world,
to which she gives a whole new dimension and depth. The conditions of
the various peoples are considered and exploited in the best possible
way in order to become the tools of sowing the seed of God’s Word, i.e.,
of Christ. This path is the uninterrupted Incarnation of the Son of God
in the hearts of His children. In the case of Africa, and not only, the missionary plough is called
to proceed slowly and very carefully, and spend a lot of time and effort
preparing the ground which fell to its lot. It first needs to develop
culture and then transform it and make it Christ-centered. The road to
civilization has always passed through education. Therefore, it would be
no exaggeration to say that in the African reality before the Mission
builds, organizes and operates a church, it should build, organize and
operate a school. Once again, it is on the school-church pair that we are left to build our missionary visions and orientations.
Σάστισα.
Ρωτώ τον πρόεδρο τι συμβαίνει. "Τίποτα!", απάντησε. "Και τότε γιατί δεν
πλησιάζει κανείς;", Συνεχίζω εγώ. "Διότι, εδώ και μήνες το ρύζι είναι
άχρηστο τρόφιμο, δεν υπάρχει νερό για να βράσει!". Αμήχανη σιωπή.
Τηλεφώνημα στην υδροφόρα να σπεύσει στην περιοχή. Το άχρηστο φορτίο
μπήκε στην αποθήκη. Ζήτησα από όλους συγγνώμη. Δεν περίμενα στη ζωή μου
ότι για κάποιους αδελφούς υπάρχει χειρότερο βιοτικό πρόβλημα από την
έλλειψη φαγητού.
