We are Orthodox Christian Greeks. Because we are Orthodox Christians, we love our country, our people and all the peoples of the earth; this of course includes our African brothers and sisters.
Ο τεράστιος πλούτος της Μαύρης Ηπείρου έγινε πλούτος της Δύσης και δική της τραγωδία
Σε προηγούμενο άρθρο αναφερθήκαμε στην περίπτωση της Μαδαγασκάρης, μιας πάμφτωχης πρώην αποικίας της Γαλλίας, που τώρα, δίπλα στα άλλα τεράστια προβλήματά της έχει να αντιμετωπίσει και την κλιματική αλλαγή – και στην οποία η ελληνική κυβέρνηση εξήγαγε, για λογαριασμό του Ισραήλ, το κακόβουλο λογισμικό Predator.
Η Μαδαγασκάρη νίκησε τους Γάλλους στρατιωτικά τον 19ο αιώνα, όταν πρωτοπήγαν να την κατακτήσουν, αλλά το Παρίσι τους πήρε πίσω την ανεξαρτησία τους με οικονομικά μέσα, υποχρεώνοντάς τους μάλιστα να καταβάλλουν πολεμικές αποζημιώσεις. Μια ιστορία κάπως παρόμοια, τηρουμένων των αναλογιών, με την ημι-ακύρωση της Ελληνικής Επανάστασης, μέσω των «δανείων της Ανεξαρτησίας» (που μάλλον της εξάρτησης θά ’πρεπε να ονομάζονται) και που η οργάνωσή τους έχει κατά καιρούς αποδοθεί στους Ρότσιλντ, χωρίς όμως να αποδειχθεί αυτό.
Κάποια στιγμή οι Γάλλοι έκαναν τη Μαδαγασκάρη και επίσημα αποικία τους, οι ντόπιοι όμως μάλλον δεν το βρήκαν αυτό πολύ του γούστου τους και όλο και ξεσηκώνονταν. Η καταστολή των εξεγέρσεων αυτών προκάλεσε, ανάλογα με τις πηγές, από εκατό έως επτακόσιες χιλιάδες νεκρούς. Η τελευταία μεγάλη σφαγή που έκαναν οι Γάλλοι στο νησί ήταν το 1947, με 40.000 νεκρούς.

Το νησί κέρδισε τελικά την ανεξαρτησία του, αλλά, όπως και σε πολλές άλλες αφρικανικές και ασιατικές χώρες, η αποικιοκρατία αντικαταστάθηκε απλώς από τη νεοαποικιοκρατία, με τους δυτικούς και ιδίως τους Γάλλους να εκμεταλλεύονται ανελέητα μέχρι και σήμερα τον πλούτο της χώρας και τη δουλειά των ανθρώπων της, όπως συμβαίνει σχεδόν σε όλη την Αφρική.
Σε πολλές μάλιστα χώρες, τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα που έδωσαν πολύχρονες, άφθαστου ηρωισμού μάχες κατά των ξένων, εκφυλίστηκαν, ενίοτε φτάνοντας μέχρι του σημείου να γίνουν τα ίδια φορείς της νέο-αποικιοκρατίας.
Θυμάμαι τον Μιχάλη Ράπτη-Pablo, κύριο, και για μια ολόκληρη περίοδο μοναδικό διεθνώς, υποστηρικτή, ως ηγέτη τότε της 4ης Διεθνούς, με κάθε δυνατό μέσο, περιλαμβανομένου του εφοδιασμού και της κατασκευής ακόμα όπλων, της Αλγερινής Επανάστασης, να μου λέει πόση έκπληξη ένοιωσε όταν είδε μπαρουτοκαπνισμένους καπετάνιους του αλγερινού FLN (ΕΑΜ) να κυκλοφορούν επιδεικτικά μεταμορφωμένοι έξι μήνες αργότερα με τις πολυτελείς κούρσες τους και να διάγουν βίο προυχόντων. Την ίδια έκπληξη που ένοιωσα και εγώ όταν ο θυρωρός του κρατικού θεάτρου του Ζάγκρεμπ, περήφανος αυτός, με οδήγησε στο ειδικό θεωρείο που κρατούσε, όπως οι βασιλιάδες του παλιού καιρού, ο Τίτο, αρχηγός ενός από τα μεγαλύτερα επαναστατικά κινήματα της Ευρώπης, των παρτιζάνων της Γιουγκοσλαβίας.
Μερικές φορές οι ξένες υπηρεσίες έβαλαν και το χεράκι τους βέβαια να ευνοήσουν αυτή τη μετάλλαξη των ηγεσιών των εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων. Ενδεχομένως τον ρόλο αυτό έπαιξαν στην Αλγερία, σύμφωνα με ορισμένες φήμες, που δεν γνωρίζω όμως αν ευσταθούν, οι υπηρεσίες της Δυτικής Γερμανίας στο πραξικόπημα με το οποίο αντικαταστάθηκε ο πρώτος πρόεδρος Μπεν Μπέλα από τον αρχηγό του στρατού Μπουμεντιέν.
Ο τυφώνας Freddy έπληξε άγρια και τη Μοζαμβίκη, όπου μάλιστα, κατά μία σατανική σύμπτωση, όλα αυτά συνέπεσαν με τον θάνατο του μεγάλου hip hop καλλιτέχνη Azagaia, ειδώλου στη χώρα του, αλλά και σε όλες τις χώρες που μιλούν τα πορτογαλικά. Αυτός ήταν που τραγουδούσε
Ο λαός σου δεν μπορεί άλλο, Κύριε
Αντί πετρελαίου και αερίου πουλάνε τη χώρα μας
στίχους στο εμβληματικό τραγούδι του «Vendem o Pais», («Πουλάνε τη χώρα»). Πολύ δημοφιλής στη χώρα του, τόσο στη νεολαία όσο και στους πιο ηλικιωμένους, ο Azagaia έμπηγε το μαχαίρι στις μεγάλες πληγές των αποτελεσμάτων της κλιματικής αλλαγής, αλλά και της κοινωνικής και πολιτικής πραγματικότητας της χώρας του και της Αφρικής. Ο θάνατός του έβγαλε εκατομμύρια στους δρόμους και η κυβέρνηση της Μοζαμβίκης απάντησε με σκληρή καταστολή.
Δώσαμε παραπάνω μια εκλεκτική και πολύ περιορισμένη ασφαλώς, αλλά χαρακτηριστική εικόνα μερικών από τα πολλά και τεράστια προβλήματα που ταλανίζουν τη Μαύρη Ήπειρο, που τόσο συχνά το άφθονο αίμα των λαών της από Μαύρη την έβαψε Κόκκινη. Ο τεράστιος πλούτος της έγινε πλούτος της Δύσης και δική της τραγωδία.
Φυσικό είναι, σε αυτές τις συνθήκες, και τα λαϊκά κινήματα της ηπείρου, αλλά και πολλές κυβερνήσεις να βλέπουν με ευνοϊκό μάτι την είσοδο της Κίνας στην περιοχή και την επάνοδο της Ρωσίας, ενώ κερδίζει όλο και περισσότερο έδαφος η ιδέα περιφερειακών συσπειρώσεων και το ευρύτερο όραμα του παναφρικανισμού.
Η απάντηση των Αμερικανών στην πρόκληση αυτή είναι κυρίως η γενίκευση των επεμβάσεων της CIA και της ιδιαίτερα δραστήριας και επιθετικής, σε όλη την ήπειρο, AFRICOM, της διοίκησης των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων για την Αφρική, επεμβάσεις στις οποίες σπανιότατα αναφέρεται ο δυτικός τύπος. Και το να δίνουν μαθήματα στους Αφρικάνους πώς να αποφεύγουν τις συνεργασίες με τους Κινέζους και τους Ρώσους.
Μόνο που οι καιροί έχουν αλλάξει. Της τά ’παν έξω από τα δόντια της Αμερικανίδας αντιπροέδρου Κάμαλα Χάρις οι ηγέτες των χωρών που επισκέφθηκε πρόσφατα. Όσο για τον πρόεδρο της Αφρικανικής Ένωσης, εξήγησε με τα ακόλουθα λόγια τη θέση των Αφρικανών: «Όταν μιλάμε, συχνά δε μας ακούνε ή πάντως δεν ενδιαφέρονται για το τι λέμε. Αυτό είναι που θέλουμε να αλλάξουμε. Και να μη μας λέει κανένας: μη δουλεύετε με τον ένα ή με τον άλλο. Θέλουμε να δουλεύουμε και να εμπορευόμαστε με όλους» (Why Africa Chose China | Defend Democracy Press).
Αν η ανάκτηση ή η απώλεια της αξιοπρέπειας είναι επίσης και ένας δείκτης για το ποιος έχει ή δεν έχει μέλλον, η Αφρική και ο μη δυτικός κόσμος ανεβαίνουν, η Ευρώπη (και η Ελλάδα μαζί της) πέφτει. Έστω και αν ξεκινάνε από πολύ διαφορετικά, προς το παρόν, επίπεδα.
Μακάρι να είχαμε και εμείς καναν πολιτικό σαν αυτούς που εμφανίζονται τώρα στη Μαύρη Ήπειρο. Πού τέτοια τύχη όμως;
Υ.Γ.: Στο άρθρο μας για τις κυρώσεις στη Ρωσία και στη Λευκορωσία, παραλείψαμε κάτι ουσιώδες. Τα ευρωπαϊκά κράτη έχουν μπλοκάρει 350.000 τόνους λιπάσματα που προορίζονται για φτωχές αφρικανικές χώρες, παρά το γεγονός ότι η Ρωσία έχει δηλώσει ότι τα χαρίζει και, επομένως δεν θα έχει εισοδήματα από αυτά. Ταυτόχρονα όμως οι Ευρωπαίοι έχουν άρει τις κυρώσεις για εισαγωγές ρωσικών λιπασμάτων προς τις ίδιες, παρά το ότι από αυτές κερδίζει η Ρωσία, γιατί χρειάζονται τα λιπάσματα. Τι κι αν πεθάνουν μερικοί ακόμα Αφρικάνοι; Μαύροι είναι άλλωστε, όχι άνθρωποι.
Σαράντα σεντ. Όσο ένα καρβέλι ψωμί, που συχνά είναι και το μόνο φαγητό της οικογένειας. Τόσα παίρνουν για να κάνουν σεξ κορίτσια -ακόμη και 12 ετών- στη νότια Αγκόλα, μία από τις χώρες του νοτίου κέρατος της Αφρικής, που αντιμετωπίζει από τις μεγαλύτερης ξηρασίες των τελευταίων δεκαετιών, με τη συνακόλουθη αύξηση της πείνας.
«Ξέρουμε ότι λόγω των συνθηκών το φαινόμενο έχει αυξηθεί πολύ, αλλά δεν υπάρχουν ακριβείς αριθμοί ή στατιστικές, άλλωστε είναι θέμα ταμπού», λέει ο Ρόμπερτ Μπούλτεν, επικεφαλής καταστάσεων έκτακτης ανάγκης της ανθρωπιστικής οργάνωσης World Vision στην Αγκόλα. «Μιλάμε για κορίτσια 12 με 17 ετών. Πολλά από αυτά μπορεί να κάνουν σεξ για ένα δολάριο, το οποίο αρκεί για να αγοράσουν ένα κιλό φασόλια ή δύο κιλά καλαμπόκι. Κι άλλα θα το κάνουν ακόμη και για 40 σεντ προκειμένου να αγοράσουν κάτι φαγώσιμο, έστω και λίγο ψωμί».
Ανάλογη είναι η κατάσταση στη Ζιμπάμπουε όπου ανήλικα κορίτσια κάνουν σεξ ακόμη και για 30 σεντ του δολαρίου, «τραγικό από κάθε άποψη, αφού ούτε ένα καρβέλι ψωμί δεν αγοράζουν μ’ αυτά», καταγγέλλει στο Ιδρυμα Ρόιτερς η οργάνωση Care. Αλλά και στη Μοζαμβίκη ή το Μαλάουι γυναίκες και κορίτσια που μετά βίας επιβιώνουν αναγκάζονται να καταφεύγουν στο σεξ για να βρουν φαγητό.
Το νότιο κέρας της Αφρικής έχει γνωρίσει τα χαμηλότερα επίπεδα βροχής από το 1981, καθώς λόγω της κλιματικής αλλαγής και σύμφωνα με τα Ηνωμένα Εθνη στην περιοχή κάπου 12 εκατομμύρια άνθρωποι βρίσκονται αντιμέτωποι με το φάσμα της πείνας.
Η ξηρασία από τη μια και από την άλλη οι πλημμύρες και η βαθιά οικονομική κρίση έχουν οδηγήσει σε μια «σιωπηλή καταστροφή», ενώ η αυξανόμενη απόγνωση έχει αυξήσει κατακόρυφα τον αριθμό των κοριτσιών που καταφεύγουν στο σεξ για να αγοράσουν ελάχιστα τρόφιμα.
Οι γυναίκες και τα κορίτσια πλήττονται δυσανάλογα από την κλιματική αλλαγή καθώς αυτή υπονομεύει βασικά τους δικαιώματα και εντείνει έμφυλους κανόνες και αντιλήψεις που δημιουργούν αυξημένους κινδύνους γι’ αυτές.
Ούτως ή άλλως, είναι εκείνες που περισσότερο απ’ ό,τι οι άντρες ζουν στη φτώχεια, που φροντίζουν τις οικογένειες και φέρνουν νερό και φαγητό, ενώ σπάνια κατέχουν γη παρότι κυριαρχούν στην παραγωγή τροφίμων. Το να πωλούν το σώμα τους για λίγες δεκάρες είναι μόνο μία από τις πιο ακραίες συνέπειες της διατροφικής επισφάλειας.
Συχνά, όταν η πείνα θεριεύει, τα κορίτσια αναγκάζονται να εγκαταλείψουν το σχολείο για να βοηθήσουν τις οικογένειές τους να βρουν τρόφιμα ή να φέρουν κάποιο εισόδημα. Η επισιτιστική κρίση έχει αυξήσει τα περιστατικά βιασμών, όπως συμβαίνει στην Αγκόλα, καθώς, για να βρουν καθαρό νερό και κάτι φαγώσιμο, κορίτσια και γυναίκες περπατούν μεγάλες αποστάσεις στα δάση, όπου οι κίνδυνοι επιθέσεων είναι πολλαπλάσιοι. Οπως αυξάνουν και οι γάμοι ανήλικων κοριτσιών, που δίνονται πρόθυμα από τους γονείς τους σε γαμπρούς με αντάλλαγμα χρήμα ή ζώα ή απλώς για να εξοικονομηθεί ένα πιάτο φαγητό.
Είναι ενδεικτικό πως, σύμφωνα με τον Διεθνή Ερυθρό Σταυρό, η κρίση έχει οδηγήσει σε μεγάλη αύξηση των παιδικών γάμων όχι μόνο στην Αγκόλα αλλά και σε Ζιμπάμπουε, Ζάμπια, Λεσότο και Ναμίμπια.
Σχετικά Άρθρα
"The River Cuama is by them called Zambeze; the head whereof is so farre within Land that none of them know it, but by tradition of their Progenitors say it comes from a Lake in the midst of the continent which yeelds also other great Rivers, divers ways visiting the Sea. They call it Zambeze, of a Nation of Cafres dwelling neere that Lake which are so called." —J. Santos Ethiopia Oriental, 1609[14]Thus the term "Zambezi" is after a people who live by a great lake to the north. The most likely candidates are the "M'biza", or Bisa people (in older texts given as Muisa, Movisa, Abisa, Ambios and other variations), a Bantu people who live in what is now central-eastern Zambia, between the Zambezi River and Lake Bangweolo (at the time, before the Lunda invasion, the Bisa would have likely stretched further north, possibly to Lake Tanganyika). The Bisa had a reputation as great cloth traders throughout the region.[15]
| Wikimedia Commons has media related to Zambezi. |