ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΕΣ ΥΙΟΘΕΣΙΕΣ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΤΑΝΖΑΝΙΑΣ

Πρόγραμμα εκπαιδευτικών υιοθεσιών για μαθητές όλων των βαθμίδων εκπαίδευσης - Ι. Μητρόπολη Αρούσας, Τανζανία - Ιεραπόστολος

 Ιεραπόστολος 

Η πρόσφατη έκκληση του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Αρούσας κ. Αγαθόνικου για τη συνδρομή όλων στο πρόγραμμα εκπαιδευτικών υιοθεσιών, που θεσπίστηκε πρόσφατα από την Ι. Μητρόπολη για μαθητές όλων των βαθμίδων εκπαίδευσης, συνεκίνησε τους φίλους του έργου της Ιεραποστολής.

Η μεγάλη ανταπόκριση του κόσμου είναι η απόδειξη ότι, όταν ενωνόμαστε για έναν ιερό σκοπό, μπορούμε να χαρίσουμε ελπίδα, δύναμη και ζωή.

Στηρίξτε κι εσείς αυτή την προσφορά αγάπης, για να καταφέρουμε να χαρίσουμε το πολύτιμο αγαθό της γνώσης και στα φτωχά παιδιά της Τανζανίας και να θέσουμε τα θεμέλια για ένα καλύτερο αύριο.

Τις σχετικές πληροφορίες μπορείτε να διαβάσετε σε εκτενές άρθρο του περιοδικού μας στο link στο πρώτο σχόλιο. (Δείτε και: Orthodox Tanzania)

https://www.facebook.com/ierapostolikanea

 

Ο άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος, Πολέμιος της διαφθοράς (7 Ιανουαρίου)

Του Σεβ. Μητροπολίτου Ζιμπάμπουε Σεραφείμ

orthodoxianewsagency.gr (εικ. από εδώ)

Η μορφή του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου συνδέεται άμεσα με το πρόσωπο του Ιησού Χριστού. Είναι ο Προφήτης που ήρθε στο κόσμο για να προετοιμάσει τον Δρόμο του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, με αποκορύφωμα την θυσία της ζωής του, την άδικη και τραγική αποκεφάλιση του από το μεγαλύτερο διεφθαρμένο πολιτικό Ηγέτη της εποχής του. Η μεγάλη του «αμαρτία» για την αυθαίρετη θανατική του καταδίκη ήταν που δημόσια τόλμησε να πει στον βασιλιά Ηρώδη ότι η πράξη του να παντρευτεί τη γυναίκα του αδελφού του, ήταν ανήθικη.

Ο Ιωάννης ο Πρόδρομος εκπροσωπεί την ηθική εκείνη όπου μπορεί να οικοδομηθεί μια κοινωνία, που χαρακτηριστικό της είναι ο σεβασμός στους θεσμούς έτσι ώστε να λειτουργεί δίκαια προστατεύοντας τα κοινωνικά δικαιώματα των ανθρώπων. Γι’ αυτό τα χαρακτηριστικά της Ηθικής του Ιωάννου του Προδρόμου, ως ο κορυφαίος Προφήτης που προετοιμάζει τον δρόμο του Ιησού, δίνοντας ακόμη και τη ζωή του, μας εισάγουν στην Ηθική του Χριστιανισμού, που διακρίνεται για την αγάπη μας προς όλους τους ανθρώπους ως αποτέλεσμα του θείου ελέους που δείχνει ο Δημιουργός μας Θεός προς όλους μας. Ο Θεός δηλαδή, όπως μας λέει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης είναι το «Φως το αληθινόν που φωτίζει πάντα άνθρωπον ερχόμενον εις τον κόσμον» (Ιωαν. 1,9).

Ο Ηρώδης ως ο επικεφαλής της Πολιτικής εξουσίας της τοπικής κοινωνίας εκπροσωπεί την ηθική των πολιτικών, που όταν ζουν ερήμην της παρουσίας του Θεού, η ηθική τους μετατρέπεται σε ανηθικότητα και διαφθορά. Ήταν έτοιμος να δώσει στην κόρη της Ηρωδιάδας μέχρι και το μισό του βασίλειο. Δεν είχε συνείδηση για τη πολιτική του ευθύνη να κυβερνά ένα ολόκληρο βασίλειο. Γι’ αυτό παρασυρόμενος από τα αμαρτωλά του πάθη, την ώρα της μέθης του, ήταν έτοιμος με ελαφρά τη συνείδηση να δωρίσει σε μια μισόγυμνη χορεύτρια μέχρι και το μισό του βασίλειο.

Αν η ανηθικότητα και η διαφθορά είναι έκφραση αδικίας και μάλιστα διάπραξη εγκληματικής πράξης, η ηθική έρχεται να μας απαντήσει στο ερώτημα τι πρέπει να πράττω στη ζωή μου. Η χριστιανική Ηθική στηρίζεται στη Χριστιανική Δογματική, στο περιεχόμενο δηλαδή της διδασκαλίας του Χριστιανισμού όπως αυτή διασώζεται στην Αγία Γραφή, στις αποφάσεις των Οικουμενικών Συνόδων και στα κείμενα των Πατέρων της Εκκλησίας μας. Το περιεχόμενο της Χριστιανικής Δογματικής είναι η Ορθοδοξία της, δηλαδή η ορθή δόξα, η ορθή γνώμη, η ορθή διδασκαλία, γι’ αυτό και η Εκκλησία μας ονομάζεται Ορθόδοξη. Η Ορθοδοξία της Εκκλησίας μας οδηγεί τον ορθόδοξο πιστό στην ορθή πράξη, στην ορθή ηθική, δηλαδή στην ορθοπραξία.

Η χριστιανική Ηθική εκφράζει το περιεχόμενο της διδασκαλίας του Χριστιανισμού για τον άνθρωπο και τη δημιουργία του Θεού κι αναφέρεται στη σχέση μας προς τον Δημιουργό μας και Θεό μας, στη σχέση μας με τον εαυτό μας, στη σχέση μας προς τον πλησίον μας δηλαδή τον κάθε άνθρωπο που συναντούμε στη ζωή μας και στη σχέση μας με την Δημιουργία του Θεού.

Εικ. από εδώ

Σε πρώτο στάδιο η σχέση μας με τον Θεό (αγαπήσεις Κύριον τον Θεό σου εξ όλης της καρδίας σου και εξ όλης της ψυχής σου και εξ όλης της διανοίας σου) μας οδηγεί στην μετοχή της ζωής του Χριστού, με το Βάπτισμα και τη συμμετοχή μας στην αγιαστική ζωή της Εκκλησίας μας η ζωή μας γίνεται χριστοκεντρική και τότε, σε δεύτερο στάδιο, βλέπουμε όλους τους συνανθρώπους μας ως αδελφούς μας (και αγαπήσεις τον πλησίον σου ως σεαυτόν). Θεωρούμε τα προβλήματα των συνανθρώπων μας ως δικά μας προβλήματα και αγωνιούμε όπως ο Ιησούς Χριστός αγωνιούσε για τον κάθε άνθρωπο, και προσπαθούμε με τις προσευχές μας και τους αγώνες μας και τις θυσίες μας να τα λύσουμε. Αρχίζουμε να έχουμε ακόμη και τύψεις συνειδήσεως ότι για τα κοινωνικά προβλήματα που μαστίζουν τους συνανθρώπους μας κι αυτούς που είναι δίπλα μας κι αυτούς που ζουν μακριά μας, είμαστε σε κάποιο βαθμό υπεύθυνοι για τη δημιουργία τους και την αποτυχία μας να τα λύσουμε.

Το τρίτο στάδιο της χριστιανικής μας ηθικής αναφέρεται στην ευθύνη μας για τη προστασία της Δημιουργίας του Θεού, δηλαδή την προστασία του φυσικού Περιβάλλοντος. Όταν ο Θεός στο βιβλίο της Γενέσεως καλεί τον πρώτον άνθρωπο της Δημιουργίας του τον Αδάμ να δώσει ονόματα στα ζώα, εκεί φαίνεται η ηθική μας ευθύνη για την προστασία της δημιουργίας του Θεού. Τελικά ως μέλη του Περιβάλλοντος, προστατεύοντας το Περιβάλλον, προστατεύουμε τους εαυτούς μας.

Τα κορυφαία μέλη της Εκκλησίας μας που ζουν στον ύψιστο βαθμό σύμφωνα με την χριστιανική της ηθική τους ονομάζουμε αγίους και προφήτες. Μια τέτοια μεγάλη μορφή Προφήτη και αγίου είναι κι ο άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος που σήμερα η Εκκλησία μας τιμά και μας καλεί να μιμηθούμε τις αρετές του και το θάρρος του, να τολμούμε για παράδειγμα να λέμε δημόσια σ’ αυτούς που έχουν σχέσεις και δεν παντρεύονται να παντρευτούν. Έτσι προστατεύονται και τα αθώα παιδάκια που θα γεννηθούν, να έχουν όλα τα ανθρώπινα δικαιώματα της προστασίας τους όπως όλα τα παιδιά του κόσμου. Δυστυχώς μέσα από μια σχέση που δεν υπάρχει το μυστήριο του Γάμου ως ισόβια ευθύνη για την οικογένεια, γίνονται και πολλές δολοφονίες αγέννητων παιδιών με τις εκτρώσεις, χωρίς να υπάρχει κάποια δικαιοσύνη που να προστατεύει τις ανυπεράσπιστες αυτές ψυχές.

Περιγραφή της εικόνας του Τιμίου Προδρόμου με την επιγραφή που αναφέρεται στον αποκεφαλισμό του 

Χρήστου Γκότση, από την ιστοσελίδα του Συλλόγου Ορθοδόξων Τυφλών Ελλάδος - φωτο από εδώ

Η εικών που θα περιγράψωμεν, εικονίζει τον Άγιον Ιωάννην, όπως τον παρουσιάζουν τα Ευαγγέλια και τον υμνεί η Εκκλησία. Δια την Εκκλησίαν ο Πρόδρομος και Βαπτιστής Ιωάννης είναι άγγελος, Απόστολος και Μάρτυς.

Ο Άγιός μας είναι κατ’ αρχάς άγγελος δια δύο λόγους: Πρώτον, λόγω της ασκητικής ζωής του. Ήτο «άνθρωπος μεν τη φύσει, Άγγελος δε τον βίον». Έτσι ανεδείχθη εις «επίγειον άγγελον και ουράνιον άνθρωπον». (Βλεπ. τροπάρια του Εσπερινού της εορτής της Γεννήσεώς του).

Ο Τίμιος Πρόδρομος είναι, δεύτερον, άγγελος διότι έφερε το μήνυμα της Βασιλείας των ουρανών ως αγγελιαφόρος του Κυρίου. Αυτός είναι ο λόγος που η εικών τον παρουσιάζει ως ένα ασκητήν, που φέρει πτέρυγας. «Ζωγραφίζεται δε ο Άγιος κάτισχνος και κεραμόχρους εκ του καύσωνος, φορών το δέρμα της καμήλου και περιβεβλημένος επάνωθεν ιμάτιον. Η κεφαλή του είναι λιπόσαρκος, με το όμμα πλήρες πίστεως και εγκαρτερήσεως. Οι βόστρυχοι της κόμης και του γενείου του είναι ανατεταραγμένοι από τον άνεμον της ερήμου ως όφεις, Οι βραχίονες και οι πόδες του είναι λεπτοί και άσαρκοι ως των πτηνών. Φέρει δε πτέρυγας ως οι άγγελοι, κατά την ρήσιν του προφήτου Μαλαχίου «Ιδού εγώ αποστέλλω τον άγγελόν μου προ προσώπου σου, ος κατασκευάσει την οδόν σου έμπροσθέν σου». Το ιερόν τούτο όρνεον ίσταται επί αποτόμου βραχώδους κορυφής, εν τω μέσω φάραγγος μεταξύ δύο συντετριμμένων ορέων, δι’ ων υποδηλούται το άγριον της ερήμου» (Φ. Κόντογλου).

Ο Τίμιος Πρόδρομος, εκτός από άγγελος, είναι και Απόστολος. Όπως οι Απόστολοι έτσι και αυτός έλαβεν από τον Θεόν την εντολήν να κηρύττη και να βαπτίζη τους ανθρώπους. Ο,τι έπραξε και εκήρυξε, το έκαμε κατ’ εντολήν του Κυρίου, του Θεού μας. Προς αυτόν είναι εστραμμένον το βλέμμα του Βαπτιστού. Ο Κύριος εικονίζεται εντός ημικυκλίου, που συμβολίζει τον ουρανόν, εις το άνω αριστερόν μέρος της εικόνος. Με την δεξιάν Του χείρα ευλογεί τον Απόστολόν Του και με την αριστεράν κρατεί ειλητάριον. Εις την ιδίαν στάσιν ευρίσκεται και ο Βαπτιστής. Η δεξιά του χειρ είναι εις σχήμα παρακλητικόν και η αριστερά του κρατεί ειλητάριον, το οποίον γράφει:

«Οράς οία πάσχουσιν, ω Θεού Λόγε, οι πταισμάτων έλεγχοι των βδελυκτέων. Έλεγχον και γαρ μη φέρων ο Ηρώδης,τέτμηκεν, ιδού, την εμήν κάραν, Σώτερ». δηλαδή:

Βλέπεις, Κύριε, που είσαι ο Λόγος του Θεού, τι υποφέρουν όσοι ελέγχουν τα πταίσματα των βδελυρών. Διότι και ο Ηρώδης, επειδή δεν μπορούσε να βαστάση τον έλεγχον (της ανηθικότητός του), ιδού, Σωτήρ μου, απέκοψε την κεφαλήν μου.

Εις την δεξιάν γωνίαν της εικόνος ζωγραφίζεται δρυς, που έχει μεταξύ των κλάδων της μίαν αξίνην. Μας υπενθυμίζει τους αναφερθέντας λόγους του Βαπτιστού προς τους Φαρισαίους και Σαδδουκαίους: «Ήδη δε και η αξίνη προς την ρίζαν των δένδρων κείται…». Οι θρησκευτικώς εντυπωσιακοί άρχοντες των Ιουδαίων και οι όμοιοί των θα έχουν την τύχην των άκαρπων, που κόπτονται ως άχρηστα.

Ο Άγιος Ιωάννης είναι, τελευταίον, και ένας Μάρτυς. Το βλέπομεν και αυτό εις την εικόνα. Μας το υπενθυμίζει η αποτμηθείσα κεφαλή του, που εικονίζεται εντός λεκάνης εις το κάτω αριστερόν μέρος της εικόνος. Φέρει εις τον νουν των πιστών το μισητόν συμπόσιον του Ηρώδου, που έγινεν αφορμή να διαπραχθή το ανοσιούργημα της αποτομής της Τιμίας Κεφαλής του θεοκήρυκος Προδρόμου.

Η εικών που περιεγράψαμεν, εικονίζει τον Τίμιον Πρόδρομον με την τριπλήν του αποστολήν: του αγγέλου, του Αποστόλου και του Μάρτυρος. Έτσι τον υμνεί ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Γερμανός εις το πρώτον τροπάριον της Λιτής του α’ ήχου (29 Αυγούστου):

«Τι σε καλέσωμεν Προφήτα; Άγγελον, Απόστολον η Μάρτυρα; Άγγελον, ότι ως ασώματος διήγαγες• Απόστολον, ότι εμαθήτευσας τα έθνη• Μάρτυρα δε, ότι σου η κεφαλή υπέρ Χριστού ετμήθη. Αυτόν ικέτευε, ελεηθήναι τας ψυχάς ημών».

Από το βιβλίο: Ο μυστικός κόσμος των Βυζαντινών εικόνων,
Έκδοσις Αποστολικής Διακονίας

Συμπλήρωμα

Η διδασκαλία του αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή, η δραματικά επίκαιρη!...

Τίμιος Πρόδρομος: ο καλύτερος φίλος του Ηρώδη - Η ιστορική πορεία της τιμίας κεφαλής του αγίου Ιωάννη του Προδρόμου

Προδρομικά, του Αγιασμού & της Φυλακής, και όταν οι μάρτυρες τελούσαν τη θεία λειτουργία πάνω στο στήθος τους...

***** 

Un forage pour Yovovi Kondji – Aného (Togo)

 
Saint Evêché du Bénin, Togo et Burkina Faso

Un forage pour Yovovi Kondji – Aného (Togo)! 

Merci à nos généreux donateurs et tout particulièrement à notre Évêque Athanase pour ses efforts constants en faveur de nos communautés.

« Celui qui croit en moi, des fleuves d’eau vive couleront de son sein. » (Jean 7:38)

« Et quiconque donnera seulement un verre d’eau froide… ne perdra point sa récompense. » (Matthieu 10:4)

 

#Repost @Département des œuvres philanthropique et développement social / EBTB

https://www.facebook.com/share/p/16vvNYDt9F/

 

Άγιος Χρυσόστομος Παπασαραντόπουλος – Ο νέος «Κύριλλος και Μεθόδιος» της Αφρικής

 

Αρχιμανδρίτης Φίλιππος Χαμαργιάς, Πρωτοσύγκελος Ι. Μητροπόλεως Μεσσηνίας

Πεμπτουσία 

 

Η παρουσία των αγίων στον κόσμο, σύμφωνα με τον αείμνηστο Καθηγητή Ιω. Φουντούλη, είναι «ἀπόδειξις τοῦ ἔργου τῆς Ἐκκλησίας, τῆς ἐνεργείας τοῦ ἁγίου Πνεύματος στὸν κόσμο».

Έτσι και η παρουσία αγίων σε μία εκκλησιαστική κοινότητα είναι η επιβεβαίωση του παραπάνω λόγου, ξεκινώντας από ένα τοπικό επίπεδο, που όμως μέσα από την ευχαριστιακή κοινωνία των πιστών, την Εκκλησία, ξεπερνά τα περιορισμένα όρια και σε όλο το σώμα της Εκκλησίας.

Έτσι η Εκκλησία, με την τιμή και ανάδειξη αγίων, προκαλεί και προσκαλεί τον καθένα μας, προβάλλοντάς μας τους αγίους κάθε εποχής, ακόμη και της εποχής που διανύουμε, να βιώσουμε την αγιότητα, κατά το πρότυπο του βίου τους, ώστε να καταστούμε γνήσιοι μιμητές τους, καθώς και αυτοί Χριστού και επιβεβαιώνοντας, μέσα από την βιωματική μας εμπειρία, ότι η αγιότητα δεν είναι είδος προς εξαφάνιση, ούτε ένα απολιθωμένο σύμβολο, αλλά ζώσα πραγματικότητα και ότι ο καθένας μας δύναται να μετέχει σε αυτήν.

Αυτής της μετοχής στην αγιότητα γίναμε και πάλι μάρτυρες και μέτοχοι, μετά από την σημερινή Πράξη Αγιοκατάταξης, από την Ιερά Σύνοδο του Παλαιφάτου Πατριαρχείου Αλεξανδρείας, η οποία, “προτροπῇ καί Θείᾳ ἐπινεύσει” της Α.Μ. του Πάπα και Πατριάρχου Αλεξανδρείας κ. Θεοδώρου Β’, προέβη στην αναγραφή, στις αγιολογικές δέλτους, του εν αγίοις πατρός ημών Χρυσοστόμου, του Παπασαραντόπουλου, ευκλεούς γόνου της Αγιοτόκου Μεσσηνίας.

 

Ο Άγιος, πλέον, Χρυσόστομος Παπασαραντόπουλος (κατά κόσμον Χρήστος), γεννήθηκε το έτος 1903 στο χωριό Βασιλίτσι, της επαρχίας Κορώνης, του Νομού Μεσσηνίας.

Ο πατέρας του ήταν βοσκός καταγόμενος από την Τρίπολη και είχε τέσσερα παιδιά, τα οποία μεγάλωσε με τη δεύτερη σύζυγο, μετά τον θάνατο της πρώτης. Με την δεύτερη σύζυγο απέκτησε τον Χρήστο.

Στο Δημοτικό Σχολείο φοίτησε μέχρι την Δ’ τάξη, διότι, λόγω του θανάτου του πατέρα του, αναγκάστηκε να εργαστεί.

Όμως παρόλο που δεν πρόλαβε να λάβει την εγκύκλιο παιδεία, εν τούτοις διδάχθηκε από τους γονείς του την κατά Χριστόν ευσέβεια.

Παρότι επιθυμούσε να σπουδάσει, αν και ευφυέστατος, δεν το κατόρθωσε κατά την παιδική του ηλικία ένεκα της οικονομικής ανέχειας της οικογενείας του.

Αναζητώντας πνευματική ζωή ο δεκαπεντάχρονος Χρήστος το έτος 1918 προσήλθε στο ασκητήριο του Ηλία Παναγουλάκη στην Καλαμάτα.

Ο αυστηρός ασκητής Ηλίας Παναγουλάκης, ο οποίος εκοιμήθη το 1917, είχε ιδρύσει στις παρυφές της τότε πόλεως των Καλαμών έναν τόπο άσκησης, χωρίς βεβαίως να τύχει επισήμου εκκλησιαστικής αναγνωρίσεως, και προσέρχονταν πολλοί νέοι και νέες από την Καλαμάτα, την Μεσσηνία και όλη την Ελλάδα.

Ανάμεσα στους νέους που ποθούσαν τον αγγελικό βίο ήταν ο Άγιος Βησσαρίων (Κορκολιάκος) ο Αγαθωνίτης ο ελεήμων, ο Αρχιμανδρίτης Ιωήλ Γιαννακόπουλος, πολυγραφώτατος Θεολόγος και ιδρυτής του Ησυχαστηρίου του Προφήτου Ιωήλ Καλαμάτας, ο Αρχιμανδρίτης Ιωακείμ (Νικολαΐδης) Αγιαννανίτης, ο αυστηρός αγιορείτης ασκητής, ο Ιερομόναχος Ευσέβιος Θεριακής, ακούραστος εξομολόγος στην Καλαμάτα, η Ηγουμένη της Μονής των Καλογραιών Καλαμάτας Φιλοθέη Γεννηματά, η φιλάνθρωπος και ορφανοτρόφος, ο Ιερομόναχος Χριστοφόρος Πουλουπάτης καλοκάγαθος κληρικός και μετέπειτα πρώτος Επίσκοπος των Παλαιοημερολογιτών στην Μεσσηνία και πολλοί άλλοι.

Ο Χρήστος Παπασαραντόπουλος και ο Φώτης Γιαννακόπουλος (π. Ιωήλ) έγιναν αχώριστοι φίλοι.

Η φιλία αυτή βοήθησε και τους δύο στις πνευματικές αναζητήσεις και στην άσκησή τους.

Παράλληλα η συναναστροφή του Αγίου Χρυσοστόμου (Παπασαραντόπουλου) με τον π. Ιωήλ τον βοήθησε να εμπλουτίσει τις όποιες γνώσεις του. Μάλιστα δε, όταν αλληλογραφούσαν μεταξύ τους, με πνεύμα ταπεινοφροσύνης, υπέγραφαν, ο μεν Άγιος Χρυσόστομος Παπασαραντόπουλος ως “Χρήστος ο άχρηστος”, ο δε π. Ιωήλ ως “Φώτης ο αφώτιστος”. Ω ποία αυτό-ταπείνωση!!!

Από το έτους 1921 ως το 1924 υπηρέτησε την στρατιωτική του θητεία, στον Έβρο και την Καλαμάτα, και όταν απολύθηκε επέστρεψε στην σκήτη του Παναγουλάκη και ενδύθηκε το τίμιο ράσο, ακολουθώντας τον μοναχικό βίο.

Με την προτροπή και υπό την πνευματική καθοδήγηση του Αρχιμανδρίτη Πολυκάρπου Ανδρώνη, Ιεροκήρυκα της Αδελφότητος «Ζωή», έφυγε από την Σκήτη του Παναγουλάκη και την 1 Ιανουαρίου 1925, σε ηλικία 22 ετών, μετέβη, ως δόκιμος, στην Ιερά Μονή Μαρδακίου στον Ταΰγετο και στις 4 Αυγούστου 1925 εκάρη μοναχός και έλαβε το όνομα Χρυσόστομος.

Στις 4 Μαΐου 1926 χειροτονήθηκε Διάκονος, από τον τότε Μητροπολίτη Μεσσηνίας κυρό Μελέτιο Σακελλαρόπουλο, ενώ την επομένη ημέρα χειροτονήθηκε πρεσβύτερος και διορίστηκε εφημέριος του Ιερού Ναού Υπαπαντής του Χριστού στο χωριό Άμφεια (Γαρδίκι) Μεσσηνίας, όπου και παρέμεινε μέχρι το έτος 1928, ενώ παράλληλα εξυπηρετούσε και τις εφημεριακές ανάγκες γειτονικών χωριών.

Στις 11 Μαΐου 1926 διορίστηκε ηγουμενοσύμβουλος της Μονής Γαρδικίου, η οποία ευρίσκεται πλησίον της κωμόπολης Θουρίας, της επαρχίας Καλαμάτας και στις 25 Οκτωβρίου του ιδίου έτους Ηγούμενος αυτής, μετά από την παραίτηση του, μέχρι τότε Ηγουμένου, π. Ιωήλ Γιαννακόπουλου.

Η επιθυμία του να μορφωθεί του έδωσε την δυνατότητα να τελειώσει το Δημοτικό Σχολείο σε χωριό της περιοχής του ως «κατ’ οίκον διδαχθείς».

Όταν το έτος 1931 η Μονή Γαρδικίου διαλύθηκε λόγω ελλείψεως μοναχών και υπήχθη ως Μετόχι της Ιεράς Μονής Βουλκάνου, ο όσιος πατήρ Χρυσόστομος, κατέφυγε στη Ιερά Μονή Χρυσοκελλαριάς πλησίον της Κορώνης.

Όσο διάστημα παρέμεινε εκεί οργάνωσε Κατηχητικό σχολείο στα πλησιόχωρα χωριά Βασιλίτσι και Χαρακοπιό και έγινε ο πνευματικός πατέρας πολλών χριστιανών της περιοχής.

Από το 1934 έως το έτος 1938 υπηρέτησε ως εφημέριος και σε άλλα χωριά της Μεσσηνίας και οι εκεί χωρικοί τον χαρακτήριζαν πάντοτε ως “ανάργυρο” επειδή δεν είχε ποτέ δικά του χρήματα και πάντα τα έδινε σε όσους είχαν ανάγκη.

Το έτος 1938 ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χρύσανθος (Φιλιππίδης) τον κάλεσε στην Αθήνα για να υπηρετήσει ως εξομολόγος των μαθητών των Κατηχητικών Σχολείων.

Πλέον εντάχθηκε ως μοναχός στην Ιερά Μονή Ασωμάτων Πετράκη, χειροθετήθηκε Αρχιμανδρίτης και εν συνεχεία διορίστηκε Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Φανερωμένης Σαλαμίνας.

Όταν το έτος 1941 ανέλαβε Αρχιεπίσκοπος Αθηνών ο Δαμασκηνός (Παπανδρέου) ο όσιος πατήρ Χρυσόστομος παραιτήθηκε από Ηγούμενος και εγκαταστάθηκε πλέον στη Μονή Πετράκη.

Κατά την περίοδο της ιταλο-γερμανικής κατοχής το κελί του μετετράπη σε πνευματική φωλιά για φοιτητές από την επαρχία, τους οποίους βοηθούσε ποικιλοτρόπως για να επιβιώσουν στην Αθήνα τα δύσκολα εκείνα χρόνια.

Μετά από την διακονία και προσφορά του, σε πολλές περιοχές της πατρίδας μας, επανήλθε στην Αθήνα στο πνευματικό του ορμητήριο, την Ιερά Μονή Ασωμάτων Πετράκη και έχοντας διακαή πόθο για μόρφωση, έδωσε εξετάσεις, έλαβε το Απολυτήριο του Γυμνασίου και άνοιξε τον δρόμο προκειμένου να πραγματοποιήσει το παιδικό του όνειρο, να φοιτήσει στην Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Έτσι το έτος 1959 ο Άγιος Χρυσόστομος σε ηλικία 56 ετών έλαβε και το πτυχίο της Θεολογίας.

Όσο σπούδαζε στη Θεολογική Σχολή γνωρίστηκε με φοιτητές από την Ουγκάντα.

Από αυτούς πληροφορήθηκε την ανάγκη ευαγγελισμού των Αφρικανών αλλά και της παροχής βοήθειας σε αυτούς, οι οποίοι μαστίζονται από επιδημίες, πείνα και κάθε είδους δυστυχία.

Το Πάσχα του έτους 1960 βρέθηκε στα Ιεροσόλυμα ως προσκυνητής.

Στα άγια μέρη όπου έζησε, σταυρώθηκε και αναστήθηκε ο Χριστός με θερμή προσευχή παρακάλεσε τόν Κύριο να τον ενισχύσει στο νέο ποιμαντικό του έργο.

Με εφόδια την πίστη, την αγάπη και την ελπίδα, παρουσιάστηκε στον Πατριάρχη Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής Χριστοφόρο και ζήτησε την ευλογία του.

Ο Πατριάρχης του επέστησε την προσοχή στους κινδύνους που έμελλε να αντιμετωπίσει στην ιεραποστολή.

Όμως ο φλογερός ιεραπόστολος δεν εκάμφθη και δήλωσε στον Πατριάρχη ότι είναι έτοιμος να πεθάνει για την αποστολή αυτή.

Έκτοτε ο άγιος γέρων Χρυσόστομος έκανε την Αφρική νέα του πατρίδα. Έγινε ο “πατριάρχης” μιας μεγάλης οικογένειας, της Ιεραποστολής.

Έκανε παιδιά του την Ουγκάντα, την Κένυα, το Ναϊρόμπι, το Ζαΐρ. Έζησε, όχι στην Ιεραποστολή αλλά, για την Ιεραποστολή.

Εκοιμήθη στις 29 Δεκεμβρίου 1972 σε ηλικία 69 ετών και ετάφη στο κοιμητήριο της Κανάνγκα και στις 21 Δεκεμβρίου 1996 έγινε η ανακομιδή των λειψάνων του, τα οποία ευρίσκονται στον κήπο του Ι. Ναού του Αγίου Ανδρέα στο Ιεραποστολικό Κέντρο της Κανάγκα.

Γυναίκες και άνδρες της Αφρικής τον έκλαψαν ως πατέρα τους και τον μοιρολόγησαν ζωηρά και παρατεταμένα, κατά τα έθιμά τους. Ο τάφος του είναι διαρκές προσκύνημα των ντόπιων αδελφών χριστιανών πλέον.

Αυτός είναι ο Άγιος, ο οποίος τιμάται και θα τιμάται πλέον ως ο φωτιστής, ως ο «Μεθόδιος και ο Κύριλλος» της Αφρικής, ο οποίος δόξασε τον Κύριο με τον ενάρετο βίο του και με την ιεραποστολική δράση του και ο Κύριος της αγάπης, διά της Αγίας μας Εκκλησίας τον αντιδοξάζει κατατάσσοντάς τον στο Αγιολόγιό Της.

Αυτόν τιμά και βαδίζει στα βήματά του και ο έτερος Μεσσήνιος Αρχιερεύς του Αλεξανδρινού θρόνου, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Καρθαγένης κ. Μελέτιος, συνεχίζοντας την παρουσία και προσφορά της Μεσσηνίας στην Ιεραποστολή.

Αυτόν τιμά πλέον και η γενέτειρά του η Μεσσηνία, κατατάσσοντας τον στην χορεία της τοπικής Αγιολογίας, ευχαριστώντας τον Πανάγαθον Θεόν και κρατώντας ως παρα-καταθήκη τους λόγους του αειμνήστου Μητροπολίτου Μεσσηνίας κυρού Χρυσοστόμου (Θέμελη), κατά την ημέρα των αποκαλυπτηρίων της προτομής του π. Χρυσοστόμου Παπασαραντόπουλου: “Ἀείμνηστε Ἀρχιμανδρῖτα ἱεραπόστολε Χρυσόστομε Παπασαραντόπουλε, ἡ μὲν ψυχή σου, ἡ μέχρι θανάτου ἀγαπήσασα τὸν Κύριον ἡμῶν, ἀναπαύεται ἐν οὐρανοῖς πλησίον αὐτοῦ, τὸ δὲ πολύπονον σῶμα σου εὑρίσκεται εἰς ἀπέριττον τάφον ἐν Κανάνγκα τῆς ᾿Αφρικῆς, φυλάσσον καὶ παρακολουθοῦν τὴν τετιμημένην καὶ ἀξιέπαινον ἱεραποστολικήν σου καρποφορίαν ἐν τῇ Μαύρῃ Ἠπείρῳ. Ἡ γενέτειρά σου, τὸ Βασιλίτσιον τῆς Μεσσηνίας, καυχᾶται διὰ τὸ ἐκλεκτὸν τέκνον αὐτῆς, διὰ σέ, ὅστις ἐτίμησες καὶ ἐδόξασες αὐτὴν ἐν Ἑλλάδι καὶ ἐν᾿Αφρικῇ, ἔνθα ἔσπειρες τὸν λόγον τοῦ Ἱεροῦ Εὐαγγελίου καὶ ἐκήρυξες τὴν Ὀρθόδοξον πίστιν καὶ ζωήν, μὲ δύναμιν καὶ φωτισμὸν τοῦ ἀναστάντος Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, εἰπόντος εἰς τοὺς ᾿Αποστόλους του «Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη» (Ματθ.28,19).

Πηγές:

Ιστορικό Αρχείο της Ιεράς Μητροπόλεως Μεσσηνίας

Ελληνική Εταιρεία Ορθοδόξου Εξωτερικής Ιεραποστολής, Αρχιμανδρίτης Χρυσόστομος Παπασαραντόπουλος (1903-1972), Θεσσαλονίκη 1974

Γεωργίου Δ. Κούβελα, Φωτισμένοι Διδάχοι, Μορφές της Μεσσηνίας, Εκδόσεις Έλυτρον, Καλαμάτα 2008, σελ. 65-74.

Χρυσοστόμου Θέμελη, Μητροπολίτου Μεσσηνίας, ΛΟΓΟΣ ΕΙΣ ΤΑ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΤΟΜΗΣ ΤΟΥ ΑΡΧΙ-ΜΑΝΔΡΙΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΠΑΠΑΣΑΡΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΕΝ ΑΦΡΙΚΗ, AΘHNAI 1986.

«Δε συμβαίνει εδώ, όμως συμβαίνει τώρα»: Η συγκλονιστική καμπάνια της Διεθνούς Αμνηστίας

 

Η καμπάνια είχε ξεκινήσει κάποια χρόνια πριν (το βίντεο έχει μεταφορτωθεί το 2007) αλλά εξακολουθεί να είναι σοκαριστική!!! Κοίτα λίγα δευτερόλεπτα την κάθε εικόνα και σκέψου ακριβώς αυτό: μπορεί να μην συμβαίνει ακριβώς δίπλα σου...όμως.... ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ και δυστυχώς καθημερινά συμβαίνουν πολύ χειρότερα πράγματα....

Κι εμείς....??? Τι κάνουμε...?

Θρησκευτικά... αλλιώς!!

 

Σοκάρει και συγκλονίζει η καμπάνια της Διεθνούς Αμνηστίας που έχει κατακλύσει την πόλη της Ζυρίχης. Με σλόγκαν «Δε συμβαίνει εδώ, αλλά συμβαίνει τώρα» οι αφίσες έχουν σκοπό να ευαισθητοποιήσουν το κοινό για τι συμβαίνει στον κόσμο.

Η καμπάνια είναι μία έμπνευση του γραφείου Walker Werbeagentur Zuerich και χρησιμοποιώντας διάφανες πινακίδες και το σλόγκαν «Δε συμβαίνει εδώ, αλλά συμβαίνει τώρα» διάφορες γλώσσες, όπως Γαλλικά και Γερμανικά, δείχνουν συγκλονιστικά στιγμιότυπα από το Ιράκ, την Κίνα και το Σουδάν, ανοίγοντας ένα παράθυρο στον κόσμο και παρουσιάζοντας στο κοινό τι συμβαίνει στον πλανήτη εκείνη τη στιγμή, ακόμα κι αν δε συμβαίνει μπροστά τους στη στάση του λεωφορείου.

 

ΑΝ ΕΧΕΙΣ ΚΑΡΔΙΑ

 

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός
Δημοσιεύθηκε στην «Ορθόδοξη Αλήθεια», στο φύλλο της Τετάρτης 17 Σεπτεμβρίου 2025 (εικ.)

Είπε ο Αββάς Παμβώ: «αν έχεις καρδιά μπορείς να σωθείς» (από το «Γεροντικό»).

Στους καιρούς μας δεσπόζει μία επίπλαστη ευαισθησία, ατομικού χαρακτήρα. Οι άνθρωποι δείχνουμε ότι συγκινούμαστε για τον πόνο των άλλων ανθρώπων, στην πραγματικότητα όμως φιλτράρουμε τα πάντα με βάση τις ατομικές πεποιθήσεις, συμφέροντα, ιδεολογίες. Προφανώς και αυτά παίζουν ρόλο. Θα άξιζε όμως να μπορούσαν να μείνουν στο επίπεδο της διατύπωσης γνώμης, της υποστήριξής της, όχι να γίνονται αφορμή επιλογής για το ποιος αξίζει τη συμπαράστασή μας και ποιος όχι. 

Η ασκητική παράδοσή μας υποδεικνύει: «αν έχεις καρδιά, μπορείς να σωθείς». Η καρδιά είναι το κέντρο του ανθρώπου για την πίστη μας. Και καρδιά σημαίνει αγάπη, έγνοια, ευαισθησία για κάθε άνθρωπο που πονά, όχι μόνο για τους δικούς μας, ό,τι κι αν αυτό εκφράζει. Δεν υπάρχει δίκιο κι άδικο στον πόνο. Δεν υπάρχει «κρίμα» ή «τα ήθελε και τα έπαθε». Η καρδιά φαίνεται όταν ο πόνος του άλλου γίνεται δικός σου. Όταν η ανάγκη του γίνεται δική σου. Όταν νιώθεις εκείνο το μικρό ή μεγάλο μερίδιο ευθύνης να παλέψεις ώστε ο συνάνθρωπός σου να βιώσει ότι δεν είναι μόνος του στον κόσμο.

Χωρίς προϋποθέσεις; Το ερώτημα μοιάζει εύλογο. Για να διορθωθούν καταστάσεις, για να αλλάξουν οι άνθρωποι, ναι, χρειάζονται προϋποθέσεις από τη δική τους τη μεριά και όχι μόνο από τη δική μας. Χρειάζεται αποφασιστικότητα και αγώνας. Χρειάζεται επίγνωση των σφαλμάτων, των παθών, των ελλείψεων. Μπορούμε να βοηθήσουμε αν το βλέπουμε και το γνωρίζουμε; 

Η γλώσσα της αλήθειας και της ειλικρίνειας είναι σημαντική, στηριγμένη όμως στην τρυφερότητα και όχι στη σκληρότητα. Στην ευγένεια και όχι στις φωνές. Στην ταπεινή προσευχή και όχι στην αίσθηση ότι εμείς γνωρίζουμε και έτσι πρέπει να γίνει. Κι αν δεν θέλουν οι άλλοι να αλλάξουν; Η διάκριση μάς καθοδηγεί στο να είμαστε δίπλα, χωρίς να γινόμαστε φορτικοί. Στο να μοιραζόμαστε αυτό που αντέχουμε και μπορούμε, χωρίς τελικά να απαιτούμε από τους άλλους να ακολουθήσουν τον δικό μας τρόπο. Αρκεί να είμαστε εκεί, μαζί τους. 

Στην εποχή του θορύβου η συγκίνηση στηρίζεται στην ένταση με την οποία αυτή προβάλλεται ως ανάγκη. Βεβαίως, δύσκολο είναι να βρεθεί ατόφιο κίνητρο. Ό,τι φαίνεται, ό,τι κραυγάζει, ό,τι είναι κατευθυνόμενο, δείχνει να αγγίζει. Κι όταν οι κάθε μορφής ισχυροί θέλουν να πετύχουν επιλεκτική ευαισθησία ή λήθη για να δικαιολογήσουν τα συμφέροντά τους, ως αντίδραση πολλοί αντιτάσσουν θυμό, οργή, απογοήτευση. Μακάρι όμως και η ζωή του καθενός στηριζόταν σε καρδιά που να «σπλαχνίζεται» (Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης) όλη τη δημιουργία. Αυτό πηγάζει από την πίστη στον Θεό που έγινε άνθρωπος για όλους και συγχώρεσε τον καθέναν.

Τα παιδιά μας μεγαλώνουν σ’ αυτόν τον κόσμο της επιλεκτικής ευαισθησίας. Και συχνά, γίνονται ασυνείδητα αναίσθητα. Διότι νιώθουν ότι όταν ευαισθητοποιούμαστε μόνο γι’ αυτά που πιστεύουμε ή μας ωφελούν, αδιαφορώντας για τον κάθε άνθρωπο, τότε είμαστε ευαίσθητοι στη σκέψη και μόνο εκεί. Ας προσπαθούμε λοιπόν να τα βοηθήσουμε με το δικό μας παράδειγμα να καταλάβουν και να ζήσουν τον ασκητικό λόγο: «αν έχεις καρδιά», αν νιώθεις ότι πιστεύεις σε έναν Θεό που σε αγαπά ό,τι κι αν είσαι, ό,τι κι αν κάνεις, ό,τι κι αν δεν κάνεις και αυτός είναι ο τρόπος και ο δρόμος που οδηγούν σε ία αυθεντικά ανθρώπινη ως Θεανθρώπινη κοινωνία, τότε το «παρών» στη δοκιμασία, τον πόνο, την αδικία θα είναι πληρωτικό και μεταμορφωτικό. Όπου υπάρχει ανάγκη, εκεί και η αγάπη. 

Κονγκό: «Η πλειοψηφία των θυμάτων σκοτώθηκαν με μαχαίρια, ενώ άλλα πυροβολήθηκαν» (τι δεινά περνάει εκεί η Ορθόδοξη Μητροπολη και η Ιεραποστολή)

 

Ελληνορωμαϊκά!

ΕΙΝΑΙ Η ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΡΕΩΣ ΤΙΜΟΘΕΟΥ ΠΟΥ ΔΙΝΕΙ ΑΝΙΣΟ ΑΓΩΝΑ ΜΕ ΤΑ ΘΕΡΙΑ ΤΗΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑΣ - ΕΜΕΙΣ ΠΡΟΣΕΥΧΟΜΑΣΤΕ Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΝΑ ΣΚΕΠΑΖΕΙ ΤΟ ΧΡΙΣΤΕΠΩΝΥΜΟ ΠΛΗΡΩΜΑ ΕΚΕΙ.

Διαβάζουμε από το https://www.aljazeera.com/:
Τουλάχιστον 60 άνθρωποι σκοτώθηκαν στη ΛΔΚ μετά από επίθεση σε κηδεία που συνδέεται με το ISIS.

Ένας τοπικός διοικητής λέει ότι η πλειοψηφία των θυμάτων «σκοτώθηκαν με μαχαίρια» ενώ άλλα πυροβολήθηκαν. Τουλάχιστον 60 άνθρωποι σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια κηδείας στην ανατολική περιοχή της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό (ΛΔΚ), η οποία μαστίζεται από συγκρούσεις, σε επίθεση που πραγματοποίησαν οι Συμμαχικές Δημοκρατικές Δυνάμεις (ADF) και η οποία συνδέεται με το Ισλαμικό Κράτος, δήλωσαν αξιωματούχοι.

«Η επίθεση των ADF προκάλεσε περίπου 60 θανάτους, αλλά ο τελικός απολογισμός θα δοθεί αργότερα απόψε, επειδή η περιοχή μόλις ανέπτυξε υπηρεσίες στην περιοχή για να καταμετρήσει τον αριθμό των αποκεφαλισμένων ανθρώπων», δήλωσε στο πρακτορείο ειδήσεων Associated Press την Τρίτη ο Συνταγματάρχης Alain Kiwewa, τοπικός διοικητής της περιοχής Lubero στο Ntoyo, στο Βόρειο Κίβου, όπου έλαβε χώρα η επίθεση.

ΠΗΓΗ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ
Timotheos Ntumba

ΒΙΝΤΕΟ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ

Κάθε άνθρωπος έχει τρεις φίλους. Ο ένας τον εγκαταλείπει κατά την ώραν του θανάτου, ο άλλος κατά τον ενταφιασμόν και ο τρίτος τον συνοδεύει πέραν του τάφου. Ο πρώτος είναι τα υλικά αγαθά, ο δεύτερος oι φίλοι του και ο τρίτος τα καλά έργα. (Άγιος Εφραίμ Κατουνακιώτης)

Chaque personne a trois amis. L'un l'abandonne au moment de sa mort, un autre lors de son enterrement, et le troisième l'accompagne au-delà de la tombe. Le premier concerne les biens matériels, le deuxième ses amis et le troisième les bonnes œuvres! (Saint Ephrem de Katounakia)

Kαι

Τιμόθεος, επίσκοπος Γκόμας (Κονγκό): «Η χώρα μας έχει υποστεί έναν άδικο πόλεμο από τους αντάρτες που στηρίζονται από την Ρουάντα, καλυμμένοι από ξένες δυνάμεις για εκμετάλλευση του υπεδάφους!»

Το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας για την εμπόλεμη κατάσταση στην Γκόμα

Η ΝΙΚΗ για τη σφαγή στο Κονγκό και την τύχη της Ελληνορθόδοξης Κοινότητας

Η σελίδα του επισκόπου Τιμοθέου στο Facebook

Σφαγές στο Κονγκό: ο Ν. Αναδιώτης (ΝΙΚΗ) φέρνει στο Ευρωκοινοβούλιο την καταγγελία του επισκόπου Γκόμας Τιμόθεου

Επιστολή του επισκόπου Γκόμας (Κονγκό) προς τον Ν. Αναδιώτη (ευρωβουλευτή της ΝΙΚΗΣ) για την παρέμβασή του στο Ευρωκοινοβούλιο